Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Special #17: Δημήτρης Δημόπουλος - Αντί Διδακτορικού

Επανερχόμαστε μετά από πολύ καιρό για να δούμε το πρώτο μαγνητοσκοπημένο ελληνικό special και διαβάζουμε στο standupcomedy.gr:
"Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις, με μια παράσταση, πως θα μείνουν με τους γονείς τους και θα πληρωθούν ένα μίζερο μισθό, τι άλλο! Κι όλα αυτά,για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»... Και αφού την περιοδεύεσεις όπου μπορείς, τη μαγνητοσκοπείς και την κυκλοφορείς ώστε να τη δουν ακόμα περισσότεροι!
Η πρώτη ελληνική μαγνητοσκοπημένη παράσταση σταντ-απ είναι γεγονός! Το «Αντί Διδακτορικού» του Δημήτρη Δημόπουλου γράφει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία του σταντ-απ κόμεντι στην Ελλάδα ως το πρώτο «σπέσιαλ» Έλληνα κωμικού. Η παράσταση ξεκίνησε στις «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη και από τότε παρουσιάστηκε σε πολλές πόλεις, κατακτώντας πολλές πρωτιές ως η πρώτη σόλο παράσταση σταντ-απ Έλληνα κωμικού που αναμεταδόθηκε ζωντανά από το διαδίκτυο, φιλοξενήθηκε σε φεστιβάλ όπως το Bob Theatre Festival και το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης όπου και μαγνητησκοπήθηκε."

Ο Δημόπουλος ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και την ατυχία που είχε τα γενέθλιά του να πέφτουν μέσα στο Πάσχα και συνεχίζει με τα σχολικά χρόνια, τα μαθήματα αγγλικών και γεμανικών (όπου αξιοποιεί την αγάπη του για τις γλώσσες θυμίζοντας λίγο Eddie Izzard), για να φτάσει στις πανελλήνιες, το πανεπιστήμιο και το φανταριλίκι, αναδεικνύοντας έτσι την ικανότητά του σαν storyteller. Η κυκλοφορία ενός full show στα ελληνικά είναι από μόνη της ορόσημο για το ελληνικό σταντ-απ και επιπλέον το "Αντί Διδακτορικού" δεν έχει να ζηλέψει πολλά από αντίστοιχα special στο εξωτερικό, από άποψη ρυθμού, συνοχής και αστείων. Μάλιστα ο Δημόπουλος καταφέρνει να αντιμετωπίσει και να αξιοποιήσει τα προβλήματα που υπήρχαν στη μαγνητοσκόπηση και το τελικό αποτέλεσμα βλέπεται ευχάριστα ακόμα κι από όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν τρίλεπτα και πεντάλεπτα σταντ-απ βιντεάκια.
Ας τον απολαύσουμε λοιπόν, ελπίζοντας ότι σύντομα θα δούμε μαγνητοσκοπημένο και τον δεύτερο μονόλογό του, την "Υπερπαραγωγή" (που προσωπικά μου άρεσε ακόμα περισσότερο). 

Δυστυχώς (για λόγους που ξέρει καλύτερα ο Δημήτρης) το show θα είναι διαθέσιμο ολόκληρο μόνο για λίγες μέρες ακόμα, οπότε μετά τον Αύγουστο θα μπορείτε να το δείτε κομματιασμένο εδώ. Προσωπικά κι επειδή μιλάμε για special, θα προτιμούσα να το δω κατευθείαν ολόκληρο και όχι όπως βγήκε πριν κάποιους μήνες, δηλαδή σε κομμάτια κάθε εβδομάδα στο Comedylab.

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #8: Βύρων Θεοδωρόπουλος

Info
Ο Βύρων, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα
Σπούδασε στο ΕΜΠ Εφαρμοσμένα Μαθηματικά.
Έχει γράψει ένα μικρό λεξικό μαθηματικών εννοιών για μαθητές
και ηχογράφησε με την indie rock μπάντα Fingers Crossed ένα δίσκο. Αμφότερα διανέμονται δωρεάν online. Αυτόν τον καιρό, διδάσκει μαθηματικά σε παιδιά γυμνασίου-λυκείου
μεταφράζει και δημιουργεί βίντεο μαθηματικών εθελοντικά για την Ακαδημία του Khan στα Ελληνικά από το 2011. Παίζει μπάσσο στους Satelights και παρουσιάζει την εκπομπή  e-κειότητα στο Radiobubble. Τα τελευταία 2 χρόνια έχει δώσει πάνω από 120 παραστάσεις stand up comedy σε διάφορους χώρους της Αθήνας και της επαρχίας και παράλληλα διοργανώνει τα open mic "Ναι! Εσένα περιμέναμε" για νέους κωμικούς.


Q&A
1. Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;
Το 2011 έψαξα να δω αν υπάρχει stand up comedy παράσταση στην Αθήνα και έπεσα πάνω στην πρόσκληση για το διαγωνισμό του Πολύτροπου τέχνης
Και μετά από όχι και πολύ σκέψη κατέληξα ότι είτε το κάνω στα 28 μου είτε κλαίγομαι στα 50 μου.
Μετά την πρώτη παράσταση κατάλαβα ότι είναι μεν η καλύτερη δουλειά στον κόσμο αλλά ζεις και πεθαίνεις κάθε 10 δευτερόλεπτα

2. Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;
Πολύ σπάνια γράφω ένα αστείο μόνο του.
Τις περισσότερες φορές κάνω μία παρατήρηση σε αυτά που βλέπω γύρω μου ή σε αυτά που βλέπω μέσα μου αισθάνομαι ότι κάπου εκεί έχει ένα αστείο και το σκαλίζω
Παλεύω να βρω ακριβώς το λόγο που μου φαίνεται αστείο
Δοκιμάζω, συγκρίνω, συγκρούω εικόνες μεταξύ τους μέχρι να δω κάτι που να αξίζει. Μετά η τέχνη είναι στην αφαίρεση, κάτι που δεν το έχω ακόμα.
Άλλες φορές διατυπώνω κάτι παράλογο, κάτι ανατρεπτικό σα δήλωση και προσπαθώ να βρω την οπτική που το κάνει να φαίνεται απολύτως φυσιολογικό.
Δοκιμάζω τα αστεία σε κωμικούς, σε φίλους, σε γονείς σε ταξί όπου βρω

3. Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;
Θα ήθελα να έχω επηρεαστεί από τους
Carlin, Pryor, eddie Izzard, Patrice O Neil, Jerry Seinfeld,
Louis CK, Bill Burr, Bernie Mac, Jeremy Hotz, Dara Obriain, Stewart Lee,
Bill Bailey, Doug stanhope, Milton Jones, Stewart Francis Eddie Murphy και άλλους τόσους...
και να κάνω μία κωμωδία με την σκατίλα του Stanhope, τη γλυκύτητα του Dara O'Βrian
to delivery του todd barry, με αυτοσχεδιασμούς του Izzard με την εργατικότητα του louis CK και άλλα τέτοια ιδανικά...
αλλά μάλλον έχω επηρεαστεί περισσότερο από:
Τζίμμη Πανούση, Φουσέκη, Αποστόλη, τον μπαμπά μου, τη μαμά μου,
την αδερφή μου και το Στάθη, τον παππού μου,
το θείο μου τον Κωστή που επαναλμβάνει το punchline την ώρα που γελάει
επίσης σίγουρα έχω επηρεαστεί από τους φίλους μου
Γέρος, Μέκιος, Ninja Βράχος, Κόουπ, Delarus, Αλέξανδρος Δανδουλάκης, ο Μόγγολος, Στεόλ (ο Ιταλός), Μπεόλ, Τσομητσέολ,  ο Αρχηγός, ο Κόουπ, το Τοτέμ και το Πατριαρχείο, Μτσο
ο Μεσσίας του Ιταλού, το πορδοβολητάκι
και αυτή η κουράδα ο Νικόλας που λέει αν κάνεις ή δεν κάνεις.
όλες τις γυναίκες που γέλασαν με ένα αστείο έστω και από ευγένεια...
και φυσικά κωμικούς σαν το Λάμπρο Φισφή το Δημήτρη Χριστοφορίδη, τον Διονύση Ατζαράκη τον Αλέξανδρο Τιτκώβ και τον Αριστοτέλη Ρήγα που έχω κάνει από 30 παραστάσεις με τον καθένα καθώς και δεκαπλάσιες κουβέντες για την κωμωδία γενικά και για τα αστεία μας ειδικότερα

4. Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
Τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον 40 άτομα δοκιμάσαμε stand up για πρώτη φορά, και οι περισσότεροι συνεχίσαμε και για δεύτερη και για τρίτη και για δέκατη παράσταση
Τα open mic για νέους κωμικούς έχουν πολλές συμμετοχές, από ανθρώπους που αγαπάνε το stand up comedy και έχουν καλές ιδέες
Αν συνεχίσουμε με τέτοιο ρυθμό και δουλεύουμε σωστά, κάνουμε καλές παραστάσεις θα μπορούμε σε μερικά χρόνια να έχουμε μία αξιόλογη σκηνή.

Video
Το παρακάτω βίντεο με το περίφημο "140" είναι από τη βραδιά stand-up comedy που οργανώσαμε στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Μπερντέ πριν από ενάμιση μήνα.

Live
Στις 6/6 ο Βύρωνας θα παίξει στο comedy stage του Plissken festival μαζί με τους Διονύση Ατζαράκη και Δημήτρη Χριστοφορίδη και με παρουσιαστή τον Λάμπρο Φισφή.

Links
Facebook
Youtube
Συνέντευξη στο rocknlol.gr
Συνέντευξη στον Γιώργο Χατζηπαύλου για το Stand up for U

Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #7: Δημήτρης Χριστοφορίδης

Info
Γεννήθηκε στην ΟΒα Βέροιας το 1982 από γονείς δημόσιους υπάλληλους. O θρύλος λέει ότι κατά την διάρκεια της γέννας η εικόνα του Λένιν δάκρυσε. Θορυβημένοι οι γονείς του τον έταξαν στο ΠΑΣΟΚ και έτσι μόλις 15 ημερών παθαίνει σηψαιμικό επεισόδιο. Την γλυτώνει χάρις το πολυνομοσχέδιο Γεννηματά. Τώρα είναι κάπως καλύτερα.Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα περνάει σε ένα βουνό της Δράμας όπου εκπονεί την πρώτη του μελέτη πάνω στον Μαρξισμό-Λενινισμό με τίτλο « Αριστερά και πλατυποδία ». Τον διαγράφουν από τους «Νέους Πρωτοπόρους» σαν ρεφορμιστή και έτσι καταφεύγει στην πόλη.Εκεί ασχολείται με την μαλακία και την προσευχή και αρνείται να ενταχθεί στο σύστημα αξιών του περίγυρού του, σχηματίζοντας παράνομες οργανώσεις πηχτής βλακείας.
Συλλαμβάνεται στα ηλεκτρονικά και βασανίζεται απάνθρωπα για 10 χρόνια από την
οικογένεια του, το σχολείο και τους φίλους του.Το 1998 επιστρέφει στην Βέροια, κάνει την πρώτη καλλιτεχνική απόπειρα αυτοκτονίας όπου και αποτυγχάνει παταγωδώς. Συνεχίζει τις απόπειρες στην Θεσσαλονίκη, σαν τροτσκιστής, και αποτυγχάνει διαδοχικά στο θέατρο και στο τραγούδι ανακαλύπτοντας την κλίση του στην αποτυχία.
Γνωρίζει την πρώτη του γυναίκα, την παντρεύεται γιατί είχε τα χείλη της Τζολί και την χωρίζει γιατί είχε τα μάτια του Στάλιν. Συνεχίζει το συγγραφικό του έργο και το 2005 εκδίδει το καλύτερο του ίσως μυθιστόρημα με τίτλο «τρίπλα σε τηλεφωνικό θάλαμο» όπου του επιφέρει μια αναγνώριση και ένα δεσμό με μια κομμώτρια. Γοητευμένος, γυρνάει την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, « στον Αριστερισμό της Παρθένου ». θάβεται από το καλλιτεχνικό κατεστημένο αλλά αναγνωρίζεται από το κίνημα Μάη – Ιούνη.Το 2008 κατεβαίνει στην Αθήνα για να γίνει καλλιτέχνης αλλά εξ’ αιτίας μιας ρήξης χιλιαστών καταλήγει κινηματογραφιστής και stand up comedian. Γνωρίζει πολύ σημαντικούς ανθρώπους στα επαγγελματικά και τον ίδιο τον Στάλιν στα ερωτικά.
Ζει «κοσμοκαλόγερος» στα Πατήσια.

Q&A
1. Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;
Για τραγουδιστής πήγαινα αλλά έχω πολύ κακή φωνή. Ξεκίνησα από τις συνελεύσεις φοιτητών στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.

2. Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;
Το ερέθισμα έρχεται απο κάπου πολύ σκοτεινά. Ας πούμε ένας άνθρωπος που το βράδυ κλείνει υπολογιστή και φώτα και λίγο τυφλά πάει προς το κρεβάτι του να κοιμηθεί. Για λίγα δευτερόλεπτα προχωράει μόνος μέσα στο σκοτεινό διαμέρισμα και νιώθει έναν φόβο που όταν πέφτει στο κρεβατάκι του αυτός ο φόβος φεύγει και τρίβει τα πόδια του μέσα στο πάπλωμα απο ασφάλεια και ευχαρίστηση. Απο κει ξεκινάνε τα αστεία, απο κείνα τα δευτερόλεπτα αγνού φόβου.
Την επόμενη μέρα σηκώνεσαι με την ανάμνηση του φόβου και κάνεις ένα brainstorming. το ακούς και βγάζεις κάποιες ιδέες που τις ξαναδουλεύεις πάνω στο χαρτί. και μένουν 2-3 αστεία που τα δοκιμάζεις στο επόμενο open mic αγωνιώντας πως θα πάνε. Αυτά τα γαμημένα πάνε τέλεια. λες ΠΑΜΕ ΡΕ ΖΑΜΕΛ ΚΩΜΙΚΑΡΑ. Αλλά την δεύτερη φορά που τα λες πάνε σκατά. λες ντάξει έτυχε. την τρίτη πάνε ακόμα χειρότερα. απογοητεύεσαι οικτρά λες δεν είμαι εγώ για τέτοια ας κάνω 5 παιδιά και ας αρχίσω να βάφω κάγκελα. τα Ξαναδοκιμάζεις και τεταρτη φορά. Είναι ακόμα χειρότερη. Παίρνεις τηλέφωνο τους εξής : Θεοδωρόπουλο, Ατζαράκη, Ρήγα ( με αυτή την σειρά) και κλαίγεσαι οτι είσαι ο χειρότερος κωμικός στον κόσμο. Αυτοί σου λένε όχι ρε μαλάκα έχεις γράψει τόσα αστεία γαμάς. παίρνεις λίγο κουράγιο και την πέμπτη φορα που τα δοκιμάζεις πάνε καλύτερα.

3. Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;Louis ck, Eddie Izzard, Dylan Moran, Richard Pryor, Αλέξανδρος Πάτκας, Ηλίας Σταματόπουλος, Γιάννης Καραμπετιάν, Θανάσης Βασιλείου και πολλοί άλλοι.

4. Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
το κατα δύναμην

Video
(Μέχρι τώρα ο Δημήτρης απέφευγε επιμελώς να ανεβάσει κάποιο βίντεο στο youtube αλλά τον πετύχαμε σε ευάλωτη στιγμή και αποφάσισε να δώσει στο κοινό - αποκλειστικά από εδώ! - ένα βίντεο με το επτάλεπτο που έκανε σε ένα πρόσφατο open mic, με ως επί το πλείστον καινούρια και όχι δοκιμασμένα αστεία)

Live
Στις 30/5 ο Δημήτρης Χριστοφορίδης θα παρουσιάσει τη δεύτερη βραδιά stand-up στο Next Door στην Αγία Παρασκευή και την Κυριακή 1/6 θα παίξει σαν guest στο open mic του Γιώργου Χατζηπαύλου στον Μπούφο, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης.

Links
Facebook
Συνέντευξη στο rocknlol.gr
Συνέντευξη στον Γιώργο Χατζηπαύλου για το Stand up for U


Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Βραδιά Stand-Up Comedy στον Μπερντέ

Πριν λίγες μέρες το blog αυτό έκλεισε τρία χρόνια ζωής και είναι η ιδανική στιγμή (τώρα που έχει ξεκινήσει έστω και με αργούς ρυθμούς το αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ) να γίνει πράξη μια ιδέα που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου εδώ και μήνες. Χάρη λοιπόν στον φιλόξενο (και ιδανικό πιστεύω για τέτοια παράσταση) Μπερντέ, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την πρώτη αυτοοργανωμένη βραδιά stand-up comedy, το Σάββατο 26 Απριλίου στις 21:00. Την παράσταση θα παρουσιάσει ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος και θα παίξουν οι Στέφανος Γιδάρης, Θωμάς Ζάμπρας, Αριστοτέλης Ρήγας, Άγγελος Σπηλιόπουλος, Αλέξανδρος Τιτκώβ (κι ίσως αν έχουμε όρεξη και άλλοι). Όσοι τους έχετε δει, ξέρετε ότι θα περάσετε καλά. Όσοι πάλι δεν τους έχετε δει κι επιπλέον είστε φαν μόνο των υποτιτλισμένων βίντεο, έχετε μία καλή ευκαιρία να αναμετρηθείτε με την προκατάληψη και την καχυποψία απέναντι στο ελληνικό σταντ-απ.
Προς το παρόν αξίζει μια κουβέντα παραπάνω για το συγκεκριμένο line-up του οποίου η επιλογή δεν είναι τυχαία: δεν είναι μόνο ότι οι συγκεκριμένοι κωμικοί δένουν μεταξύ τους (ή ότι το υλικό κάποιων απ' αυτούς μπορεί να "κολλάει" σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο). Δεν είναι επίσης ότι μόνο αυτοί δέχτηκαν να παίξουν, ότι είναι θαμώνες του Μπερντέ ή ότι είναι του γούστου μου (που είναι) και είμαστε φίλοι. Αυτά μπορεί να ισχύουν λιγότερο ή περισσότερο, σημασία έχει όμως ότι οι συγκεκριμένοι κωμικοί ίσως (ή καλύτερα θα ήταν ευχής έργον να) αποτελέσουν στο μέλλον αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί "εναλλακτική" σκηνή σταντ-απ. Δεν θα'θελα να βάλω διαχωριστικές γραμμές ή ταμπέλες, ειδικά τη στιγμή που η ίδια η σκηνή ("mainstream" και μη) είναι ακόμα πολύ φρέσκια. Όμως το να υπάρξει κάποια στιγμή αυτή η "alternative" σκηνή (με όλη τη συζήτηση που σηκώνει ο όρος) και το κοινό που της ταιριάζει (τουλάχιστον με κριτήριο και άποψη για το χιούμορ), είναι μια φιλοδοξία για την οποία θα άξιζε να δουλέψει (και) αυτό εδώ το blog. Αν πάλι αυτά ακούγονται μεγαλεπήβολα, πρώιμα ή άσχετα, μπορείτε απλά να έρθετε το Σάββατο στον Μπερντέ και να γελάσουμε (και γιατί όχι, να βάλουμε μπροστά το επόμενο live).


Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Special #16: Robin Williams - Live on Broadway

Έχουμε καιρό να δούμε κάποιο special και ο Alexander Paranoid μας έδωσε πάλι τη λύση αφού ανέβασε το Live on Broadway του Robin Williams με υπότιτλους του (ή της) mits-de-pap.
Το show γυρίστηκε το 2002 στη Νέα Υόρκη, λίγους μήνες μετά την 11η Σεπτέμβρη, οπότε περιλαμβάνει και κάποια αστεία για την ψύχωση της ασφάλειας (και ειδικά τις επιθέσεις με άνθρακα) αλλά και για τους ίδιους τους τρομοκράτες. Το ατού του Robin Williams δεν είναι βέβαια το περιεχόμενο, τα πρωτότυπα αστεία ή τα punchlines αλλά η τρομερή ενέργεια που βγάζει στη σκηνή για δύο ώρες, η κινησιολογία του, οι εκφράσεις που παίρνει, οι προφορές και οι μιμήσεις του, όλα αυτά που τον ανέδειξαν χωρίς αμφιβολία σε έναν από τους καλύτερους σύγχρονους κωμικούς, όχι μόνο στο stand-up αλλά και στον κινηματογράφο.
Ο Robin Williams προσωπικά δεν συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου stand-up κωμικούς (αν κι εδώ έχουμε δει κάποια αποσπάσματα από τα πιο πρόσφατα special) αλλά είναι γεγονός ότι μπορεί να γίνει εξωφρενικά αστείος καθώς και συμπαθής. Για όποιον δεν πειστεί από το δίωρο αυτό show, σύντομα θα παρακολουθήσουμε κι ένα κομμάτι από μία από τις πιο αστείες συνεντεύξεις που έχουν προβληθεί ever.

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #6: Διονύσης Ατζαράκης

Info
Ο Διονύσης Ατζαράκης σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ (Καποδιστριακό), Σκηνοθεσία (Σχολή Σταυράκου), Υποκριτική (Ίασμος/studio NAMA) και Media Governance (MSc, London School of Economics). Όταν έκλεισε το 20ο έτος της ηλικίας του, ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το stand-up comedy («Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη). Την περίοδο που βρισκόταν στο Λονδίνο διακρίθηκε σε διαγωνισμούς stand-up comedy ενώ απόσπασμα παράστασής του έπαιξε στο BBC Radio 2. Ήταν παρουσιαστής στην καλοκαιρινή εκπομπή ΠΕΔΕΣ (ALPHA), όπου ξεκίνησε και τη σειρά «Φαινόμενα», η οποία συνεχίζει διαδικτυακά (YouTube/COMEDYLAB). Γράφει κόμιξ για τη σειρά COMedICS (athensvoice.gr) και παρουσιάζει την εκπομπή Μ for Movies (MTV).

Q&A
Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up;
Από μικρός μου άρεσε να είμαι ο αστείος της παρέας κι έτσι δούλευα προς αυτή την κατεύθυνση. Μέσα από διαρκή προσπάθεια, άρχισα να παίρνω μια ιδέα για το πώς δομείται και λειτουργεί ένα αστείο. Συνέχισα να το εξελίσσω μέχρι που κάποια στιγμή πήρα απόφαση να γράψω ένα κείμενο και να πάω για οντισιόν στις «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη το 2007. Η οντισιόν πήγε καλά, ξεκίνησα να εμφανίζομαι εκεί, και από τότε δε σταμάτησα να ασχολούμαι με το άθλημα.

Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου; 
Συνήθως παίρνω αφορμές από πράγματα που έχουν συμβεί σε μένα ή σε κοντινά μου πρόσωπα. Προφανώς τα τραβάω και τα υπερβάλλω σε μεγάλο βαθμό αλλά η αρχική ιδέα βασίζεται σε κάτι που μου είναι γνώριμο. Πιστεύω ότι βοηθά αρκετά να γράφεις για κάτι που σε αφορά και το γνωρίζεις καλά ώστε να το αναδείξεις πιο αποτελεσματικά. Βέβαια δε γίνεται πάντα έτσι. Κάποια αστεία μου έρχονται μόνα τους, ξεκομμένα, χωρίς καμία αφορμή και ύστερα απλά ψάχνω τρόπους να τα κολλήσω στην αφήγηση. Moυ έχει συμβεί να σκεφτώ πρώτα το punchline και να ψάχνω μετά να του βρω set-up. Αλλοπρόσαλλα πράγματα. Μια φορά κοιτούσα μια μπανάνα και ήμουν πεπεισμένος ότι κάπου υπάρχει ένα καταπληκτικό αστείο για μπανάνες που δεν έχει σκεφτεί ποτέ κανείς. Και όντως έγραψα ένα αστείο που τα αγγλόφωνα κοινά εκτίμησαν πολύ αλλά δε μεταφραζόταν καλά και αναγκάστηκα να το πετάξω όταν έφυγα από τα ξένα. Όσον αφορά τον τρόπο γραψίματος, τα rant σίγουρα βοηθάνε. Είναι μια διαδικασία κατά την οποία σκέφτεσαι και μιλάς ακατάπαυστα για ένα συγκεκριμένο θέμα, ηχογραφείς όσα είπες, τα ξεσκαρτάρεις και ξανά πάλι. Προσωπικά με βολεύει να γράφω σε χαρτί γιατί με ενοχλεί ο τακτοποιημένος τρόπος γραψίματος στον υπολογιστή όταν προσπαθώ να σκεφτώ. Επίσης συνηθίζω να περπατάω όταν σκέφτομαι. Έξω, ή πάνω κάτω μέσα στο σπίτι σαν τον τρελό.

Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;
Είμαι σχετικά mainstream στις προτιμήσεις: Louis C.K, Eddie Izzard, Bill Burr, Robin Williams. Μ’ αρέσει και το σουρεάλ στυλ κωμωδίας τύπου Mitch Hedberg, Steven Wright, Demetri Martin, αν και περνά σχετικά δύσκολα στο ελληνικό κοινό. Επίσης, συχνά πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει George Carlin ξανά και ξανά. Και είναι παράξενο, γιατί ενώ τον σέβομαι απεριόριστα και μ’ αρέσει πολύ να τον βλέπω, δεν τον βρίσκω καθόλου αστείο. Oh yes, I went there.

Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
Το stand-up comedy γνωρίζει άνθιση στην Ελλάδα. Απ’ τη μία το κοινό έχει αρχίσει να ενδιαφέρεται και να επιλέγει το stand-up σαν τρόπο διασκέδασης, απ’ την άλλη η σκηνή διαρκώς εξελίσσεται και η ποιότητα ανεβαίνει. Κάποιοι κωμικοί ήδη χτίζουν ένα κοινό που τους ακολουθεί συστηματικά, ενώ γίνονται όλο και πιο ουσιαστικές προσπάθειες για ανανέωση υλικού και πειραματισμό με νέες ιδέες. Διοργανώνονται και βραδιές open-mic, όπου μπορούν όλοι να δοκιμάσουν καινούριο υλικό, και κυρίως δίνεται η ευκαιρία σε νέους κωμικούς να αποκτήσουν μια πρώτη επαφή με το είδος.

Video

Live
Ο Διονύσης Ατζαράκης εμφανίζεται κάθε Κυριακή στο Nixon μαζί με τον Δημήτρη Χριστοφορίδη και τον Βύρωνα Θεοδωρόπουλο στην παράσταση "Πάντα τέτοια".

Links
Youtube
Facebook
Twitter
Συνέντευξη 1 Συνέντευξη 2
Βίντεο από τη σειρά "Φαινόμενα" για τον Ryan Gossling και για τον Notis



Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Review #2: Eddie Izzard @ Berlin

Ο Δημήτρης Δημόπουλος είδε τον Eddie Izzard στο Βερολίνο και πριν λίγο καιρό μας παρουσίασε τις εντυπώσεις του μέσα από το www.standupcomedy.gr. Διαβάστε και τα δύο μέρη του review και δείτε ένα μικρό (και επίκαιρο) βίντεο από το Force Majeure (που έχει μεταφράσει ο Alexander Paranoid).

Hallo, hier ist Dimitris Dimopoulos! Νομίζω πως το καλύτερο που έχω να κάνω για να ξεκινήσω είναι να μεταφράσω τι γράφει η παρακάτω αφίσα.

 

Χρόνια κυκλοφορεί η φήμη -ΤΩΡΑ θα πραγματοποιηθεί! Το QUATSCH Comedy Club είναι εξαιρετικά υπερήφανο να σας παρουσιάσει την πιο εξωφρενική ιδέα στην ιστορία της γερμανο-αγγλικής κωμωδίας: ο Έντι Ίζαρντ μεταφέρει ζωντανά στο Βερολίνο την παράσταση του “Force Majeure” στα γερμανικά!
Σωστά διαβάσατε: ο Έντι Ίζαρντ, ένας από τους καλύτερους κωμικούς παγκοσμίως, αστέρας του Χόλιγουντ και πηγή έμπνευσης αμέτρητων κωμικών σε όλο τον κόσμο, κρατά την υπόσχεσή του και παρουσιάζει για πρώτη φορά την επιτυχημένη παράστασή του “Force Majeure” στα γερμανικά! Πρόκειται για μια μοναδική ευκαρία να δείτε ζωντάνα έναν παγκοσμίας κλάσης κωμικό, πώς παρουσιάζει το υλικό του και μάλιστα σε μία γλώσσα που δεν είναι η μητρική του. Θα είναι ένα ταξίδι που θα σας κόψει την ανάσα! Να είστε εκεί!

Εγώ ήμουν εκεί στις 4/2 και ακολουθεί κάτι σαν κριτική της παράσταση, κάτι σαν περιγραφή της εμπειρίας, κάτι σαν αυτό που διαβάζετε τώρα. Περίπου ένα χρόνο πριν θα ταξίδευα πάλι στο Βερολίνο, με στάσεις στο Άμστερνταμ και το Παρίσι. Αφού έκλεισα τα αεροπορικά μου εισιτήρια, είπα να δω μήπως παίζει και τίποτα σε σταντ-απ και είδα πως έχανα την παράσταση του Ίζαρντ στο Άμστερνταμ για δύο μέρες! Μετά το δράμα «μα γιατί δεν κοίταξα πρώτα» και τον παραλογισμό «εντάξει, θα πάρω την υπερταχεία και θα επιστρέψω», απλώς συνέχισα κανονικά το ταξίδι μου. Φέτος, πριν κλείσω τα εισιτήριά μου για Βερολίνο και έχοντας μάθει από τα λάθη μου, είδα πως έχανα τις παραστάσεις του Ίζαρντ εκεί για δύο μέρες, δεν μπορούσα όμως να παρατείνω τη διαμονή μου. Λίγες μέρες πριν αναχωρήσω, ελέγχω πάλι το σάιτ του Quatsch Comedy Club και βλέπω πως έχουν αλλάξει όλες οι ημερομηνίες, και πως όχι απλώς προλαβαίνω να τον δω, αλλά θα δω και κανονική παράσταση, όχι πρίβιου! Κλείνω εισιτήριο, εκτυπώνω εισιτήριο και είμαι έτοιμος! Δεν θα μου ξεφύγεις τώρα, Έντι!!!

Όσοι ως τώρα διαβάζατε και δεν γνωρίζετε και πολύ καλά ποιος είναι ο Έντι Ίζαρντ, ήρθε η ώρα να σερφάρετε και να μάθετε βιογραφικά στοιχεία, να δείτε μαγνητοσκοπήμενες παραστάσεις του και να επιστρέψετε όταν θα γνωρίζετε για μια πιο ουσιώδη αναγνωστική εμπειρία. Θα μπορούσα να σας βάλω συνδέσμους, αλλά κάνετε και εσείς έναν κόπο...

Το έχουμε; Πάμε; Φτάνω στο θέατρο, μπαίνω από την κεντρική είσοδο, δίνω το εισιτήριό μου και με γειώνουν: πρέπει να ξαναβγώ, να διασχίσω τον αίθριο, να κατέβω κάτι σκάλες και εκεί είναι το Imperial Club. Ξαναβγαίνω, διασχίζω το αίθριο, κατεβαίνω κάτι σκάλες και βρίσκομαι στο Imperial Club. Και εκεί είναι που συνειδητοποιώ τι θα δω: έναν παγκοσμιού φήμης κωμικό, όχι σε μια θεατών αίθουσα συναυλιών 6.000 θεατών όπως παραλίγο να τον έβλεπα ένα χρόνο πριν στο Άμστερνταμ, όχι σε ένα θέατρο 1.700 θέσεων όπως έπαιξε λίγους μήνες πριν στα αγγλικά στο Βερολίνο, αλλά σε ένα χαμηλοτάβανο υπόγειο κλαμπάκι, με μια μικρή σκηνή με 200 θέσεις που έχουν στηθεί στην πίστα για την παράσταση. Θα παρακολουθούσα δηλαδή Έντι Ίζαρντ σε συνθήκες ενός μέσου κόμεντι-κλαμπ. Εισπνοή, εκπνοή. Από την 8η σειρά. Εισπνοή, εκπνοή. Στα γερμανικά. Einatmen, ausatmen.

«Κυρίες και κύριοι, ο Έντι Ίζαρντ θα εμφανιστεί σε ένα λεπτό στη σκηνή!» Και ένα λεπτό μετά, ο Έντι Ίζαρντ εμφανίζεται στη σκηνή και ξεκινά την παράστασή του, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τίποτα. Ένας κωμικός, ένα μικρόφωνο και το κοινό. Η καθαρότερη μορφή σταντ-απ, η πιο αγαπημένη μου μορφή σταντ-απ. Και ναι, ο Έντι επανέκαμψε στο ντραγκ! Μέικ-απ, κραγιόν και βαμμένα νύχια. Και η παράσταση ξεκινά στα γερμανικά. Μια παράσταση που από πλευράς περιεχομένου, δομής και παρουσίασης ήταν 100% Έντι Ίζαρντ. Και επειδή όλοι που έχετε φτάσει ως εδώ το πιθανότερο είναι να τη δείτε, μιας και θα κυκλοφορήσει σύντομα μαγνητοσκοπημένη, δεν βρίσκω το λόγο να καλύψω τη θεματολογία της. Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας είναι κάποια στοιχεία που είναι πιο σημαντικά, θεωρώ, από την κριτική μιας παράστασης. Άλλωστε το φίλτρο του κωμικού είναι τόσο ισχυρό που δεν μπορώ να δω μια παράσταση σταντ-απ χωρίς ταυτόχρονα να κάνω αποδόμηση και ανάλυση των στοιχείων που την απαρτίζουν. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη σειρά, απλώς με τη σειρά που μου έρχονται και τα θυμάμαι!

  • Τι υπέροχο που είναι να βλέπεις έναν καλλιτέχνη που χαίρεται πάντα την τέχνη του! Ο Έντι Ίζαρντ στη σκηνή επέτρεπε στον εαυτό του να κάνει λάθη στη γλώσσα, να χάνεται στον αυτοσχεδιασμό του, να χαίρεται που χαιρόμαστε και πάντα να έχει απόλυτο έλεγχο της κατάστασης, επιστρέφοντας πάντα στην παράσταση που έχει στήσει.
  • Ακόμα και ο Έντι Ίζαρντ δεν έχει την εισπρακτική επιτυχία δεδομένη! Παρόλο που η παράσταση πήρε παράταση, η βραδιά που είδα είχε περίπου 160 θεατές. Όμως η εισπρακτική επιτυχία δεν είναι το ζητούμενο αυτής της παράστασης, αλλά το προσωπικό στοίχημα να ικανοποιηθεί μια καλλιτεχνική ανησυχία.
  • Ένας Έλληνας κωμικός που είναι στο Βερολίνο για την αναβίωση της όπερας που έγραψε το λιμπρέτο παρακολουθεί έναν Άγγλο κωμικό που γεννήθηκε στην Υεμένη να παίζει στα γερμανικά. Επειδή. Παγκοσμιοποίηση.
  • Η παράσταση δεν ήταν αυτό που λέμε «ξεκαρδιστική». Ίσως να φταίει η γλώσσα, ίσως να φταίει το κοινό (τι κακία ήταν αυτή, γελάνε οι Γερμανοί, το έχω καταφέρει!), ίσως να φταίει που ο Έντι Ίζαρντ δεν είναι τέτοιου είδους κωμικός. Δεν αποσκοπά σε πολλά γέλια στο λιγότερο δυνατό χρόννο, αφήνεται σε ένα είδος αφήγησης μεταξύ συγγραφής και αυτοσχεδιασμού, θυσιάζοντας τα μέρη για το όλον. Η κωμωδία του Ίζαρντ αποκαλύπτεται στη μακροδομή της παράστασής του.
  • Δεν ήταν αρπαχτή. Δεν ήταν μια μεταγλωττισμένη παράσταση για να μπορέσει να προσελκύσει το μεγάλο κοινό. Το σταντ-απ στη Γερμανία είναι αρκετά διαδεδομένο, υπάρχουν κωμικοί που κυκλοφορουν DVD, γεμίζουν στάδια, πάντα όμως αναφέρομαι σε γερμανόφωνους κωμικούς. Η αγγλόφωνη κωμωδία, συγκρινομενη με όμωρες μη-αγγλόφωνες χώρες της Γερμανίας, φαίνεται να απουσιάζει, κάτι που φαίνεται να αλλάζει σιγά-σιγά. (Λίγες μέρες πριν φύγω έπαιζε στο Βερολίνο ο Ράσελ Μπραντ, την προηγούμενη φορά είχα δει εκεί τον Ντίλαν Μοράν.) Η παράσταση ήταν απόδοση στα γερμανικά του “Force Majeure” με όλη τη χαρά και την αγάπη που τρέφει ο Ίζαρντ για τη γλώσσα. Η παράσταση αυτή έχει ήδη παιχτεί στα αγγλικά και τα γαλλικά και σκοπεύει να την παρουσιάσει στα ισπανικά, στα ρώσικα και στα αραβικά, αποσκοπώντας σε μια -όπως την αποκαλεί- «κωμωδία χωρίς σύνορα».
  • Ο Έντι Ίζαρντ ξεχάστηκε! Προσπέρασε ένα ολόκληρο 10λεπτο της παράστασης του! Όταν κατέβηκε από τη σκηνή, όλοι παραξενευτήκαμε που τελείωσε τόσο γρήγορα και βλέπαμε μια ανησυχία στην άκρη της σκηνής. Ο λόγος: του εξηγούσαν πως προσπέρασε ένα ολόκληρο κομμάτι, το οποίο παραδόξως δεν αλλοίωσε τη συνολική δομή της παράστασης και βγήκε και το είπε. Δεν ήταν το ανκόρ του, μας το έκανε σαφές, ζήτησε συγγνώμη και μας το παρουσίασε. Γιατί του το συγχωρέσαμε; Όχι λόγω ονόματος, όχι λόγω φήμης, αλλά επειδή η παράστασή του και η απόδοσή του μας είχαν κερδίσει τόσο.
  • Και αφού τελείωσε και με το χρωστούμενο απόσπασμα, ξεκίνησε μια σειρά ερωταπαντήσεων, κάτι που κάνει σε μικρές αίθουσες. Μόνο που εκείνη τη βραδιά ήταν η πρώτη φορά που θα απαντούσε στα γερμανικά. Δέχτηκε ερωτήσεις για το αν όντως κατεβαίνει στην πολιτική (ναι, όντως), πότε κατάλαβε πως θέλει να γίνει κωμικός (ήταν μία φορά που σε έναν αγώνα κρίκετ μιμήθηκε μια αστεία συνθήκη όπου ο παίχτης κάνει τη λάθος κίνηση και μετά κάνει αργά την κίνηση που θα έπρεπε να είχε κάνει, κάνοντας τους γύρω του να γελάσουν) και για το αν θα κάνει ανκόρ στα γερμανικά (το έψαχναν, θα το δοκίμαζαν και μάλλον τώρα που γράφω πρέπει να έχει συμπεριληφθεί).
  • Ο Έντι Ίζαρντ έκλεισε ζητώντας μας, αν μας άρεσε η παράσταση, να το πούμε στους φίλους μας, και αν όχι, να το πούμε στους εχθρούς μας. Ένα τόσο κλασικό κλείσιμο σταντ-απ, που απλώς με επανέφερε στην πρώτη μου σκέψη. Τι εμπειρία θα είναι αυτή: ένας παγκοσμίου φήμης κωμικός σε παραστασιακές συνθήκες ενός κανονικού κόμεντι-κλαμπ!

Σίγουρα κάποιοι αναρωτιέστε αν ρώτησα κάτι τον Έντι Ίζαρντ όταν δεχόταν ερωτήσεις. Όχι, δεν ήθελα να τον ρωτήσω κάτι εκείνη τη στιγμή, είχα πάρει τις απαντήσεις που ήθελα βλέποντας τον. Αργότερα όμως, όταν βρέθηκα στο καμαρίνι του μαζί με άλλους Γερμανούς κωμικούς και τα λέγαμε, με ρώτησε αυτός κάτι που ίσως να σας ενδιαφέρει...

Λοιπόν, η παράσταση έχει τελειώσει, και έχω πάρει τα συμπράγκαλά μου να φύγω, αλλά δεν μπορώ να το κουνήσω. Θέλω να γνωρίσω τον Έντι από κοντά, να του πω ένα «χελόου». Πίσω στην κονσόλα στέκεται η υπεύθυνη του χώρου, η οποία μιλάει με δύο νεαρούς Γερμανούς και δεν λένε να τελειώσουν. Κάποια στιγμή, διακόπτω και ακολουθεί ο εξής διάλογος:

-Hallo, darf man Backstage?
-Kennen Sie Herrn Izzard?
-Nein, ich bin ein Comedian aus Griechenland.
-Ach, so, ich werde fragen!

Έλα, και γερμανικά να μην ξέρεις, το «μπακστέιτζ», το «κομίντιαν» και το «Γκρίχενλαντ» τα κατάλαβες. Πάμε τη μεταγλωττισμένη εκδοχή τώρα:

-Γεια σας, επιτρέπεται να πάει κανείς στα καμαρίνια;
-Γνωρίζεστε με τον κύριο Ίζαρντ;
-Όχι, είμαι κωμικός από την Ελλάδα.
-Α, μάλιστα, θα ρωτήσω.

Πάει, ρωτάει, επιστρέφει και μου λέει πως ο Ίζαρντ μιλάει με κάτι άλλους Γερμανούς κωμικούς από τη Γερμανία και πως μπορώ να περάσω στο καμαρίνι να συμμετέχω κι εγώ στη συζήτηση. Και ναι, φίλε αναγνώστη, αυτό και έγινε. Και πριν πεταχτεί κάποιος και φωνάξει «φώτο ορ ιτ νέβερ χάπεντ», ορίστε και το πειστήριο, η φωτογραφία που βγάλαμε μαζί όταν τελειώσαμε τη συζήτηση!


Εντάξει, άπιστε Θωμά, μπορώ να συνεχίσω; Ευχαριστώ.

Μπαίνω λοιπόν και στο καμαρίνι βρίσκονται διάφοροι Γερμανοί κωμικοί, ο Έντι Ίζαρντ και ο Μαρκ Ίζαρντ (ο αδερφός του). Καλωσορίσματα, χειραψίες και ξαφνικά βρέθηκα να δίνω εγώ συνέντευξη στον Έντι για τη σκηνή του σταντ-απ στην Ελλάδα! Του απάντησα πως η σκηνή είναι σε πολύ ανεβασμένη φάση αυτή την περίοδο και τότε μου λέει πως όταν ήταν στην Ελλάδα για τα γυρίσματα μιας ταινίας, είχε δει στην τηλεόραση κάτι που του έμοιαζε να είναι σταντ-απ. Η ξιπασιά κατέκλυσε κάθε μου κύτταρο και ξεστόμισα πως «ε, μάλλον εμένα θα έβλεπες», αναφερόμενος στην εκπομπή «100% Κωμωδία» που παιζόταν το μεταξύ 2003 και 2005. Μόνο που τα γυρίσματα του ήταν δύο χρόνια πριν... (Όταν επέστρεψα Αθήνα, τα έβαλα κάτω και συνειδητοποίησα πως είχε δει την εκπομπή «Δύο στα όρθια»)

Και τότε ήρθε μια ερώτηση που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω:

-So, are you a famous comedian in Greece?
-...

Άντε, πάμε και τη μεταγλώττιση!

-Λοιπόν, είσαι διάσημος κωμικός στην Ελλάδα;
-...

Τι απαντάς σε μια τέτοια ερώτηση;! Την αλήθεια υποθέτω, πως όχι, δεν είμαι διάσημος κωμικός στην Ελλάδα, όταν έκανα τηλεόραση είχα κάποια ελάχιστη αναγνωρισιμότητα η οποία έπαψε με τη λήξη της εκπομπής. Του είπα πως έχω κάνει δύο σόλο παραστάσεις και πως μόλις λίγο καιρό πριν, σταμάτησα το σταντ-απ.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΠΡΟΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΕΚΕΙ ΕΞΩ: το ότι σταμάτησα το σταντ-απ δεν σημαίνει πως έχασα το χιούμορ μου και πως δεν ασχολούμαι πια με την κωμωδία! Το γράφω επειδή διάφορα έχουν ακουστεί και κυκλοφορούν εκεί έξω. Οπότε, το γράφω για να είναι ξεκάθαρα όλα: (1) Δεν παράτησα την κωμωδία, σταμάτησα να κάνω σταντ-απ, υπάρχουν τόσα ακόμα που μπορώ να κάνω στην κωμωδία ως ηθοποιός και συγγραφέας. (2) ΔΕΝ ΖΩ ΠΙΑ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ, ΜΗΝ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ «ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΖΕΙΣ ΠΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»!!! Μη χάνουμε και δουλειές...

Η συζήτηση συνεχίστηκε με όλους, πίνοντας τα κρασάκια μας, ξέρεις τώρα, οι κωμικοί μεταξύ μας, για την πολιτική, την κωμωδία, τα ταξίδια και τόσα άλλα θέματα. Το πιο ενδιαφέρον ήταν η διαδικασία που ακολουθήθηκε για την απόδοση της παράστασης στα γερμανικά: το αγγλικό κείμενο δόθηκε προς μετάφραση και ο Μαρκ που γνωρίζει καλύτερα γερμανικά από τον Έντι, επιμελήθηκε τα πρώτα στάδια της απόδοσης, με το κριτήριο πως «αν δεν μπορώ να το καταλάβω και να το πω εγώ, δεν θα μπορεί ούτε ο Έντι». Στη συνέχεια, όταν είχαν ένα πρώτο κείμενο, άρχισαν τις πρόβες με τον Έντι και τις αλλαγές, οι οποίες συνεχίζονταν ακόμα, καθώς ο Μαρκ είναι σε κάθε παράσταση και σημειώνει παραλήψεις που γίνονται ή προσθήκες που κάνει ο Έντι αυτοσχεδιάζοντας. Το κείμενο εξελισσόταν και μετά την πρεμιέρα και δούλευαν και το ανκόρ που ήθελαν να προσθέσουν. (Βλέποντας το σάιτ του θεάτρου, είδα πως η διάρκεια της παράσταση είχε ανέβει στα 90΄ από τα 75' που κράτησε όταν την είδα εγώ, οπότε εικάζω πως προστέθηκε και αυτό το τελευταίο κείμενο)

Κάποια στιγμή, ήρθε η ώρα να φύγουμε, επειδή έπρεπε να κλείσουν το θέατρο. Εγώ κύριος, δεν ζήτησα φωτογραφία, μέχρι που ζήτησε πρώτα ένας Γερμανός, οπότε μετά χωθήκαμε όλοι. Όλοι με τα σμαρτ-φόουν και εγώ ο φτωχός με την καμερούλα μου (εντάξει, ψηφιακή!), βγάζουμε την πιο πάνω φωτογραφία, κάνω να φύγω και ο Έντι με σταματά. Και μου λέει πως προσπαθούν να οργανώσουν μια παράσταση στην Αθήνα και αν πιστεύω πως θα έχει προσέλευση ή όχι.

Μακάρι να μπορούσα να σας πω περισσότερα για αυτή την παράσταση που θέλουν να στήσουν, πέραν του πως αν γίνουν όλα όπως τα θέλουν, θα είναι μοναδική! Δυστυχώς όμως, επειδή είναι ένα πολύ μεγαλόπνοο σχέδιο που δεν νομίζω πως πρέπει να αποκαλυφθεί πριν μπει σε φάση πραγματοποίησης. Εγώ έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα για να τον πείσω πως θα έχει προσέλευση, του τόνισα πως η σκηνή ανεβαίνει και το ενδιαφέρον για σταντ-απ αυξάνεται και του έδωσα και μερικές συμβουλές για το πώς θα μπορούσαν να κινηθούν ώστε να αποφύγουν διάφορες κακοτοπιές στην Ελλάδα που θα δυσκόλευαν την παράσταση που θέλουν να στήσουν.

Φεύγοντας από το θέατρο, πήγα να δω σε ένα όπεν-μάικ την Αμερικανίδα κωμικό Σαμερ Μπανκς που ζει και εργάζεται στο Βερολίνο (το οποίο έχει μια απίστευτα αναπτυσσόμενη αγγλόφωνη σκηνή), η οποία είχε δει την παράσταση του Έντι λίγες μέρες πριν και ήταν να του πάρει μία συνέντευξη, την οποία μπορείς να διαβάσεις εδώ, μη φοβάσαι, είναι στα αγγλικά!

Αυτά! Και αν κανονιστεί να έρθει να παίξει ο Έντι στην Ελλάδα, μη με κρεμάσετε και δεν πάτε...

ΥΓ Ναι, την κάμερα στη φωτογραφία την κράτησε ο Έντι, ναι, έχω τα δακτυλικά του αποτυπώματα!


 
Copyright (c) Stand-Up Comedy - Blogger Templates created by BTemplateBox.com - Css Themes by metamorphozis.com