Special #25: Louis C.K. - Sincerely

Δεν σκόπευα να πέσω τόσο γρήγορα στα βαθιά αλλά το αποφάσισα όταν είδα το νέο special του Louis CK. Μόνο που εδώ πριν προχωρήσουμε θα χρειαστούν πρώτα λίγα λόγια (που θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να είναι περισσότερα). Ξεκινάμε λοιπόν με μερικές βασικές διευκρινίσεις: Αν δεν ξέρετε τι έχει συμβεί με τον Louis C.K. τα τελευταία δυο χρόνια, μάλλον βρεθήκατε εδώ κατά λάθος. Επειδή όμως ποτέ δεν ξέρεις, μπορείτε να διαβάσετε αυτό και το περιβόητο άρθρο-αποκάλυψη στους New York Times όπου παραπέμπει καθώς και τα τόσα σχετικά κείμενα που κυκλοφορούν. Περίπου ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη, ο CK άρχισε να κάνει παραστάσεις ενώ οργάνωσε και μια ευρωπαϊκή περιοδεία. Στα πλαίσια της περιοδείας το καλοκαίρι που μας πέρασε, ήρθε και στην Aθήνα για τρεις sold-out παραστάσεις. Δεν είδα την παράσταση γιατί εκείνη την περίοδο (τι ειρωνεία!) έτυχε να βρίσκομαι στη γενέτειρα του Louis CK. Πιθανόν να είχα πάει κι εγώ αν ήμουν στην Αθήνα, παρακολούθησα όμως όσο μπορούσα από μακρυά τη σχετική συζήτηση που άνοιξε, τις κριτικές, τις ανταποκρίσεις, τα καυγαδάκια, τέλος πάντων όλο το παρασκήνιο. Συμβουλεύτηκα ξανά τώρα εκείνα τα κείμενα και τα σχόλια (πολλά από τα οποία θα βρείτε στα links παρακάτω) για τον επιπλέον λόγο ότι -όπως συνηθίζεται- το special που κυκλοφόρησε τώρα είναι η «τελειοποιημένη» εκδοχή εκείνης της παράστασης, με κάποιες βασικές μεν, αλλά μικρές αλλαγές.

Το ότι ποστάρω εδώ το νέο σπέσιαλ του CK, δε σημαίνει ότι μπορώ να πω ελαφρά τη καρδία ότι «διαχωρίζω τον καλλιτέχνη από το έργο του». Σίγουρα σε ένα βαθμό και σε ένα πρώτο επίπεδο το κάνω σε χίλιες περιπτώσεις (όταν ας πούμε ακούω ή παίζω μουσική) κι εκ των πραγμάτων θα το κάνω κι εδώ. Αλλά ειδικά στο stand-up αυτό έχει κάποιο όριο, όπως περιγράφει πολύ σωστά εδώ ο Θωμάς Ζάμπρας (κείμενο με το οποίο σε γενικές γραμμές συμφωνώ).  Καταλαβαίνω επίσης και σέβομαι το να μην θέλει πια ή να μην μπορεί να γελάσει κάποιος/α με την κωμωδία του. Σωστά λέει εδώ η Χρύσα Κατσαρίνη: «Δυστυχώς ή ευτυχώς, μου είναι τρομερά δύσκολο να διαχωρίσω τον καλλιτέχνη από το έργο του. Δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ και να κρίνω μόνο το κείμενο και την παράσταση χωρίς να σκέφτομαι τις καταγγελίες που έχουν γίνει. Έχει ένα κείμενο όπου λέει πως οι άντρες αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή που υπάρχει για τις γυναίκες. Και μετά τον σκέφτομαι να εκμεταλλεύεται τη δύναμη που έχει για να κλείσει τα στόματα γυναικών που έχει παρενοχλήσει. Προφανώς τα κείμενα συνεχίζουν να είναι πανέξυπνα και πολύ αστεία, αλλά είμαι πολύ πληγωμένη και απογοητευμένη για να γελάσω». Συμφωνώ όμως ακόμα περισσότερο με την απάντηση του Δημήτρη Δημόπουλου από το ίδιο άρθρο: «Όπως με κάθε έργο τέχνης, αλλιώς το διαβάζεις γνωρίζοντας περισσότερα για τον ίδιο τον δημιουργό. Τώρα, αν με ρωτούσες αν θα απέρριπτα ολοκληρωτικά το έργο του μετά τις αποκαλύψεις, η απάντηση είναι πως «όχι». Aπλώς θα έχω ένα γνώμονα ανάγνωσής του που δεν είχα πριν». Βρίσκω τέλος πολλά κοινά με την οπτική του Δομήνικου από το shake’n’bake (που μας συνδέει και η αγάπη για το nba) που τελειώνει παραφράζοντας τον ίδιο τον C.K.: «Φυσικά (of course). Φυσικά (of course) και ο Louis CK έκανε κάτι πολύ άσχημο. Αλλά ίσως (but maybe) μετά τη διαπόμπευση του ονόματος του και την ολοσχερή πτώση του να αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία» - παρ’όλο που δε θα’θελα να μιλάω με όρους «ευκαιρίας» για έναν εκατομμυριούχο που μέχρι πρόσφατα απολάμβανε τα προνόμια της θέσης του στη βιομηχανία του θεάματος.

Όπως και να’χει, αυτή τη δεύτερη ευκαιρία, την πήρε ο C.Κ. μόνος του. Πέρα από την ατέρμονη συζήτηση για το αν έδειξε ειλικρινή μεταμέλεια ή αν επέστρεψε πολύ νωρίς, το πρώτο σπέσιαλ μετά το σκάνδαλο θα είχε μοιραία μεγάλο ενδιαφέρον: πώς διαχειρίζεται ένα τέτοιο come back ένας κωμικός που μόλις πριν δύο χρόνια ήταν ίσως και στην κορυφή παγκοσμίως στο είδος του και βάδιζε προς το πάνθεον των καλύτερων όλων των εποχών; Είχα ήδη στο μυαλό μου τις (ενίοτε σκληρές) κριτικές για την εμφάνιση στην Αθήνα από ανθρώπους που γενικά εμπιστεύομαι (εδώ, εδώ κι εδώ) οπότε είδα το σπέσιαλ διστακτικά και με σκεπτικισμό. Στην πορεία με κέρδισε, όχι μόνο γιατί είχα καιρό να γελάσω τόσο αλλά και γιατί με έβαλε να σκεφτώ πολύ. Μου επιβεβαίωσε επίσης για μια ακόμη φορά ότι πρόκειται για μια κωμική ιδιοφυΐα. Ο C.K. ξέρει ότι όλοι εμείς έχουμε έναν επιπλέον «γνώμονα ανάγνωσης» για αυτά που λέει και παίζει μ’ αυτό. Όχι μόνο όταν αντιμετωπίζει τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» αλλά σε ολόκληρη την παράσταση – σε ένα παράδειγμα μόνο: δεν μπορεί να μην ξέρει τι μας έρχεται στο μυαλό όταν μας βάζει να σκεφτούμε τον Θεό να αυνανίζεται. Μόνο που δεν αντιμετωπίζει απλά το συγκείμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης και των καταγγελιών του metoo αλλά και το σχετικό ή ευρύτερο συγκείμενο της κωμωδίας σε μια εποχή πολιτικής ορθότητας. Τελικά η κεντρική ιδέα του special είναι αυτή που τονίζεται στην ανακοίνωση της κυκλοφορίας του: «Νιώθω πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι στον κόσμο. Αυτοί που θέλουν να γελάσουν όταν τα πράγματα γίνονται σκατά. Βασικά, όσο πιο σκατά γίνονται τα πράγματα, όσο πιο σοβαρό, όσο πιο σκοτεινό, όσο πιο τρομακτικό, πιο φρικτό είναι κάτι, τόσο πιο σημαντικό είναι να γελάσεις μέσα από αυτό αλλά και σε αυτό κατευθείαν. Η άλλη ομάδα ανθρώπων νιώθει ότι είναι σημαντικό να αφήσεις το γέλιο σε δύσκολες στιγμές και να δώσεις σε σοβαρά και επίπονα πράγματα τον σεβασμό και την ησυχία που τους αξίζει. Όπως και να’ χει, για όσους έχουν ανάγκη να γελάσουν, ελπίζω να βοηθήσει το νέο μου σόου. Όσοι δεν μπορείτε να γελάσετε τώρα σας εύχομαι όση ηρεμία μπορείτε να έχετε αυτήν τη σκατένια ώρα».

Μ’ αυτήν την έννοια, ο Louis στήνει όλη την παράσταση προσπαθώντας να μας πείσει ότι μπορούμε να γελάσουμε με οτιδήποτε, από το Άουσβιτς και την παιδοφιλία μέχρι τη νεκρή μητέρα του. Στην προσπάθειά του αυτή βαδίζει διαρκώς στο όριο και δεν είναι πάντα το ίδιο εύστοχος. Ο CK μοιάζει αρκετά θυμωμένος για να ισορροπήσει ανάμεσα στον κυνισμό και την ευαισθησία. Δείχνει όμως ότι θα το πετύχει στα επόμενα βήματά του. Προς το παρόν «τεστάρει την ηθική μας πυξίδα», την υποκρισία μας, τις αντιφάσεις μας και το κάνει αριστοτεχνικά, άλλωστε αυτό έκανε πάντα, περισσότερο στα special και λιγότερο στις σειρές που έφτιαξε. Υπάρχει ένα αποκαλυπτικό σημείο ως προς αυτό, που απορώ γιατί δεν αναφέρεται πουθενά: σε διάφορα bits αποτίει φόρο τιμής ξανά στον αγαπημένο του George Carlin. Ειδικά το αστείο με το εβραϊκό καπελάκι είναι στα όρια του plagiarism και είναι αρκετά έξυπνος και διαβασμένος για να το ξέρει. Μοιάζει όμως μ’ αυτόν τον τρόπο να ρωτάει: τι θα έκανε και τι θα έλεγε ο Carlin μέσα σ’ αυτό το νέο τοπίο για την κωμωδία; Δεν έχω απάντηση παρά μόνο τη βεβαιότητα ότι δεκάδες από τα αστεία του Carlin δεν θα «πέρναγαν» σήμερα. Είμαι σίγουρος πως θα έβαζε όμως το ερώτημα: πώς επιτίθεσαι στην liberal υποκρισία χωρίς να υποτάσσεσαι στο alt-right; Πώς υπερασπίζεσαι τις βάσεις της πολιτικής ορθότητας (όπως κάνει εδώ υπέροχα ο Stewart Lee) και ταυτόχρονα την αποδομείς με χιούμορ; Οι (δύσκολες) απαντήσεις μένει να δοθούν, αλλά αυτό το special δίνει κάποιες ιδέες, εκτός από το να προσφέρει το τόσο απαραίτητο γέλιο σε μια σκατένια εποχή.

*Το ποστ αυτό αφιερώνεται στους φίλους μου από το Μετέχνιο και ειδικά στον Πάνο που είχε γενέθλια προχτες

(Για υπότιτλους, πατήστε το cc)

Special #22: Dylan Moran - Yeah yeah yeah

Ιδανικό αντίδοτο στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, ο κυνισμός και το μπλαζέ ύφος του Dylan Moran. Έχουμε δει και παλιότερα ορισμένα αποσπάσματα από αυτό το special του 2011, όπως το κομμάτι περί πίστης, θρησκείας και επιστήμης ή τα σχόλια του για τον Πούτιν, τον Μπερλουσκόνι και τον Ομπάμα. Τώρα μπορούμε να δούμε ολόκληρο το special που έχει δημοσιευτεί ήδη στο blog grcomedy με υπότιτλους δια χειρός Βαγγέλη. Ιδού κι ένα μικρό απόσπασμα από την παρουσίαση του βίντεο: "Ο Dylan Moran ασχολείται με τα αγαπημένα του θέματα για άλλη μία φορά: Γήρανση,θρησκεία,παιδιά,σχέσεις,ο διαχωρισμός των κοινωνικών τάξεων και οποιαδήποτε ενοχλητική λεπτομέρεια μπορεί να απαρτίζει την ζωή ενός ενήλικα.. Πρωταγωνιστές σε αυτό το σπέσιαλ είναι οι Σκοτσέζοι ''οι οποίοι ανακάλυψαν το στοματικό διάλυμα με γεύση μπέικον'',οι πιτσιρικάδες ''που χορεύουν λές και τους χτυπάει κάποιος με τέιζερ'',μια χοντρή κυρία που μέθυσε και έφαγε για πρωϊνό ''ένα μπέρκερ κίνγκ και ένα ΜακΝτόναλτς (ίσως εννοούσε όλο το μαγαζί)'' και φυσικά,ποιός άλλος; Ο άντρας. Όχι κάποιος συγκεκριμένος,αλλά όλοι οι άντρες που ''νομίζουν οτι είναι κούλ''.... Στο ακριβώς αντίθετο στρατόπεδο βρίσκονται οι γυναίκες οι οποίες ''είναι σαν τα ρεβύθια που κρύβουν απο μέσα έναν ψυχοπαθή''.Οι γυναίκες οι οποίες παλεύουν να αποκτήσουν τα δικαιώματα τους αλλά δέν θα το καταφέρουν ποτέ όσο ''θα γκρινιάζει η μία για την άλλη.''... Αυτά και άλλα πολλά που εν τέλει κάνουν τον Dylan Moran να αναρωτιέται ''Ποιός μπορεί να κοιμηθεί;Εάν είσαι ένα σωστά μεγαλωμένο άτομο στον 21ο αιώνα,πώς μπορείς να χαλαρώσεις;''

Special #21: Comedy Central presents Jeremy Hotz

Ένας ακόμα κωμικός που δεν έχουμε ξαναδεί κι ένα ακόμα special, δια χειρός Βύρωνα Θεοδωρόπουλου. Ο Jeremy Hotz έχει ένα πολύ ιδιαίτερο, γκρινιάρικο στυλ και έχει γίνει γνωστός για το ότι ξεκινάει κάθε bit με το πόσο μίζερο είναι ένα μέρος ή ένα πράγμα. Γι' αυτό έδωσε και στο dvd του τον τίτλο "What a miserable DVD this is". Εδώ μπορούμε να δούμε την εμφάνισή του στο Comedy Central το 2000.

Special #20: Comedy Central presents Ron White

O Ron White υπήρξε μέλος του Blue Comedy Collar Tour, της ομάδας που έκανε θραύση με τις παραστάσεις της στον αμερικάνικο Νότο. Αντίθετα όμως με τα redneck αστεία του Jeff Foxworthy και τις χοντράδες του Larry the Cable Guy, o White έχει το δικό του ξεχωριστό στυλ που δεν παραπέμπει στο φωνακλάδικο στυλ των νότιων, ένα είδος deadpan με το ουίσκυ στο χέρι. Μπορεί να μην είναι ο κωμικός που θα σε κάνει να σκασεις στα γέλια, αλλά είναι ένας καταπληκτικός storyteller. Εδώ διηγείται με απολαυστικό τρόπο, μία από τις καλύτερες ιστορίες του, για όταν τον πέταξαν έξω από ένα μπαρ και προλαβαίνει σε 20 λεπτά να πει μια εισαγωγική ιστορία για να καταλήξει σε μια άλλη. Από το ίδιο special προέρχεται κι ένα καταπληκτικό αστείο που έχουμε δει παλιότερα, που αποδεικνύει ότι και ο πιο straight νότιος μπορεί να ανακαλύψει ότι είναι gay. Τη μετάφραση και αυτού του special έχει κάνει ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος, που όταν δεν παίζει στο Gazi Comedy Club κι όταν δεν οργανώνει open mic στον Άνθρωπο, βοηθάει αυτό εδώ το blog να συνεχίσει.

Special #17: Δημήτρης Δημόπουλος - Αντί Διδακτορικού

Επανερχόμαστε μετά από πολύ καιρό για να δούμε το πρώτο μαγνητοσκοπημένο ελληνικό special και διαβάζουμε στο standupcomedy.gr:
"Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις, με μια παράσταση, πως θα μείνουν με τους γονείς τους και θα πληρωθούν ένα μίζερο μισθό, τι άλλο! Κι όλα αυτά,για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»... Και αφού την περιοδεύεσεις όπου μπορείς, τη μαγνητοσκοπείς και την κυκλοφορείς ώστε να τη δουν ακόμα περισσότεροι!

Η πρώτη ελληνική μαγνητοσκοπημένη παράσταση σταντ-απ είναι γεγονός! Το «Αντί Διδακτορικού» του Δημήτρη Δημόπουλου γράφει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία του σταντ-απ κόμεντι στην Ελλάδα ως το πρώτο «σπέσιαλ» Έλληνα κωμικού. Η παράσταση ξεκίνησε στις «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη και από τότε παρουσιάστηκε σε πολλές πόλεις, κατακτώντας πολλές πρωτιές ως η πρώτη σόλο παράσταση σταντ-απ Έλληνα κωμικού που αναμεταδόθηκε ζωντανά από το διαδίκτυο, φιλοξενήθηκε σε φεστιβάλ όπως το Bob Theatre Festival και το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης όπου και μαγνητησκοπήθηκε."

Ο Δημόπουλος ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και την ατυχία που είχε τα γενέθλιά του να πέφτουν μέσα στο Πάσχα και συνεχίζει με τα σχολικά χρόνια, τα μαθήματα αγγλικών και γεμανικών (όπου αξιοποιεί την αγάπη του για τις γλώσσες θυμίζοντας λίγο Eddie Izzard), για να φτάσει στις πανελλήνιες, το πανεπιστήμιο και το φανταριλίκι, αναδεικνύοντας έτσι την ικανότητά του σαν storyteller. Η κυκλοφορία ενός full show στα ελληνικά είναι από μόνη της ορόσημο για το ελληνικό σταντ-απ και επιπλέον το "Αντί Διδακτορικού" δεν έχει να ζηλέψει πολλά από αντίστοιχα special στο εξωτερικό, από άποψη ρυθμού, συνοχής και αστείων. Μάλιστα ο Δημόπουλος καταφέρνει να αντιμετωπίσει και να αξιοποιήσει τα προβλήματα που υπήρχαν στη μαγνητοσκόπηση και το τελικό αποτέλεσμα βλέπεται ευχάριστα ακόμα κι από όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν τρίλεπτα και πεντάλεπτα σταντ-απ βιντεάκια.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν, ελπίζοντας ότι σύντομα θα δούμε μαγνητοσκοπημένο και τον δεύτερο μονόλογό του, την "Υπερπαραγωγή" (που προσωπικά μου άρεσε ακόμα περισσότερο). 

Δυστυχώς (για λόγους που ξέρει καλύτερα ο Δημήτρης) το show θα είναι διαθέσιμο ολόκληρο μόνο για λίγες μέρες ακόμα, οπότε μετά τον Αύγουστο θα μπορείτε να το δείτε κομματιασμένο εδώ. Προσωπικά κι επειδή μιλάμε για special, θα προτιμούσα να το δω κατευθείαν ολόκληρο και όχι όπως βγήκε πριν κάποιους μήνες, δηλαδή σε κομμάτια κάθε εβδομάδα στο Comedylab.

Special #16: Robin Williams - Live on Broadway

Έχουμε καιρό να δούμε κάποιο special και ο Alexander Paranoid μας έδωσε πάλι τη λύση αφού ανέβασε το Live on Broadway του Robin Williams με υπότιτλους του (ή της) mits-de-pap.
Το show γυρίστηκε το 2002 στη Νέα Υόρκη, λίγους μήνες μετά την 11η Σεπτέμβρη, οπότε περιλαμβάνει και κάποια αστεία για την ψύχωση της ασφάλειας (και ειδικά τις επιθέσεις με άνθρακα) αλλά και για τους ίδιους τους τρομοκράτες. Το ατού του Robin Williams δεν είναι βέβαια το περιεχόμενο, τα πρωτότυπα αστεία ή τα punchlines αλλά η τρομερή ενέργεια που βγάζει στη σκηνή για δύο ώρες, η κινησιολογία του, οι εκφράσεις που παίρνει, οι προφορές και οι μιμήσεις του, όλα αυτά που τον ανέδειξαν χωρίς αμφιβολία σε έναν από τους καλύτερους σύγχρονους κωμικούς, όχι μόνο στο stand-up αλλά και στον κινηματογράφο.
Ο Robin Williams προσωπικά δεν συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου stand-up κωμικούς (αν κι εδώ έχουμε δει κάποια αποσπάσματα από τα πιο πρόσφατα special) αλλά είναι γεγονός ότι μπορεί να γίνει εξωφρενικά αστείος καθώς και συμπαθής. Για όποιον δεν πειστεί από το δίωρο αυτό show, σύντομα θα παρακολουθήσουμε κι ένα κομμάτι από μία από τις πιο αστείες συνεντεύξεις που έχουν προβληθεί ever.

Special #15: George Carlin - Doin' it again

To "Doin' it again" του 1990 θεωρείται από τους ειδικούς ένα από τα καλύτερα και ίσως το καλύτερο special του Carlin. Ίσως γιατί στο μεγαλύτερο μέρος του ο Carlin παίζει στο γήπεδό του: τη γλώσσα. Δεν έχει τόσο έντονο το γνωστό "καταγγελτικό" στυλ που τον έκανε διάσημο αργότερα πέρα από το κοινό του stand-up, αλλά έχει μερικά καταπληκτικά bits, όπως το "Μερικοί άνθρωποι είναι ηλίθιοι" ή το "Πράγματα που δεν θα δεις και δεν θα ακούσεις ποτέ". Επιπλέον ο Carlin δίνει ρέστα μιλώντας για την ελευθερία του λόγου και την πολιτική ορθότητα: δίνει ένα παράδειγμα του πώς μπορείς να αστειευτείς για τον βιασμό και επιτίθεται στις φεμινίστριες χωρίς να γίνεται σεξιστής!
Όπως και σε άλλα special του Carlin η μετάφραση είναι του raiden (με δική μου επιμέλεια).

Τα προηγούμενα special του George Carlin που έχουν ανέβει μέχρι στιγμής:

It's bad for ya (2008)

Life is worth losing (2005)

Complaints and grievances (2001)

You are all diseased (1999)

Back in town (1996)
Jammin' in New York (1992)

(Όσο για τα γεγονότα των ημερών, έχουν ειπωθεί ήδη πολλά κι αρκετά απ'αυτά τα λένε όσοι μέχρι προχθές στήριξαν, ψήφισαν, βοήθησαν ή ανέχτηκαν τους μαχαιροβγάλτες. Οπότε - από εδώ - μόνο αυτό και όσα είπαμε παλιά ισχύουν)

Special #14: George Carlin - Jammin' In New York

Συνεχίζουμε την (χρονολογικά αντίστροφη) παρουσίαση των specials του George Carlin με ένα από τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο. Το Jammin' in New York ήταν το αγαπημένο show και του ίδιου του Carlin και αποτελείται από μόλις πέντε κομμάτια. Το πρώτο μέρος είναι αφιερωμένο στον πόλεμο του Κόλπου: μπορεί η άποψη ότι ο πόλεμος είναι ένας διαγωνισμός του "ποιος την έχει μεγαλύτερη" να είναι κάπως επιφανειακή αλλά δεν είναι και λίγο να τα χώνεις στον πατριωτισμό και στη σημαία λίγους μήνες μετά την (πρώτη) εισβολή στο Ιράκ. Στο επόμενο κομμάτι ο Carlin χαλαρώνει λίγο, κάνοντας μερικά κλασικά observational αστεία για τις μικρές καθημερινές στιγμές που είναι κοινές για όλους μας. Το τρίτο κομμάτι που αφορά τη γλωσσα στα αεροδρόμια και τα αεροπλάνα (και που έχουμε δει ήδη εδώ) είναι πραγματικά θρυλικό, κορυφαία και πιο ενδεικτική στιγμή της δημιουργικής εμμονής του Carlin με τη γλώσσα και τη χρήση της. Επόμενο κομμάτι το επίσης θρυλικό "Golf courses for the Homeless" (που επίσης έχουμε δει εδώ), το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι "κοινωνικής κριτικής" του show. Στη συγκεκριμένη ρουτίνα ο Carlin μιλάει και για τη λογική του "Not In My Back Yard" που γίνεται επίκαιρη κάθε τόσο και όλο και πιο συχνά και στα μέρη μας. Τέλος μετά από ένα πέρασμα, όπου εξηγεί πόσο λατρεύει τις καταστροφές και τις άσχημες ειδήσεις (που θα αποδεικνύοταν πικρά προφητικό στις 11/9), καταλήγει σε ένα ακόμη επικό κλείσιμο με τίτλο "The planet is fine". Πρόκειται για ένα από τα πασίγνωστα κομμάτια του Carlin (που έχει εμφανιστεί και στο youtube με ελληνικούς υπότιτλους) όπου εξηγεί γιατί οι οικολόγοι είναι υποκριτές και αλαζόνες και γιατί ο πλανήτης δεν πρόκειται να πάθει τίποτα από τους ανθρώπους.

Εν ολίγοις, ακόμα κι αν έχετε δει τα περισσότερα από αυτά τα κομμάτια, το Jammin' In New York είναι από τα special που βλέπονται ευχάριστα πολλές φορές (πόσο μάλλον πρώτη φορά!). 

*Hint για τους φανατικούς: το συγκεκριμένο special έχει κυκλοφορήσει σε ελαφρώς διαφορετικές εκδοχές σε vhs και dvd. Εδώ βρίσκεται η εκδοχή του dvd...

*Για τους υπότιτλους συμβουλεύτηκα τον υποτιτλισμό του Raiden αλλά και τη μετάφραση που είχαμε κάνει μαζί με την Α. και τη Λ. για το βίντεο Major Psychotic Hatreds, το 2009. 

Τα προηγούμενα special του George Carlin που έχουν ανέβει μέχρι στιγμής:

It's bad for ya (2008)

Life is worth losing (2005)

Complaints and grievances (2001)

You are all diseased (1999)

Back in town (1996)

Special #13: Louis C.K. - Live at the Beacon Theater

Πρόσφατα, μέσα στον Μάρτιο, ο Louis C.K. έπαιξε στο Hammersmith Apollo του Λονδίνου κι εκεί είχαν την τύχη να τον δουν live και μερικοί φίλοι του blog (ανάμεσα στους οποίους τουλάχιστον δύο ζευγάρια που τον έμαθαν απο'δω μέσα). Το επόμενο Σάββατο, το νέο special του Louis C.K. με τίτλο "Oh my god" θα προβληθεί στο HBO, οπότε σύντομα θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εμείς μια γεύση. Μέχρι τότε, μπορούμε να δούμε το περσινό του special, αφού οι εκκλήσεις μου για βοήθεια στις μεταφράσεις εισακούστηκαν και ο Πάντι Τσάκε, κατά κόσμον Παντελής, μου έστειλε τους υπότιτλους. Ιδανικός τρόπος λοιπόν να γιορτάσουμε τα δύο χρόνια που κλείνει σήμερα το blog.

Έχουμε δει παλιότερα κάποια καταπληκτικά κομμάτια από αυτό το special: ένα μικρό bit για το πώς οι λευκοί έχουν φερθεί στους Ινδιάνους αλλά και στη γη· την καλύτερη περιγραφή για το πώς νιώθει κάποιος όταν την ακούει από τους μπάφους· και το κλείσιμο του special που αποτελεί για μένα επιτομή του φεμινισμού και λέει γιατί οι άντρες είναι κακοί στο σεξ, παρ'όλο που το σκέφτονται συνέχεια. Απ' αυτά που δεν έχουμε δει, ξεχωρίζει σίγουρα η επική ιστορία για ένα συμμαθητή της κόρης του που μισεί τόσο πολύ ο Louis C.K., ώστε σκέφτεται έναν απίστευτο τρόπο να τον εκδικηθεί... 

Special #12: Bill Hicks - Relentless

Ένας από τους βασικούς σκοπούς του blog είναι κάποια στιγμή να υπάρχουν υποτιτλισμένα τα περισσότερα special τουλάχιστον των σπουδαιότερων κωμικών. Ευτυχώς σ΄αυτό το project βοηθάνε διάφοροι κι έτσι χάρη στους υπότιτλους του kitharistas87 χάρη στον denomizotakh, μπορούμε να δούμε ένα ακόμα special του Bill Hicks, το Relentless (μετά τα One night stand και Revelations). Έχουμε ήδη δει κάποια κομμάτια του συγκεκριμένου special: το bit για τη δουλειά όπου ο Hicks προτείνει ένα τρόπο να απαντάς στο αφεντικό σου· φυσικά το κομμάτι για το κάπνισμα όπου αναφέρεται και στον εφευρέτη του jogging που πέθανε τρέχοντας· το μικρό κομμάτι για τη θρησκεία, όπου αναρωτιέται γιατί οι χριστιανοί φοράνε σταυρό· και βέβαια ένα μεγαλύτερο bit για τη μουσική και τα ναρκωτικά.
Κατά τ' άλλα στο Relentless, ο Hicks σχολιάζει το θέμα με το οποίο έχει εμμονή, τον πόλεμο στο Ιράκ (περίπου στα 5 λεπτά) ενώ αργότερα συνδέει τη διαφήμιση με την πορνογραφία. Τέλος, στο ίδιο special υπάρχει το ανεπανάληπτο κομμάτι για τις πίπες (38:00) και ένα ακόμα επικό κλείσιμο με μια "θετική" ιστορία για το lsd...

Special #11: Stewart Lee - 90's Comedian

Επιτέλους η προβολή έγινε και ελπίζω όσοι ήρθαν να πέρασαν καλά. Για μια ακόμη φορά διάφοροι φίλοι και γνωστοί διαμαρτυρήθηκαν ότι η προβολή δεν αναγγέλθηκε έγκαιρα και μάλλον έχουν δίκιο. Όσοι δεν κατάφεραν λοιπόν να έρθουν, θα αναγκαστούν να απολαύσουν τον Stewart Lee χωρίς παρέα! Και επειδή όσοι έχασαν την προβολή, έχασαν και τη μικρή εισαγωγή καθώς και τη μικρή κουβεντούλα που ακολούθησε, μπορούν να διαβάσουν αυτή την ενδιαφέρουσα κριτική από την ιστοσελίδα Chortle για να μπουν στο νόημα πριν δουν το βίντεο:
"Οι περισσότεροι κωμικοί που θεωρούν τον εαυτό τους επικίνδυνο, κάνουν πολύ φασαρία γύρω απ' αυτό. Φωνάζουν, ουρλιάζουν και εκφοβίζουν το κοινό με την οργισμένη, δικαιολογημένη αγανάκτησή τους. Άλλωστε, αυτό είναι που έκανε (μερικές φορές) και ο Bill Hicks και ήταν τόσο καλός σ' αυτό. Αλλά στη ζωή, τα πιο επικίνδυνα πράγματα δεν "φωνάζουν", το πιο φονικό τους όπλο είναι ότι είναι κρυφά.
Κι εκεί μπαίνει ο Stewart Lee. Δεν κάνει φασαρία. Σουλατσάρει στη σκηνή, χωρίς να ανησυχεί για την παρουσία του κοινού. Μιλάει αργά, σκόπιμα, δεν φοβάται τις παύσεις, ή τη σιωπή ή το να εμφανιστεί ευάλωτος. Κι όμως κάτω απ' αυτό το ήρεμο παρουσιαστικό, είναι πιθανόν ο πιο άφοβος και τολμηρός κωμικός σήμερα. Δεν φοβάται να πάει το stand-up σε σοβαρά δυσάρεστες περιοχές, αναγκάζοντας το κοινό να γελάσει κόντρα στα βασικά ένστικτα ευπρέπειας. Πολλοί "προκλητικοί" κωμικοί προσπαθούν να πουν το ανείπωτο. Ο Lee το κάνει πραγματικά, με αποστομωτικό στυλ.
Ο Lee βρέθηκε στο στόχαστρο φέτος, όχι για το stand-up αλλά για το "Jerry Springer: The Opera". Ένα διασκεδαστικό, καλά δομημένο έργο που παίζει με τις ιδέες του παράδεισου, της κόλασης και των "εξομολογητικών" σόου. Οι περισσότεροι που το είδαν, θα έβρισκαν λίγα να τους προσβάλλουν, εκτός ίσως από τη βωμολογία, για την οποία είχαν προειδοποιηθεί. Αλλά ο Lee διώχθηκε από χριστιανικές οργανώσεις, έλαβε δεκάδες χιλιάδες θανάσιμες απειλές και είδε ένα project για το οποίο ήταν περήφανος, να εξατμίζεται.
Αυτή είναι η απάντησή του. Και σίγουρα δεν είναι το να γυρίσει και το άλλο μάγουλο. Αντίθετα, έφτιαξε την πιο αηδιαστικά βλάσφημη ρουτίνα που θα συναντήσετε ποτέ, εξωθώντας στα όριά της την ανοχή και του πιο ανοιχτόμυαλου και άπιστου θεατή. Η πρόκληση κόβει την ανάσα καθώς αποσπά θύελλες ένοχων γέλιων από ένα απρόθυμο κοινό που καταδικάζει κι αυτό τον εαυτό του στην κόλαση. Ο ίδιος ο Lee δηλώνει ότι το "σκληρό" αυτό υλικό τον έκανε να νιώθει άβολα, κι είναι εύκολο να δείτε το γιατί. Αυτό είναι που τον κάνει τόσο εκπληκτικά θαρραλέο, αφού γλιστράει με τόλμη πέρα από την "comfort zone" κάθε λογικού ανθρώπου. 
Είναι υλικό βαρέων βαρών. Ο Lee δεν είναι το "ελαφρύ ναρκωτικό" για να αρχίσεις την κωμωδία, αλλά το "κρακ" για αυτούς που δεν τη βρίσκουν πια με την εύκολη κωμωδία του Peter Kay ή του Joe Pasquale - το άλλο αντικείμενο του μίσους του Lee, πέρα από τη χριστιανική εκκλησία. Ακόμα και στις πιο προσιτές ρουτίνες στην αρχή, πριν καταπιαστεί με το Χριστό, όπου ασχολείται με τις βόμβες της 7ης Ιουλίου και με το αγαπημένο του θέμα, το θάνατο ενός πολυαγαπημένου ειδώλου (πέρυσι η Νταϊάνα, φέτος ο Πάπας).
Σ' αυτά τα σχετικά λιγότερο εμπρηστικά θέματα, διατηρεί την εξαιρετική αίσθηση του παραλόγου, που υπογραμμίζεται όμορφα με το έξοχα ζυγισμένο delivery, που αργά και σταθερά φανερώνει νέα επίπεδα στο υλικό του. Ανάμεσα σε όλη την κουβέντα που προκαλεί αναπόφευκτα ο Lee για το υλικό του που δοκιμάζει τα όρια, ξεχνιέται εύκολα ότι η δουλειά του είναι επίσης ξεκαρδιστική - ο τέλειος συνδυασμός βαρύγδουπων θεμάτων, επιδέξιου συγχρονισμού και αλλόκοτων γραμμών που φανερώνουν μια ακαταμάχητη δύναμη. Ένας τέτοιος συνδυασμός, κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Αυτό είναι σίγουρα το πιο εντυπωσιακό, έξυπνο και σοκαριστικά αστείο stand-up στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, αν όχι σ' όλο τον κόσμο."

Special #10: George Carlin - Back in town

Καιρός να αρχίσουμε να αναπληρώνουμε το κενό για τους (λίγους) φανατικούς αναγνώστες του blog που διαμαρτύρονται ότι δεν ανεβάζω αρκετά βίντεο με ένα ακόμα special του George Carlin.

Πρόκειται για το "Back in town" του 1996 από το οποίο έχουμε δει μόνο ένα μικρό κομμάτι. Το συγκεκριμένο special είναι από τα καλύτερα του Carlin και έχει μερικά ανεπανάληπτα κομμάτια όπως τον μονόλογο για την έκτρωση (που έχει μεταφράσει ήδη ο falakrosepanastaths εδώ), που συνεχίζει αμφισβητώντας την ιερότητα της ζωής. Επίσης εδώ περιλαμβάνονται μερικά από τα καλύτερα αστεία για κλανιές (που ελαφρύνουν λίγο το κλίμα μετά το σχέδιο του Carlin για τις πολιτείες-φυλακές), καθώς κι ένα καταπληκτικό κομμάτι για τη γλώσσα και για διάφορες εκφράσεις (που αναγκαστικά είναι πολύ δύσκολο στη μετάφραση). Τέλος, το special κλείνει με την περίφημη ρουτίνα για το γιατί ο Carlin δεν ψηφίζει ποτέ και δεν παραπονιέται για τους πολιτικούς (που έχει ανέβει κι εδώ). Με λίγα λόγια, εδώ ο συνδυασμός κοινωνικού σχολιασμού και αστείων μονόλογων που έκανε γνωστό τον George Carlin, βρίσκεται στα καλύτερά του.

Για μία ακόμη φορά για τη μετάφραση συμβουλεύτηκα τους υπότιτλους που έχει ανεβάσει ο Raiden και τον ευχαριστώ πάλι.

Special #9: George Carlin - You are all diseased

Τον προηγούμενο μήνα δεν είδαμε κάποιο special, οπότε ο Αύγουστος είναι η κατάλληλη εποχή για να καλυφθεί το κενό. Συνεχίζουμε με τα special του George Carlin, γυρνώντας προς τα πίσω, και έχουμε φτάσει ήδη στο 1999 και στο "You are all diseased". Έχουμε δει διάφορα κομμάτια από το συγκεκριμένο special: το καταπληκτικό κομμάτι για την ασφάλεια των αεροδρομίων, τον υγιεινισμό και τα μικρόβια· το παραλήρημα για τα παιδιά· το γιατί οι λευκοί δεν πρέπει να παίζουν τα μπλουζ· και φυσικά το επικό, πασίγνωστο πλέον δεκάλεπτο για τη θρησκεία. Ακόμα και για όσους έχουν δει αυτά τα κομμάτια, το You are all diseased δεν παύει να είναι ενδιαφέρον, αφού έχει κι άλλα ανεπανάληπτα bits: το μικρό αλλά πανέξυπνο κομμάτι για τη γλώσσα (στο 21.40), την ιδέα του Carlin για ένα φεστιβάλ για μάτσο άντρες (στο 23.55) και το μοναδικό από άποψη ρυθμού "Advertising lullaby" (στο 44.40).

Και σ' αυτό το special, εκτός από τις ήδη υπάρχουσες μεταφράσεις, συμβουλεύτηκα τη μετάφραση του Raiden (του οποίου αν δεν κάνω λάθος είναι και οι υπότιτλοι που κυκλοφορούν στο net) και τις μεταφράσεις που είχαμε κάνει με την Λ. και την Α. για την ομάδα προβολών Replica και για το βίντεο Major Psychotic Hatreds που είχε προβληθεί το 2009.

Special #8: George Carlin - Complaints and Grievances

Χτες συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από τη μέρα που πέθανε ο George Carlin: καλή αφορμή να συνεχίσουμε να βλέπουμε πιο ολοκληρωμένα το τεράστιο έργο που άφησε πίσω του. Μετά τα δύο τελευταία special που είδαμε εδώ, πάμε λίγο πιο πίσω, στο "Complaints and Grievances" του 2001. To special αυτό θα κυκλοφορούσε κανονικά με τον τίτλο "I like it when a lot of people die" το φθινόπωρο του 2001, αλλά τα γεγονότα της 11ης Σεπτέμβρη (όπως έχουμε δει κι εδώ) ανάγκασαν τον Carlin να αλλάξει τον τίτλο και να προσθέσει στην αρχή ένα κομμάτι ακριβώς για αυτά τα γεγονότα. Το κομμάτι αυτό δεν έχει το βάθος και την οξύτητα άλλων παραστάσεών του, αλλά να μην ξεχνάμε πως το special γυρίζεται στη Νέα Υόρκη, μόλις λίγες εβδομάδες μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων. Κατά τ' άλλα, το "Complaints and Grievances" περιλαμβάνει δύο επικά αποσπάσματα που έχουμε ήδη δει: τη λίστα με τους ανθρώπους που πρέπει να σκοτωθούν και το κομμάτι για τις Δέκα Εντολές. Από αυτά που δεν έχουμε δει, το αγαπημένο μου αφορά πάλι την οδήγηση και τα ατυχήματα στο δρόμο (ξεκινάει γύρω στο δεκάλεπτο και θυμίζει αυτό εδώ), όπου ο Carlin εξηγεί γιατί δε σταματά στα ατυχήματα που προκαλεί ο ίδιος.

Στο συγκεκριμένο special, εκτός από τις μεταφράσεις που ήδη είχαν γίνει, χρησιμοποίησα τη μετάφραση και τους υπότιτλους του Raiden, που πραγματικά έχει κάνει πολλή δουλειά με τα special του George Carlin και η συμβολή του θα είναι σημαντική και στο μέλλον.

Special #7: Bill Hicks - One night stand

Ακούω παράπονα για την αραίωση των ποστ οπότε πρέπει να επανέλθω με κάτι δυνατό. Τρίτος στην ψηφοφορία είναι βέβαια ο Bill Hicks και ένα από τα πρώτα special που γύρισε είναι το One Night Stand το 1991. Εκεί ασχολείται με όλα τα αγαπημένα του θέματα, που θα τον έκαναν αργότερα γνωστό: κατ' αρχήν με το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά και το γιατί η μαριχουάνα πρέπει να είναι νόμιμη. Ύστερα για το πόσο καλό έχουν κάνει τα ναρκωτικά αφού χάρη σ' αυτά έχουν γραφτεί οι καλύτερες μουσικές και από την άλλη για τον πόλεμο ενάντια στο ροκ που χρησιμοποιεί μεταξύ άλλων τις θεωρίες ότι κρύβει σατανιστικά μηνύματα και ότι κάποια γκρουπ παροτρύνουν τους οπαδούς τους να αυτοκτονήσουν (μια ρουτίνα που έχουμε δει από άλλη παράσταση κι εδώ). Τέλος ο Hicks προσπαθεί να καθορίσει τι είναι πορνογραφία και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όλες οι διαφημίσεις είναι πορνογραφικές...
Τη μετάφραση (εκτός από ελάχιστες διορθώσεις) έχει κάνει και σ' αυτό το βίντεο, όπως και στο προηγούμενο special του Bill Hicks, η LNE (LNE78poi@gmail.com).

Special #6: Doug Stanhope - Go home

Πρωτομαγιά σήμερα εν μέσω προεκλογικής περιόδου με πρώτο θέμα το "μεταναστευτικό" και μόνο ο Doug Stanhope μπορεί να εκφράσει το θυμό μου. Ο Doug είναι δεύτερος στις προτιμήσεις σας (μετά τον George Carlin) στην ψηφοφορία μας, οπότε πρέπει να δούμε κάτι ξεχωριστό. To 2007 o Stanhope γύρισε ένα special για το βρετανικό Channel 4 και την εκπομπή Comedy Lab, όπου πήρε αυτό ακριβώς το κομμάτι του και το "έντυσε" με συνεντεύξεις και με την υποτιθέμενη προσπάθειά του να μετακομίσει στη Σκωτία (το συγκεκριμένο βίντεο έκοψαν και παρουσίασαν τα παιδιά από το jungle-report, και πρέπει να τους ευχαριστήσω γιατί πολύς κόσμος που δεν ήξερε το blog, το έμαθε μέσω του post αυτού τις τελευταίες μέρες). Ο Doug παίρνει εδώ τα γνωστά κλισέ ότι "οι μετανάστες δε μιλάνε τη γλώσσα" κι ότι "μας παίρνουν τις δουλειές" και τα ανατρέπει με τον δικό του - όχι πάντα politically correct - τρόπο...

Κι επειδή έχουμε δει ξανά τα περισσότερα αστεία του Doug για τους μετανάστες, ένα ακόμα μικρό βίντεο, αφιερωμένο στους έλληνες που θα πάνε σε λίγες μέρες να ψηφίσουν τον Καμμένο, τον Καρατζαφέρη, τα ασπόνδυλα κι όλα αυτά τα ωραία πράγματα. Σκεφτείτε τι ωραία θα ήταν να ξέρει ο Stanhope λίγα παραπάνω πράγματα για τους έλληνες: αντί για 30 δευτερόλεπτα, θα ασχολούνταν μισή ώρα...

Special #5: George Carlin - Life is worth losing + It's bad for ya

Στις πρώτες 200 ψήφους της ψηφοφορίας μας που συνεχίζεται, όπως ήταν αναμενόμενο, προηγείται ο George Carlin, οπότε λέω να αποζημιώσω τους φίλους του με δύο special που μπορούμε να δούμε υποτιτλισμένα χάρη στην εξαιρετική μετάφραση του Utopian Persona (ή Lachesis ή Durden790). Σκοπός είναι κάποια στιγμή να υπάρχουν μεταφρασμένα τα περισσότερα special του Carlin, αλλά εδώ θα ξεκινήσουμε κάπως ανάποδα, αφού τα δύο συγκεκριμένα είναι τα τελευταία που γύρισε.

Το "Life is worth losing" είναι ένα περίεργο special: ο Carlin μοιάζει να παίζει με τα όρια και να έχει βάλει στον εαυτό του την πρόκληση να βγάλει γέλιο μέσα από τα πιο ευαίσθητα και ταμπού θέματα. Μάλλον κανείς άλλος δεν έχει τολμήσει να ασχοληθεί στο ίδιο special με αυτοκτονίες, δολοφονίες, ανθρωποθυσίες, κανιβαλισμό, νεκροφιλία, αποκεφαλισμούς, μαζικούς τάφους κλπ. Η γενική ιδέα είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα κτήνος και δεν είναι τυχαίο ότι ο αρχικός τίτλος του special θα ήταν "Γουστάρω όταν πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι" (πριν ο τυφώνας Κατρίνα αναγκάσει για μια ακόμη φορά τον Carlin να τον αλλάξει). Το ζήτημα είναι ότι αυτά που λέει ο Carlin είναι όπως σχεδόν πάντα εύστοχα, δεν είναι όμως πάντα αστεία. Για την ακρίβεια είναι στιγμές που ο μισανθρωπισμός του γίνεται οδυνηρός κι αφήνει μια περίεργη μελαγχολική αίσθηση. Ο ίδιος ο Carlin, αφού είχε τελειώσει το special συνειδητοποίησε ότι είναι "γαμημένα καταθλιπτικό" και αποφάσισε να γράψει νέο υλικό. Αυτό δείχνει και πόσο δύσκολο είναι αυτό που έκανε πάντα ο Carlin: να συνδυάζει τη φιλοσοφία με την κωμωδία, την ανάλυση της πραγματικότητας με το χιούμορ. Εδώ έκανε το λάθος να δώσει υπερβολική έμφαση στο πρώτο σε βάρος του δεύτερου. Από αυτή την άποψη υπάρχουν στο special μερικές εξαιρετικές παρατηρήσεις: το πώς η Αμερική έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο mall, το ότι οι άνθρωποι ξοδεύουν λεφτά που δεν έχουν σε πράγματα που δεν χρειάζονται και το ποιοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες της χώρας (ένα bit που έχει γίνει διάσημο, ακόμη και στην ελλάδα, αλλά εμένα μου φαίνεται από τα πιο αδύναμα, από πλευράς κωμωδίας). 

Από εκεί και πέρα, η αρχή και το τέλος του special είναι από τα αγαπημένα μου: ξεκινάει με το περίφημο Modern Man (του οποίου η μετάφραση είναι σχεδόν αδύνατη, γι' αυτό και η προσπάθεια του Utopian Persona είναι πραγματικά αξιέπαινη) και τελειώνει με μία απίστευτη ιστορία του Carlin για το πώς ένα μικρό πρόβλημα μπορεί να οδηγήσει σε μία τεράστια καταστροφή.

Όπως είπαμε και πριν, ο ίδιος ο Carlin έκανε την αυτοκριτική του για το "Life is worth losing" και αποφάσισε να γράψει νέο υλικό, το οποίο μπορούμε να δούμε στο "It's bad for ya". Ο μισανθρωπισμός και τα θέματα ταμπού, όπως ο θάνατος είναι πάλι εδώ αλλά η ισορροπία είναι πολύ καλύτερη. Φυσικά το special αυτό γυρίστηκε τέσσερις μήνες πριν το θάνατό του και ο Carlin ήδη δείχνει γερασμένος και κουρασμένος, αλλά καταφέρνει και "εκμεταλλεύεται" την ιδέα αυτή, μιλώντας για τα γηρατειά και το θάνατο με απολαυστικό τρόπο (ένα απόσπασμα έχουμε δει εδώ). Το special έχει τις απαραίτητες δόσεις πολιτικής με τη ρουτίνα για τα δικαιώματα και τα προνόμια, για την εθνική υπερηφάνεια (που είχαμε δει εδώ), για το God bless America και κυρίως για τους Αμερικανο-γιαπωνέζους και τη μεταχείρισή τους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και φυσικά έχει και την κλασική και αναντικατάστατη γκρίνια του Carlin, κυρίως για τα παιδιά: για την ιδέα ότι "κάθε παιδί είναι ξεχωριστό" και για το "κίνημα της αυτοεκτίμησης". Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι ο Carlin κατάφερε, όχι μόνο να γυρίσει special στα 71 του, αλλά και να εξελιχθεί  μέσα από την αυτοκριτική, είναι ένας ακόμα λόγος για το ότι είναι από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος, όλων των εποχών...

Special #4: Mitch Hedberg - Comedy Central Uncut

Σαν σήμερα πριν επτά χρόνια πέθανε ο Mitch Hedberg, όταν επιχείρησε να κάνει ταυτόχρονα χρήση ηρωίνης και κοκαϊνης. Κι έτσι πραγματοποίησε αυτό που είχε πει σε μία συνέντευξή του: να πεθάνει από overdose, αφού γίνει διάσημος. Χάρη στο μοναδικό του στυλ και τη σχέση του με τα ναρκωτικά απέκτησε ένα cult κοινό, που διευρύνθηκε μετά το θάνατό του. Υπάρχει μόνο ένα βιντεοσκοπημένο special του Mitch Hedberg και μπορούμε να το δούμε χάρη στη μετάφραση του Αλέξανδρου Τιτκώβ, που έγραψε κι ένα μικρό intro, για όσους βλέπουν πρώτη φορά τον Mitch:
"Τα αστεία του Mitch είναι πολύ σύντομα (καμιά φορά είναι απλώς μία πρόταση) και πηδάει από το ένα στο άλλο, χωρίς να υπάρχει ιδίαιτερη σύνδεση μεταξύ τους. Το χαρακτηριστικό τους είναι ένας προσγειωμένος και τελείως απροσδόκητος σουρρεαλισμός. Για το Αγγλοσαξονικό κοινό του stand-up που έχει περάσει από αρκετές φάσεις, ο Mitch Hedberg είχε καταφτάσει στην ώρα του. Για κάποιο πιο απαίδευτο κοινό, ίσως τα αστεία του να χαρακτηριστούν πολλές φορές ως "καμμένα".
Το σίγουρο είναι πως δεν θα είχε αποκτήσει αυτό το ξεχωριστό στυλ αν δεν πειραματιζόταν με τα ναρκωτικά. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως ό,τι καλό αστείο μπορεί να βγάλει κάποιος μαστουρωμένος, το έχει πει ήδη ο Mitch Hedberg.
Το special αυτό μαγνητοσκοπήθηκε το 1999 κι η έκδοση που βλέπετε είναι η αμοντάριστη, κατά 20' μεγαλύτερη της επίσημης. Ο Mitch ήταν γνωστός και για το άγχος που είχε πάνω στη σκηνή, οπότε και η παράσταση αυτή είναι γεμάτη στιγμές του όπου νιώθει αμήχανα και αυτοσαρκάζεται για το πως δεν έπιασαν μερικά αστεία του. Παρ' όλες τις "κοιλιές" που κάνει (οι οποίες βέβαια είναι χαριτωμένες και του δίνουν στυλ), φαίνεται πως είναι πραγματικά αστείος και καταφέρνει να το γυρίζει πάντα.
Να σημειωθεί πως το special αυτό δεν είναι και το δυνατότερο show του για να τον γνωρίσετε. Εάν σας άρεσε έστω και λίγο, αλλά δεν μείνατε ικανοποιημένοι, προτείνεται το album του Mitch All Together."

Special #3: Bill Hicks - Revelations

Σήμερα συμπληρώνονται 18 χρόνια από τη μέρα που πέθανε ο Bill Hicks κι είναι απίστευτο ότι αν ζούσε σήμερα θα ήταν μόλις 51 χρονών. Φανταστείτε πόσα θα είχε να πει για αυτά που συνέβησαν αυτά τα χρόνια (αν είχε αντέξει να τα δει). Όσοι δεν έχουν καταλάβει ακόμα γιατί ο Bill Hicks θα παραμείνει για δεκαετίες βασική αναφορά όχι μόνο στο επίπεδο του stand-up comedy αλλά και σ' αυτό της κοινωνικής κριτικής ή της αμερικάνικης αντι-κουλτούρας, μπορούν να δουν το Revelations, το τελευταίο special που κυκλοφόρησε όσο ζούσε, το 1993.
Ένα μικρό κομμάτι αυτής της παράστασης όπου ο Bill μιλάει για τα ναρκωτικά και τα παιδιά έχουμε δει ήδη εδώ. Στο υπόλοιπο show μιλάει για άλλα αγαπημένα του θέματα: τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, την εξέγερση στο Λος Άντζελες, τον Μπους (τον πρεσβύτερο), τους φονταμενταλιστές Χριστιανούς (που ήδη τότε είχαν κατακτήσει τα αμερικάνικα μήντια), την δολοφονία του Κένεντυ (με την οποία είχε σχεδόν εμμονή), τους μουσικούς αστέρες της εποχής (που είχαν ένα κοινό, ότι όλοι κάνουν πίπες στο Σατανά!), το κάπνισμα (που είχε κόψει εκείνη την περίοδο), το LSD και τη δικιά του εκδοχή για το τι θα έπρεπε να δείχνει το Βασικό Ένστικτο. Το αγαπημένο μου κομμάτι του special είναι αυτό που αφορά τους διαφημιστές, τους οποίους προτρέπει να αυτοκτονήσουν ενώ η παράσταση κλείνει με το περίφημο It's just a ride.
Το συγκεκριμένο βίντεο είναι από την vhs εκδοχή που είχε κυκλοφορήσει τότε (κάποια μικρά επιπλέον κομμάτια κυκλοφόρησαν αργότερα σε dvd). Την (πολύ καλή) μετάφραση έχει κάνει η LNE (LNE78poi@gmail.com).

Special #2: Louis C.K. - Hilarious

Όπως είχα υποσχεθεί εδώ, ήρθε η ώρα για τη δεύτερη ολόκληρη παράσταση που ανεβαίνει στο blog (μετά το No refunds του Doug Stanhope).
Είμαι σίγουρος ότι όσοι διστάζουν ή βαριούνται να δουν πάνω από 10 λεπτά stand-up, θα έχουν αλλάξει γνώμη μετά το Hilarious, που έχει χαρακτηριστεί από το περιοδικό Punchline σαν μία από τις πιο δυνατές παραστάσεις stand-up στην ιστορία. Ειδικά για τον Louis C.K. ισχύει ότι αν δεν δεις ολόκληρα τα special για να "μπεις στον κόσμο του", δεν καταλαβαίνεις γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους κωμικούς της εποχής μας. Με μια πρώτη ματιά κάνει observational comedy και μιλάει για τη βαρετή ζωή ενός χωρισμένου μεσήλικα με δύο παιδιά. Στην πραγματικότητα πάει πολύ πιο βαθιά και "ξεγυμνώνει" την ψυχή του (γι' αυτό ο φίλος μου ο Άλεξ λέει ότι κάνει observational comedy of the soul). Μ' αυτή την έννοια, η οδυνηρή ειλικρίνεια του Louis C.K. τον φέρνει μάλλον στον αντίποδα του πνευματώδους, αλλά επιφανειακού (από άποψη συναισθημάτων) στυλ του Seinfeld και πολύ πιο κοντά στον Carlin ή στον Pryor.
Θα μπορούσα να πω πολύ περισσότερα άλλα
α. δεν έχω όρεξη (γιατί όπως λέει κι ο Louis, ξέρω αρκετά για τη ζωή για να μην έχω καμία αισιοδοξία ή πάλι με τα λόγια του, "αισιόδοξος σημαίνει ηλίθιος") και
β. γιατί θα φλυαρήσω προσπαθώντας να πω απλά: δείτε το οπωσδήποτε!