Μουσική και stand up comedy #10: Bill Bailey

Αν υπάρχει ένας κωμικός, που εκφράζει ακριβώς τον τίτλο του αφιερώματος αυτού είναι ο Bill Bailey, γιατί έχει καταφέρει να συνδυάσει με τον καλύτερο τρόπο τα δύο είδη, χωρίς να γέρνει στο ένα ή στο άλλο. O Bill Bailey δεν είναι ένας μουσικός που by the way κάνει stand-up, ούτε ένας κωμικός που έτυχε να παίζει κάποιο όργανο και το ενσωματώνει στις ρουτίνες του. Κόντρα στις κριτικές στην αρχή της καριέρας του, ο Bailey έχει αποδείξει πλέον ότι μπορεί να έχει αστείους μονόλογους χωρίς να χρησιμοποιεί απαραίτητα τη μουσική, αλλά οι γνώσεις του πάνω στη μουσική και τα δεκάδες όργανα που παίζει είναι που κάνουν τα show του μοναδικά.
Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Bailey ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον Eddie Izzard: ένα πεντάλεπτο βιντεάκι δεν μπορεί να αποτυπώσει τη μοναδικότητα αυτή, πρέπει να μπεις στο μαγικό κόσμο του βλέποντας ολόκληρες τις παραστάσεις του. Προς το παρόν όμως μπορούμε να δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την παράσταση "Part troll" (δίνοντας μία ακόμα υπόσχεση για περισσότερα στο μέλλον).
Στο πρώτο κομμάτι ο Bailey αναρωτιέται πως θα ακούγονταν γνωστά κομμάτια παιγμένα στο μπάντζο από νότιους hillbillies, στο δεύτερο σχολιάζει και αναπαράγει τα μουσικά θέματα ειδήσεων του cbs και του bbc, και στο τελευταίο σατιρίζει τους U2 και ειδικά τα εφέ που χρησιμοποιεί ο κιθαρίστας τους...

Jeff Foxworthy: ...you might be a redneck

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους αμερικάνους κωμικούς που έχουν παρουσιαστεί εδώ μέχρι τώρα, έχουν μεγαλώσει ή έχουν κάνει καριέρα στη Νέα Υόρκη. Η μητρόπολη, όπου κάποτε άνθισε το underground, είναι λογικό να είναι η πρωτεύουσα του stand up comedy στις ΗΠΑ. Πολλοί κωμικοί επίσης έχουν διαπρέψει στο Λος Άντζελες ή στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά αυτές οι τρεις πόλεις, ή οι μεγάλες πόλεις του Βορρά, το Σικάγο, το Ντητρόιτ και η Φιλαδέλφεια, φανερώνουν μόνο μερικά από τα πρόσωπα της Αμερικής. Γιατί οποιαδήποτε εικόνα της Αμερικής δεν περιλαμβάνει τον απέραντο Νότο είναι σίγουρα λειψή (και μάλλον κολακευτική). Πολλά από τα show που έχουμε δει σίγουρα δεν θα διασκέδαζαν το ίδιο τους κατοίκους του Τέξας ή της Αλαμπάμα. Όπως ήταν λογικό λοιπόν, ο Νότος ανέδειξε τους δικούς του κωμικούς και ο πιο γνωστός είναι ο Jeff Foxworthy. Το ευχάριστο με την περίπτωσή του είναι ότι έδειξε το πώς ακόμα και οι συντηρητικοί Νότιοι μπορούν να αυτοσαρκάζονται και να γελάνε με τα στερεότυπα που τους αφορούν. Ο Jeff Foxworthy έχει γίνει διάσημος με την περίφημη ατάκα "you might be a redneck...", ένα τεστ με δεκάδες τρόπους για να καταλάβει κάποιος αν είναι "κοκκινολαίμης". Η λέξη redneck ήταν κάποτε ένας μειωτικός όρος που περιέγραφε τους φτωχους αγρότες του Νότου, που δούλευαν για ώρες στο χωράφι και ο ήλιος έκανε το σβέρκο τους κόκκινο. Αργότερα, η λέξη απέκτησε πιο ευρύ νόημα για να περιλάβει όσους είναι αγροίκοι, φανατικοί, ρατσιστές και συντηρητικοί, των κατώτερων κυρίως κοινωνικών τάξεων. Με παρόμοια έννοια χρησιμοποιούνται υποτιμητικά οι λέξεις cracker ή hillbilly, ανάλογα με την περιοχή ή την πολιτεία. Πολλοί Νότιοι αμερικάνοι βέβαια κάποια στιγμή άρχισαν να χρησιμοποιούν με περηφάνεια τη λέξη (όπως με παρόμοιο τρόπο οι μαύροι χρησιμοποιούν τη λέξη nigger) και το show του Foxworthy δείχνει ακριβώς αυτή τη χρήση. Το στερεότυπο του redneck έχει αποτυπωθεί σε διάφορες γνωστές ταινίες, δε χρειάζεται κάποιος να έχει ταξιδέψει στην Οκλαχόμα, ούτε να έχει δει όλα τα επεισόδια των Dukes: είναι ο τύπος με τη χαρακτηριστική ομιλία, που φοράει το καουμπόικο καπέλο, ζει σε τροχόσπιτο, βλέπει μετά μανίας αγώνες αυτοκινήτου NASCAR, πίνει μπύρες, ακούει country, ψαρεύει, οδηγεί το κλασικό φορτηγάκι κλπ. Φυσικά στην ελλάδα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο παρ'όλο που αν έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση "που ζουν οι έλληνες rednecks" θα διάλεγα τη θεσσαλία. Όπως και να'χει η μετάφραση του redneck ως "βλάχος" που έχει χρησιμοποιηθεί σε κάποιες ταινίες μου φαίνεται (αν και όχι εντελώς άστοχη) κάπως ρατσιστική, γι'αυτό και την κράτησα αμετάφραστη και σας κούρασα μ'αυτή την εισαγωγή...

Bill Hicks - Reader

Ψάχνοντας αφορμή να δούμε λίγο Bill Hicks, θυμήθηκα μια καλοκαιρινή ιστορία από πέρυσι. Ήμουν στην Ανάφη και στην ταβέρνα που αράζαμε δίπλα στην παραλία, δούλευε η κόρη του παπά (!) που ήταν και ιδιοκτήτης της ταβέρνας. Η κατά τ'άλλα συμπαθής κοπέλα με φώναζε "προφέσορα" ή κάπως έτσι, γιατί είχε εντυπωσιαστεί που πήγαινα στην ταβέρνα και διάβαζα. Φυσικά αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να συνδέεται η Ανάφη με τον αμερικάνικο Νότο, αλλά για κάποιο λόγο αυτό το περιστατικό μου θυμίζει την παρακάτω ιστορία του Bill Hicks.