Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2011

Hari Kondabolu - Jesus Christ

Το τριήμερο ελληνικού stand-up πήγε μια χαρά απ'όσο ξέρω οπότε χρωστάω μία σχετική αναφορά. Προς το παρόν θα δούμε το βίντεο ενός νέου κωμικού που έχει τα φόντα να γίνει από τους αγαπημένους μου: του Hari Kondabolu, που εδώ περιγράφει την προσπάθεια μιας τυχαίας αγγλίδας να τον προσηλυτίσει μέσα στο δρόμο.
video
****
Και με αφορμή αυτό, όσοι χρειάζονται ένα αντίδοτο στο εορταστικό κλίμα των ημερών μπορούν να παρακολουθήσουν μια προβολή βίντεο με επιλεγμένα αντι-χριστιανικά stand-up routines (με πολύ Eddie Izzard, Bill Hicks, Bill Maher, George Carlin και πολλούς άλλους).
Την Παρασκευή, στις 19:30, στο στέκι της Carthago στο Πολυτεχνείο (μπαίνοντας από Στουρνάρη αριστερά).

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Ένα τριήμερο ελληνικού σταντ-απ κόμεντι!

Πολλοί φίλοι του blog (κυρίως επαγγελματίες ή ημι-επαγγελματίες κωμικοί!) παραπονιούνται ότι δεν ασχολούμαι αρκετά με το ελληνικό σταντ-απ. Σε πείσμα λοιπόν της κριτικής έφτιαξα αυτό το ημερολόγιο όπου θα μπορείτε να διαβάζετε για όλες τις επόμενες παραστάσεις stand-up comedy (τουλάχιστον στην Αθήνα).
Ειδικά το επόμενο τριήμερο το πρόγραμμα είναι γεμάτο:
-Τη Δευτέρα στο Κ44 εμφανίζονται οι Δημήτρης Δημόπουλος, Λάμπρος Φισφής, Κατερίνα Βρανά, Γιώργος Βαγιατάς και Αλέξανδρος Τιτκώβ σε ένα event που όχι άδικα ονομάζεται All Star Comedy Jam (και με δωρεάν είσοδο).
-Την Τρίτη συνεχίζονται οι παραστάσεις "Τρίτες για γέλια: the open mic" στο Αγγέλων Βήμα, με τους νικητές του 1ου Φεστιβάλ stand-up comedy (για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Αυτή την Τρίτη θα παίξουν οι Βασίλης Καραγιαννόπουλος, Βυρωνας Θεοδωρόπουλος, Αλεξ Τιτκώβ, Χριστινα Απανά με guest το Δημήτρη Χριστοφορίδη και παρουσιαστή τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο.
-Last but not least, την Τετάρτη, πάλι στο Passport, ο Δημήτρης Δημόπουλος θα παρουσιάσει μια εορταστική εκδοχή της "Υπερπαραγωγής" του (κι εδώ δωρεάν είσοδος! - κείμενο με αφορμή την παράσταση "Υπερπαραγωγή" και βιντεάκι του Δημήτρη Δημόπουλου εδώ).
Δυστυχώς για διάφορους λόγους, ακόμα δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθούν βιντεάκια ελλήνων stand-up comedians. Οπότε προς το παρόν θα περιοριστούμε σε ένα βίντεο από τις εμφανίσεις της Κατερίνας Βρανά στην Αγγλία (όπου παρουσιάζει μια πανέξυπνη ιδέα, αξιοποιώντας τα διάφορα στερεότυπα για τα κράτη!).
video

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #11: Τζίμης Πανούσης [+Bill Hicks (2)]

Όπως έχω εξηγήσει εδώ, θεωρώ οτι ο Τζιμάκος έχει δώσει τα καλύτερα δείγματα ελληνικού σταντ-απ. Δεν ανήκει όμως στο αφιέρωμα αυτό μόνο γιατί ξεκίνησε σαν τραγουδιστής ροκ μπάντας αλλά και γιατί έχει προσφέρει μερικά καταπληκτικά παραδείγματα για το πώς παντρεύεται το stand up με τη μουσική.
Στο παρακάτω (γνωστό και αγαπημένο) βίντεο δεν τραγουδάει, αλλά μιλάει για τη μουσική και συγκεκριμένα για τα σατανιστικά μηνύματα στους δίσκους.


Τον ίδιο μύθο για τα "ανάποδα μηνύματα" στα βινύλια σχολιάζει με το μοναδικό του τρόπο και ο Bill Hicks στο παρακάτω βίντεο, αφού εξηγήσει γιατί τα ναρκωτικά έχουν κάνει καλό στη μουσική...

(τη μετάφραση για το συγκεκριμένο κομμάτι την πήρα, κάνοντας ελάχιστες αλλαγές, από τους υπότιτλους που έχει ανεβάσει στο subs.gr και αλλού ο Kitharistas87)

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Louis C.K. #1

Είναι η τρίτη φορά που μου συμβαίνει (μετά τους Doug Stanhope και Eddie Izzard) να μετανιώνω που δεν είχα ασχοληθεί πιο νωρίς με έναν κωμικό: έπρεπε το Hilarious να ανακηρυχτεί το καλύτερο κωμικό άλμπουμ του 2010 για να δω όλα τα special του Louis C.K. και να καταλάβω για ποιό λόγο γινόταν τόσο ντόρος γύρω από το όνομά του. Και η τύχη τα έφερε έτσι ώστε πέντε μόλις μέρες πριν να κυκλοφορήσει το νέο του special, το οποίο διακινείται με έναν πρωτότυπο τρόπο: το κατεβάζεις έναντι μόλις $5 από το site του. Εσείς βέβαια καλά θα κάνετε να το κατεβάσετε από torrent, όπως κι εγώ, αφού όπως διαβάζουμε εδώ έχει βγάλει ήδη 200.000 δολάρια σε τέσσερις μέρες.
(By the way, η δημοσίευση του παρακάτω βίντεο στο youtube οδήγησε στη διαγραφή του λογαριασμού μου και του blog, μία ακόμα απόδειξη ότι οι πιο άμεσες μέθοδοι marketing - που είχαν λανσάρει κάποτε π.χ. οι radiohead - δεν συνεπάγονται απαραίτητα χαλαρότητα στον έλεγχο του copyright)
Η αλήθεια είναι ότι η δημοφιλία του Louis C.K. εκτοξεύτηκε τα τελευταία 5 χρόνια. Πριν ήταν γνωστός κυρίως για τις συγγραφικές του ικανότητες (μεταξύ άλλων για το Chris Rock Show). Ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι έπρεπε να φτάσει τα 40 για να βρει την περσόνα του μεσήλικα, χωρισμένου πατέρα που του ταιριάζει τόσο. Η πρώτη επαφή με το υλικό του μπορεί να είναι παραπλανητική: ότι πρόκειται για μια πιο οικεία (σε σχέση με τον Seinfeld) εκδοχή observational comedy. Σύντομα όμως καταλαβαίνεις ότι ο πεσσιμισμός του, το μαύρο χιούμορ και μερικές "άρρωστες" σκέψεις του, τον τοποθετούν σε μία εντελώς διαφορετική κατηγορία. Όλα αυτά θα γίνουν πολύ πιο κατανοητά όταν δούμε εδώ (σύντομα ελπίζω) ολόκληρο το Hilarious.
Προς το παρόν ένα σύντομο και όχι ενδεικτικό απόσπασμα από το νέο του special...
video

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #10: Bill Bailey

Αν υπάρχει ένας κωμικός, που εκφράζει ακριβώς τον τίτλο του αφιερώματος αυτού είναι ο Bill Bailey, γιατί έχει καταφέρει να συνδυάσει με τον καλύτερο τρόπο τα δύο είδη, χωρίς να γέρνει στο ένα ή στο άλλο. O Bill Bailey δεν είναι ένας μουσικός που by the way κάνει stand-up, ούτε ένας κωμικός που έτυχε να παίζει κάποιο όργανο και το ενσωματώνει στις ρουτίνες του. Κόντρα στις κριτικές στην αρχή της καριέρας του, ο Bailey έχει αποδείξει πλέον ότι μπορεί να έχει αστείους μονόλογους χωρίς να χρησιμοποιεί απαραίτητα τη μουσική, αλλά οι γνώσεις του πάνω στη μουσική και τα δεκάδες όργανα που παίζει είναι που κάνουν τα show του μοναδικά.
Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Bailey ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον Eddie Izzard: ένα πεντάλεπτο βιντεάκι δεν μπορεί να αποτυπώσει τη μοναδικότητα αυτή, πρέπει να μπεις στο μαγικό κόσμο του βλέποντας ολόκληρες τις παραστάσεις του. Προς το παρόν όμως μπορούμε να δούμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την παράσταση "Part troll" (δίνοντας μία ακόμα υπόσχεση για περισσότερα στο μέλλον).
Στο πρώτο κομμάτι ο Bailey αναρωτιέται πως θα ακούγονταν γνωστά κομμάτια παιγμένα στο μπάντζο από νότιους hillbillies, στο δεύτερο σχολιάζει και αναπαράγει τα μουσικά θέματα ειδήσεων του cbs και του bbc, και στο τελευταίο σατιρίζει τους U2 και ειδικά τα εφέ που χρησιμοποιεί ο κιθαρίστας τους...
video

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #9: Nick Swardson

Όπως έχω ξαναπεί, που και που θα μπαίνει κάτι πιο ανάλαφρο και χαλαρό, έτσι για να γεμίζουμε τα κενά: ο Nick Swardson λοιπόν αναρωτιέται αν θα βάζουμε τη μουσική που ακούμε στα εγγόνια μας...
video
Και bonus video, εντελώς άσχετο αλλά πολύ καλό!
video

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #8: Tom Lehrer

Αυτό που δεν έχουμε κάνει μέχρι τώρα είναι να δούμε την καταγωγή και την ιστορία του stand-up comedy. Μέχρι να καλυφθεί και αυτή η εκκρεμότητα όμως, μπορούμε να δούμε ένα παράδειγμα συνδυασμού της κωμωδίας με τη μουσική, την εποχή που ακόμα το stand-up comedy δεν είχε πάρει τη σημερινή του μορφή. Ο Tom Lehrer έγινε γνωστός τη δεκαετία του '50, χάρη στα χιουμοριστικά τραγούδια που έγραφε: παρωδίες γνωστών τραγουδιών και κομμάτια για άσεμνα θέματα με έξυπνα συγκαλυμμένους στίχους. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, μόλις λίγα χρόνια μετά τη λαίλαπα του μακαρθισμού, εμπλούτισε το μαύρο χιούμορ του με την πολιτική σάτιρα.
Το παρακάτω κομμάτι είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα σάτιρας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου...
video

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #7: Bill Hicks (1)

Οποιαδήποτε σύνδεση stand-up και μουσικής δεν είναι δυνατόν να αγνόει τον Bill Hicks. Όχι μόνο γιατί συχνά πυκνά αναφερόταν σε σχετικά θέματα αλλά και για τη σχέση του με τους Tool (άνοιξε το live τους το 1992 στο φεστιβάλ Lollapalooza).Οι Tool αργότερα αφιέρωσαν το άλμπουμ τους Aenima στον Hicks, ενώ το Third Eye περιέχει κομμάτια από παραστάσεις του. Οι Tool δεν ήταν οι μόνοι που τον αναγνώρισαν: Μεταξύ άλλων οι Fila Brazilia, οι SPA και οι Radiohead έχουν αφιερώσει άλμπουμ τους στον Hicks.
Στο παρακάτω βίντεο δίνει μία γεύση για το μουσικό του γούστο και για τα σχετικά "όνειρά" του: να δολοφονήσει τον George Michael και να δει τον Jimi Hendrix να βιάζει την Debbie Gibson!
video

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Special #1: Doug Stanhope - No Refunds

Πολλοί φίλοι του blog κατά καιρούς ζητάνε να ανέβουν ολόκληρες παραστάσεις, αλλά από τη μία ο χρόνος που χρειάζεται κάτι τέτοιο είναι περισσότερος, από την άλλη για κάποιον που δε βλέπει πολύ stand-up τα μικρά βιντεάκια είναι πιο προσιτά. Ωστόσο σιγά σιγά μπορούμε να κάνουμε και κάποιες εξαιρέσεις για τους πιο φανατικούς και δεδομένου ότι ο Doug Stanhope έχει αποκτήσει διάφορους οπαδούς μέσα απ' αυτό το blog, το βίντεο αυτό είναι μια καλή αρχή. Πρόκειται για το special "No Refunds" που γυρίστηκε στο Gotham Club της Νέας Υόρκης το Μάρτιο του 2007, από το οποίο έχουμε δει ήδη δύο κομμάτια εδώ κι εδώ. Μέσα σε μία ώρα ο Doug πιάνει όλα τα αγαπημένα του θέματα: γκρινιάζει για την απαγόρευση του καπνίσματος, βρίζει τη "νέα γενιά", λέει πώς βοηθάνε το αλκοόλ και τα ναρκωτικά στη δουλειά του, γκρεμίζει το μύθο της σκληρής δουλειάς, εξυμνεί τις αμαρτίες, τα βάζει με τους Εβραίους και τις θρησκείες γενικά, με τον εθνικισμό και το ρατσισμό, εξηγεί γιατί η παιδική πορνογραφία είναι μύθος, υπερασπίζεται τις εκτρώσεις και τέλος βρίζει τους yankees και τους νεοϋορκέζους.
(credits στον Ηλία που με έψησε να κάνω τη συγκεκριμένη μετάφραση)

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Dave Chapelle - Aids

Παγκόσμια ημέρα κατά του aids και καλή ευκαιρία να δούμε τον απίθανο Dave Chapelle να σχολιάζει τη θεωρία ότι το aids προέρχεται από τις μαϊμούδες.
(Το βίντεο έχει μεταφράσει και ανεβάσει ήδη ο "Κύριος Δάχτυλος" aka finger, αφού το είδε μερικές εκατοντάδες φορές!)

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #6: Axis of Awesome

Το παρακάτω βίντεο είναι στα όρια του stand-up αλλά είναι από τα πιο έξυπνα και διασκεδαστικά στην κατηγορία του. Συνήθως τα comedy groups έχουν μία σειρά τρόπους για να συνδυάσουν το γέλιο με τη μουσική. Ο πιο συνηθισμένος είναι οι χιουμοριστικοί στίχοι, οι παρωδίες γνωστών τραγουδιών ή οι διασκευές όπου η μουσική και το ύφος έρχονται σε αντίθεση με το αρχικό concept του κομματιού. Εδώ οι αυστραλοί Axis of Awesome κάνουν κάτι εντελώς διαφορετικό και πραγματικά πρωτότυπο: συνδυάζουν δεκάδες γνωστά τραγούδια, βασισμένοι στις ομοιότητές τους. Απολαύστε τους!
video

(το επίσημο βιντεοκλίπ που έχει επίσης την πλάκα του και έξτρα κομμάτια μπορείτε να το δείτε εδώ)

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

Bill Burr - Self service

Μία ακόμα παρένθεση γιατί τα requests είναι πολλά! Ευκαιρία να δούμε έναν ακόμη κωμικό που δεν έχουμε δει, τον Bill Burr που γκρινιάζει για τη μόδα του self service και για όσα του ζητάνε να κάνει μόνος του στα μαγαζιά.
(Το συγκεκριμένο κομμάτι πρότεινε και μετέφρασε ο Αλέξανδρος Τιτκώβ.)
video

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #5: Bo Burnham

Στην ίδια κατηγορία με τον Stephen Lynch ανήκει και ο Bo Burnham, που είναι και από τους νεώτερους κωμικούς που έχουν εμφανιστεί στο Comedy Central Presents. Κι εδώ η σχεδόν παιδική φάτσα δεν προδιαθέτει για το εντελώς incorrect περιεχόμενο των στίχων. Η διαφορά είναι ότι ο Bo Burnham έγινε πολύ γρήγορα διάσημος χάρη στα βιντεάκια που ανέβαζε στο youtube. Αυτή η ξαφνική φήμη και η επιτυχία του, ειδικά στα αμερικάνικα κολλέγια, έχει προκαλέσει βέβαια τα αρνητικά σχόλια άλλων κωμικών. Όσοι έπαιζαν χρόνια σε μικρά comedy clubs για να εξασφαλίσουν ένα πεντάλεπτο στην τηλεόραση, είδαν με καχυποψία την εκτόξευση του Burnham. Από την άλλη κι ο ίδιος προσπαθεί πλέον στα 21 του να βγάλει από πάνω του την ταμπέλα του "youtube sensation". Στο παρακάτω βίντεο λέει ένα από τα πιο γνωστά του κομμάτια, το Love:
video

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #4: George Carlin

Ο George Carlin τα έβαζε συχνά με το new age ή το soft rock. Σ'αυτό το βίντεο βάζει στη "λίστα παραπόνων" του και τους λευκούς που παίζουν τα μπλουζ...
video


Η κεντρική ιδέα εδώ είναι η γνωστή φράση "it takes a man to have the blues to sing the blues". Όποιος ενδιαφέρεται περισσότερο για το τι σημαίνει αυτό και για το πώς γεννήθηκαν τα blues, μπορεί να παρακολουθήσει αυτή την προβολή:
Η προβολή γίνεται με αφορμή την έκδοση του κόμικ για την Billie Holiday από τη Σανγκάη (που μπορείτε να το παραγγείλετε από εδώ):


Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #3: Stephen Lynch

Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς μερικοί κωμικοί που δε βάζουν απλά τη μουσική με κάποιο τρόπο στο πρόγραμμά τους, αλλά τη συνδυάζουν με την κωμωδία, οι μονόλογοί τους δηλαδή είναι χιουμοριστικά τραγούδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Stephen Lynch που δηλώνει "μουσικός παγιδευμένος στο σώμα ενός κωμικού". Το clean cut πρόσωπό του και οι κιθαριστικές μπαλάντες που παίζει, έρχονται σε αντίθεση με τους στίχους του. Αυτή η αντίθεση ήταν ξεκάθαρη στο πρώτο του show στο comedy central όπου έκανε ότι λέει τα τραγούδια του σε παιδάκια δημοτικού. Δύο από αυτά τα τραγούδια, το Superhero και το If I were gay υπάρχουν στο παρακάτω βίντεο:
video

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

1ο Φεστιβάλ Stand Up Comedy: Και του χρόνου καλύτερα!

Έγινε και το "1ο φεστιβάλ Stand Up Comedy" και αποδείχτηκε ακόμα μια φορά ότι αν πας κάπου με χαμηλές προσδοκίες, σίγουρα φεύγεις ευχαριστημένος. Αν μη τι άλλο, το φεστιβάλ δικαίωσε τον τίτλο του και για πρώτη φορά δεν ήταν άσχημα. Όσοι δεν έχετε ιδέα για τι μιλάω μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το παρακάτω βίντεο:

Προσπερνάω διάφορα αρνητικά όπως: τις τιμές (παρά το πλήθος των χορηγών) και τις ομιλίες της υπεύθυνης, που για κάποιο λόγο μου θύμιζε λυκειάρχισσα που στη σχολική γιορτή εκφράζει την καταπιεστική "αγάπη" για τα παιδιά της· τη μπάντα που "έντυσε" μουσικά την εκδήλωση: στα όρια της παρωδίας, δεν ξέρω πώς τους ήρθε να ονομαστούν "κολλεκτίβα"· την κριτική επιτροπή που ως επί το πλείστον δεν είχε σχέση με το stand up (πράγμα που εν μέρει φάνηκε και στα βραβεία)· κι ένα σκετσάκι φτηνού και κακόγουστου αντιγερμανισμού, πραγματικός βιασμός της αισθητικής και της ακοής μας και αποθέωση του κλισέ, που ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω·
Τα θετικά τώρα. Ο Γιώργος Χατζηπαύλου: σαν κωμικό προτιμώ να τον κρίνω όταν κάποια στιγμή δω την παράστασή του, αλλά σαν παρουσιαστής έκανε μια χαρά τη δουλειά του, ειδικά στο κομμάτι που εξήγησε πόσο δύσκολο είναι κάποιος να ανεβαίνει να κάνει stand up πρώτη φορά και στις εκκλήσεις του στο κοινό να σεβαστεί το άγχος των διαγωνιζόμενων και να τους στηρίξει. Και αυτός, και ο Ραβνιωτόπουλος (που εμφανίστηκε εκτός συναγωνισμού) έχουν χρόνια εμπειρίας και αυτό φαινόταν. Η θεματολογία τους βέβαια (άνδρες - γυναίκες κλπ) είναι κάπως κοινότυπη και τα αστεία τους γνώριμα (χωρίς να μπω εδώ σε συζήτηση περί joke stealing), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν είχαν και πολύ καλές στιγμές. Αλλά επειδή το γούστο μου απαιτεί πιο αιχμηρά ή αναπάντεχα αστεία, είδα με μεγαλύτερο ενδιαφέρον τους άλλους δύο που εμφανίστηκαν εκτός συναγωνισμού: το Δημήτρη Χριστοφορίδη (παρά την περίεργη επιλογή του να μιλήσει για το καλοκαίρι με τέτοιο κρύο!) και το Θωμά Τσαλαπάτη. Άμεσα ελπίζω να μου δώσουν ευκαιρία να ασχοληθώ παραπάνω μαζί τους, αλλά σίγουρα τα παιχνίδια με τη γλώσσα και οι δόσεις σουρεαλισμού που δώσανε ήταν κάτι που χρειαζόταν (σε μια βραδιά με πολύ observational comedy). Θετική έκπληξη ήταν και η ομάδα αυτοσχεδιασμού "Κάψε το Σενάριο" του Λάμπρου Φισφή. Δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτό το είδος (το improv) αλλά είναι σίγουρα διασκεδαστικοί και δικαίως θα έχουν σύντομα τηλεοπτικό χρόνο (αν δεν κάνω λάθος στο mega, για όσους βλέπετε τηλεόραση).
Το πιο σημαντικό στο φεστιβάλ όμως ήταν οι διαγωνιζόμενοι: χωρίς καμία διάθεση αυστηρότητας και ξέροντας τις δυσκολίες, βλέποντας τους εννιά φιναλίστ αναρωτιέσαι τι έκαναν οι άλλοι 150 που πέρασαν από audition. Όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί τουλάχιστον τρεις κοπέλες έκαναν μπαμ ότι δεν έχουν σχέση με το stand up comedy (και μάλλον το ξέρανε και οι ίδιες). Απο'κει και πέρα, υπήρχαν κάποιοι άλλοι που έχουν κάποιες βάσεις πάνω στις οποίες θα μπορούσαν να δουλέψουν. Ένα πολύ μικρό δείγμα από τρεις: το Γιάννη Τσεμπερλίδη, το Βύρωνα Θεοδωρόπουλο και την Ελισάβετ Μπούρα (πάντα έχοντας στο μυαλό μας ότι για τα παιδιά αυτά είναι μία πρώτη προσπάθεια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό)
video
Άφησα για το τέλος το νικητή: Δεν είναι τυχαίο ότι τουλάχιστον γι'αυτόν, το κοινό και η κριτική επιτροπή συμφώνησαν· κατ'εμέ η διαφορά με τους υπόλοιπους ήταν εμφανής. Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Άλεξ είναι μόλις 19 χρονών αλλά όλα εξηγούνται γιατί είναι πρώτ'απ'όλα fan του stand up, έχει δηλαδή το πιο βασικό: μεράκι. Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι σχεδίαζε να φτιάξει ένα blog σαν αυτό, ευτυχώς δεν το έκανε για να έχει χρόνο να ασχοληθεί με το δικό του υλικό. Από εκεί και πέρα δεν έχω να πω τίποτα: σαν κείμενο και σαν παρουσίαση μου κάνει, η θεματολογία είναι ακριβώς αυτή που μ'αρέσει, φαντάζομαι στο μέλλον θα βελτιωθεί κι άλλο (π.χ. στις "δεύτερες φωνές" του συμφοιτητή ή της τζοκόντα). Με λίγα λόγια είναι καλός, όχι μόνο για διαγωνισμό πρωτοεμφανιζόμενων, γενικά καλός· αρκεί να μην "καεί" από την προβολή και από τις παραστάσεις που πλέον θα κάνει. Προς το παρόν μπορείτε να κρίνετε και μόνοι σας από το βίντεο που ήδη έχει ανέβει στο comedylab:

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Lewis Black - Κρύο!

Περιμένοντας τα βίντεο από το φεστιβάλ, κάνω μια ακόμα παρένθεση: βασικά επειδή το μόνο που θέλω να κάνω είναι να γκρινιάζω γιατί κρυώνω. Και ποιός είναι καλύτερος στο να εκφράσει αυτή τη γκρίνια από τον Lewis Black;
video

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

1ο Φεστιβάλ Stand Up Comedy + Jim Breuer

Αύριο Δευτέρα, στη μουσική σκηνή Αυλαία γίνεται το πρώτο ελληνικό φεστιβάλ stand up comedy ή "φεστιβάλ κωμικού μονόλογου". Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ και ένα σύντομο trailer εδώ. Φυσικά η καχυποψία μου για το ελληνικό stand up είναι δεδομένη και στη συγκεκριμένη περίπτωση οι περισσότεροι συντελεστές, το κείμενο της παρουσίασης και η συνεργασία του comedylab κάνουν την καχυποψία μου ακόμη μεγαλύτερη. Αλλά το γεγονός ότι θα διαγωνιστούν δώδεκα νέοι κωμικοί δίνει μεγάλο ενδιαφέρον στη βραδιά. Μια πιο αξιόλογη (και λιγότερο εμπορική) αντίστοιχη προσπάθεια φαίνεται ότι είναι το 1ο Φεστιβάλ Κωμωδίας που θα γίνει στην Ξάνθη και για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αλλά η Ξάνθη μου πέφτει λίγο μακρυά.
Σε κάθε περίπτωση τα φεστιβάλ είναι μία καλή ευκαιρία για να αναδειχτούν νέοι κωμικοί κι έτσι συμβαίνει και στο εξωτερικό. Με τη δεδομένη διαφορά ότι υπάρχουν φεστιβάλ με δεκαετίες ιστορίας, όπως ας πούμε το Just For Laughs, το φεστιβάλ κωμωδίας του Μόντρεαλ. Από τη σκηνή του έχουν παρελάσει κωμικοί που αργότερα έγιναν διάσημοι και μερικές παρουσίες εκεί έγραψαν ιστορία. Ευκαιρία λοιπόν να δούμε έναν από αυτούς (που τον έχουν ζητήσει και κάποιοι). Ο χρόνος που έχει ο κωμικός σε ένα φεστιβάλ μπορεί να είναι πολύ λιγότερος απ'ότι αν δίνει μόνος του μια παράσταση και συνήθως προσπαθεί να χωρέσει μέσα τα καλύτερα αστεία του για να εντυπωσιάσει. Ο Jim Breuer έκανε κάτι διαφορετικό: παρουσίασε ένα και μόνο bit και απέδειξε ότι αν η αρχική ιδέα είναι καλή, αυτό αρκεί. Εδώ παρουσιάζει λοιπόν στο αυστηρό κοινό του Μόντρεαλ το περίφημο "Πάρτυ στο στομάχι"...
video

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και stand up comedy #2: Hugh Fink

Δεν είναι λίγοι οι κωμικοί που ήξεραν να παίζουν κάποιο όργανο και το χρησιμοποίησαν στα show τους. Ένα πολύ καλό παράδειγμα είναι ο αξιαγάπητος Hugh Fink που αξιοποίησε τις σπουδές του στο (όχι συνηθισμένο για κωμικό!) βιολί.
Εκτός από το πρώτο κομμάτι, που είναι πραγματικά απολαυστικό, παρουσιάζει και το πως θα έπαιζε στο βιολί τον εθνικό ύμνο των ΗΠΑ αλα Τζίμι Χέντριξ.
Δυστυχώς ο Hugh Fink δεν έχει κάνει κάτι άλλο αξιοσημείωτο στο stand up μετά από αυτή την εμφάνισή του στο comedy central το 1999, αλλά και μόνο αυτό είναι αρκετό για να τον θυμόμαστε...
video

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Μουσική και Stand up comedy #1: Pablo Francisco

Η δεύτερη εμμονή μου εκτός από το stand up είναι η μουσική: όταν αυτά τα δύο διασταυρώνονται, είναι αναμενόμενο να ενθουσιάζομαι. Και οι τρόποι που μπορεί να συμβεί αυτό είναι αμέτρητοι: από το απλό, να μιλάει κάποιος κωμικός για ένα σχετικό θέμα, μέχρι να συμπεριλαμβάνει όργανα και μουσική στο show. Εκτός αυτού, υπάρχουν πολλοί που έχουν μόνο τραγούδια με κωμικούς στίχους καθώς και αυτοί που έχουν διπλή καριέρα, κωμικού και μουσικού. Από την άλλη μεριά, γνωστές μπάντες ή καλλιτέχνες έχουν κωμικά στοιχεία στα τραγούδια τους ή έχουν επηρεαστεί από το stand up comedy. Η σχέση stand up comedy και μουσικής γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη όταν ένας κωμικός "ανοίγει" μια συναυλία, κάτι που είναι πολύ συχνό στις ΗΠΑ.
Σχετικά παραδείγματα (από την πρώτη εκδοχή) έχουμε ήδη δει κάποια εδώ: τον Richard Jeni να μιλάει για τα τραγούδια αγάπης... τον George Carlin να βάζει τους τραγουδιστές με ένα όνομα (Bono, Θανάσης!) στη λίστα των ανθρώπων που πρέπει να σκοτωθούν... τον Dave Attell να τα βάζει με τη house... και φυσικά πάλι τον Carlin να εξηγεί γιατί ο Michael Jackson ήταν καλύτερος showman από τον Elvis και τον Sinatra.
Θα δούμε σιγά σιγά και άλλα παραδείγματα, πιο χαρακτηριστικά. Προς το παρόν κάτι ελαφρύ: ο Pablo Francisco έχει γίνει γνωστός για τις φωνητικές του ικανότητες και τις μιμήσεις του. Θα μπορούσε να κάνει ακόμα και beatboxing και χρησιμοποιεί αυτή την ικανότητα για να εντάξει και τη μουσική στα show του...
video

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Doug Stanhope - Παιδόφιλοι στο internet

Τελευταία έχει κάνει πολλή αίσθηση αυτή η διαφήμιση. Υποτίθεται ότι είναι μια μοντέρνα προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν οι γονείς απέναντι στους κινδύνους του internet και ειδικά απέναντι στους παιδόφιλους. Εντωμεταξύ πρόσφατα συνελήφθη ένας καμένος τύπος που είχε, λέει, δώδεκα σκληρούς με σκληρό υλικό παιδικής πορνογραφίας καθώς κι ένας αυστριακός στη Λευκάδα για παρόμοιες κατηγορίες. Είναι πράγματι τόσο μεγάλο πρόβλημα η παιδική πορνογραφία στο internet; Θα απαντήσει ο Doug Stanhope, πιο βρώμικος και αηδιαστικός από ποτέ (τόσο που δυσκολεύει τη μετάφραση) και ταυτόχρονα τόσο εύστοχος.
video

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Bill Hicks και George Carlin: Σημαία και εθνική υπερηφάνεια.

"Εθνική εορτή" σήμερα, ακυρώσεις παρελάσεων, καβγάδες για το νόημα της επετείου κλπ. Εδώ θα δούμε κάτι πιο διαχρονικό, γιατί οι εθνικές γιορτές και οι παρελάσεις είναι "ανθυγιεινές", και όχι επειδή τις παρακολουθούν οι πολιτικοί που "ξεπουλάνε την ελλάδα".
Στο πρώτο βίντεο ο Bill Hicks απαντάει με δυο λόγια σε αυτούς που γκρινιάζουν για το κάψιμο της σημαίας...
video

Στο δεύτερο ο George Carlin εξηγεί γιατί δεν καταλαβαίνει την εθνική υπερηφάνεια...
video

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Jeff Foxworthy: ...you might be a redneck

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους αμερικάνους κωμικούς που έχουν παρουσιαστεί εδώ μέχρι τώρα, έχουν μεγαλώσει ή έχουν κάνει καριέρα στη Νέα Υόρκη. Η μητρόπολη, όπου κάποτε άνθισε το underground, είναι λογικό να είναι η πρωτεύουσα του stand up comedy στις ΗΠΑ. Πολλοί κωμικοί επίσης έχουν διαπρέψει στο Λος Άντζελες ή στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά αυτές οι τρεις πόλεις, ή οι μεγάλες πόλεις του Βορρά, το Σικάγο, το Ντητρόιτ και η Φιλαδέλφεια, φανερώνουν μόνο μερικά από τα πρόσωπα της Αμερικής. Γιατί οποιαδήποτε εικόνα της Αμερικής δεν περιλαμβάνει τον απέραντο Νότο είναι σίγουρα λειψή (και μάλλον κολακευτική). Πολλά από τα show που έχουμε δει σίγουρα δεν θα διασκέδαζαν το ίδιο τους κατοίκους του Τέξας ή της Αλαμπάμα. Όπως ήταν λογικό λοιπόν, ο Νότος ανέδειξε τους δικούς του κωμικούς και ο πιο γνωστός είναι ο Jeff Foxworthy. Το ευχάριστο με την περίπτωσή του είναι ότι έδειξε το πώς ακόμα και οι συντηρητικοί Νότιοι μπορούν να αυτοσαρκάζονται και να γελάνε με τα στερεότυπα που τους αφορούν. Ο Jeff Foxworthy έχει γίνει διάσημος με την περίφημη ατάκα "you might be a redneck...", ένα τεστ με δεκάδες τρόπους για να καταλάβει κάποιος αν είναι "κοκκινολαίμης". Η λέξη redneck ήταν κάποτε ένας μειωτικός όρος που περιέγραφε τους φτωχους αγρότες του Νότου, που δούλευαν για ώρες στο χωράφι και ο ήλιος έκανε το σβέρκο τους κόκκινο. Αργότερα, η λέξη απέκτησε πιο ευρύ νόημα για να περιλάβει όσους είναι αγροίκοι, φανατικοί, ρατσιστές και συντηρητικοί, των κατώτερων κυρίως κοινωνικών τάξεων. Με παρόμοια έννοια χρησιμοποιούνται υποτιμητικά οι λέξεις cracker ή hillbilly, ανάλογα με την περιοχή ή την πολιτεία. Πολλοί Νότιοι αμερικάνοι βέβαια κάποια στιγμή άρχισαν να χρησιμοποιούν με περηφάνεια τη λέξη (όπως με παρόμοιο τρόπο οι μαύροι χρησιμοποιούν τη λέξη nigger) και το show του Foxworthy δείχνει ακριβώς αυτή τη χρήση. Το στερεότυπο του redneck έχει αποτυπωθεί σε διάφορες γνωστές ταινίες, δε χρειάζεται κάποιος να έχει ταξιδέψει στην Οκλαχόμα, ούτε να έχει δει όλα τα επεισόδια των Dukes: είναι ο τύπος με τη χαρακτηριστική ομιλία, που φοράει το καουμπόικο καπέλο, ζει σε τροχόσπιτο, βλέπει μετά μανίας αγώνες αυτοκινήτου NASCAR, πίνει μπύρες, ακούει country, ψαρεύει, οδηγεί το κλασικό φορτηγάκι κλπ. Φυσικά στην ελλάδα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο παρ'όλο που αν έπρεπε να απαντήσω στην ερώτηση "που ζουν οι έλληνες rednecks" θα διάλεγα τη θεσσαλία. Όπως και να'χει η μετάφραση του redneck ως "βλάχος" που έχει χρησιμοποιηθεί σε κάποιες ταινίες μου φαίνεται (αν και όχι εντελώς άστοχη) κάπως ρατσιστική, γι'αυτό και την κράτησα αμετάφραστη και σας κούρασα μ'αυτή την εισαγωγή...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Jimmy Carr #2

Λοιπόν, δεν έχω και πολλή έμπνευση αλλά έχω πολλές προτάσεις, ειδικά για Άγγλους κωμικούς που δεν ξέρω καλά. Μέχρι λοιπόν να τους ψάξω, θα δούμε έναν Άγγλο που έχουμε ξαναδεί. Περιέργως, ο Jimmy Carr είχε αρέσει σε διάφορους όταν τον είδαν εδώ, εγώ περίμενα ότι θα τον μισήσουν όλοι. Σας δίνω μια δεύτερη ευκαιρία να τον μισήσετε, με τις καλύτερες στιγμές του από τη δεύτερη εμφάνισή του στο comedy central. Εντωμεταξύ, όσοι και όσες προσβάλλονται εύκολα ή έχουν ευαισθησία με το μισογυνισμό, καλύτερα να μην τον δουν καθόλου: οι καφρίλες του είναι πάντα πανέξυπνες, αλλά παραμένουν καφρίλες!

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Γυναίκες στο stand up: Wanda Sykes

Πολλοί φίλοι (με πιο πρόσφατο τον Ζήση) ρωτάνε αν υπάρχουν αξιόλογες γυναίκες στο stand up. Όχι μόνο υπάρχουν αλλά είναι και αρκετές, ειδικά στο Comedy Central Presents που παρουσιάζει τα "καινούρια" ταλέντα. Η αλήθεια είναι ότι αυτό εδώ το blog τις έχει παραμελήσει κάπως, ίσως γιατί δεν υπάρχει κάποια που να με έχει εντυπωσιάσει πραγματικά πολύ. Μία από τις καλύτερες πάντως είναι η Wanda Sykes. Το παρακάτω βίντεο είναι επιλογή από το πρώτο της show, το 1998, όταν ακόμα λεγόταν Wanda Sykes-Hall, λόγω του γάμου της. Τα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα πρόλαβε να χωρίσει, να δηλώσει λεσβία και να παντρευτεί γυναίκα! Anyway, εδώ σατιρίζει επιτυχημένα άντρες και γυναίκες, ενώ εκφράζει και την αντίθεση της στο politically correct, είτε αφορά το φεμινισμό, είτε αφορά τους μαύρους.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Richard Jeni: PMS and red wine

Καιρό τώρα ο φίλος μου ο Γ. μου ζητάει κάτι από Richard Jeni και αποφάσισα επιτέλους να του κάνω τη χάρη. Να λοιπόν ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχω δει ποτέ και από οποιονδήποτε κωμικό: ακόμα και τη χιλιοστή φορά που το βλέπω μου φαίνεται το ίδιο ευρηματικό, αληθινό, έξυπνο και αστείο.
Χωρίς άλλα σχόλια, γιατί δε χρειάζονται!

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Ted Alexandro

Θεωρώ ότι το blog αυτό πρέπει ήδη να θεωρείται πετυχημένο και μόνο γιατί στο google εμφανίζεται σαν τρίτο αποτέλεσμα στην αναζήτηση "βίντεο θρησκευτικού περιεχομένου για παιδιά". Επειδή όμως κάποιοι φανατικοί ζητάνε περισσότερα βίντεο, και από τη στιγμή που δεν γίνεται να βρίσκεται πάντα κάτι brilliant, που και που θα ανεβάζω κάτι πιο χαλαρό και αδιάφορo. Σ'αυτή την κατηγορία ανήκει ο Ted Alexandro που εδώ μιλάει για δύο γνώριμα καθημερινά ζητηματάκια: για τους φίλους που σου λένε για τα βαρετά όνειρά τους και για αυτούς που σε φωνάζουν με λάθος όνομα (ελπίζω ο φίλος που με φωνάζει Σπύρο, είτε είναι μεθυσμένος είτε όχι, να δει κάποτε αυτό το βίντεο!).
video

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

Eddie Izzard #1

Ώρα να καλυφθεί ένα ακόμη κενό του blog: ιδού ο Eddie Izzard. Αποφάσισα επιτέλους να ξεπεράσω την αρχική αμηχανία που προκαλεί η εκκεντρική εμφάνισή του και να δω κάποια show του και φυσικά ενθουσιάστηκα. Ο Izzard μπορεί να είναι Άγγλος αλλά έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και στις ΗΠΑ, όπου έχουν γυριστεί αρκετά από τα dvd του, ενώ μέρος της φήμης του το χρωστάει και στις εμφανίσεις του σε ταινίες, π.χ. στα περάσματα από το Ocean's 12 και το Ocean's 13. Η αλήθεια είναι πως είναι δύσκολο να απομονώσεις κάποια κομμάτια από τα show του, λόγω του ιδιαίτερου στυλ του: πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο με σουρεαλιστική ευκολία, συνδέοντας φαινομενικά ασύνδετες καταστάσεις και τελικά το ένα κομμάτι της παράστασης "επικοινωνεί" με τα υπόλοιπα με πραγματικά ευφάνταστους τρόπους. Γι'αυτό και μπορείς να εκτιμήσεις σωστά την αξία του μόνο αν δεις τις ολοκληρωμένες παραστάσεις του. Παρ'όλ'αυτά, ακόμα και στο σύντομο βίντεο που ακολουθεί, μπορεί να διαπιστώσει κανείς δύο βασικά στοιχεία. Τη σχέση του με την ιστορία (αφού οι ιστορικές του αναφορές είναι ανεξάντλητες) και τις επιρροές του από τους Monty Pythons. Δεν είναι τυχαίο ότι o John Cleese τον έχει αποκαλέσει "The Lost Python" κι ότι έχει παίξει σε θεατρικό αφιέρωμα πλάι στους εναπομείναντες Monty Pythons το 1998.
Ένα πρώτο βίντεο λοιπόν (με την υπόσχεση ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα) όπου προλαβαίνει να μιλήσει για τις σταυροφορίες, το Μέγα Αλέξανδρο, τον Χίτλερ και τον Πολ Ποτ...
video


(Credits στο Φαίδωνα και στο Δημήτρη Δημόπουλο που επέμειναν να "ψάξω" τον Eddie Izzard)

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Finally, ελληνικό σταντ απ κόμεντι: Δημήτρης Δημόπουλος

Μεγάλος αλλά απαραίτητος πρόλογος γιατί πολλοί με έχουν ρωτήσει σχετικά: Γενικά δεν έχω ασχοληθεί με το ελληνικό stand up comedy. Εν μέρει φταίω εγώ, εν μέρει φταίει το γεγονός ότι στην ελλάδα δεν υπάρχει και μεγάλη παράδοση στο είδος. Τη στιγμή που στις ΗΠΑ, ήδη από τη δεκαετία του '80, οι πιο γνωστοί κωμικοί ήταν σταρ επιπέδου hollywood, γέμιζαν μεγάλα θέατρα και πούλαγαν εκατομμύρια δίσκους και αργότερα dvd, εδώ υπάρχει πολύς κόσμος που δε γνωρίζει καν την ύπαρξη του είδους. Στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, το stand up comedy είναι μία παράδοση που έχει τις ρίζες της σε μορφές κωμωδίας των αρχών του 20ου αιώνα ή του τέλους του 19ου αιώνα. Στην ελλάδα υπήρχαν βέβαια είδη θεάτρου ή συγκεκριμένοι showmen που τυπικά είχαν κάποια σχέση, κοντινή ή μακρινή, μ'αυτό που λέγεται stand up comedy: Από την επιθεώρηση, τον Χάρρυ Κλυνν και τον Γιώργο Μαρίνο μέχρι τον Ζαχαράτο και τον Λαζόπουλο. Αλλά απ'όσο ξέρω κανείς δεν είχε βγει να πει ότι κάνει stand up comedy ούτε και έγινε γνωστός κυρίως από αυτό. Αυτή είναι και η βασική διαφορά, γιατί κατά τ'άλλα και το αμερικάνικο stand up comedy μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές: μιμήσεις, μαγικά, props, μουσική. Όλα αυτά όμως ήρθαν να προστεθούν και να πλαισιώσουν την αρχική, καθαρή μορφή του να βγαίνει κάποιος με ένα μικρόφωνο και να λέει αστεία μπροστά σε ένα κοινό. Εδώ τα πράγματα γίνανε κατά κάποιο τρόπο ανάποδα: Σε διάφορων ειδών show υπήρχαν στοιχεία stand up comedy, αλλά άργησε πολύ να ξεκινήσει κάποια προσπάθεια για γνήσιο σταντ-απ. Η πιο γνωστή τέτοια προσπάθεια ήταν οι Νύχτες Κωμωδίας της Λουκίας Ρικάκη, που ξεκίνησαν το 1995 και τελικά ανέδειξαν διάφορους κωμικούς, πάντα βέβαια σε ένα σχετικά μικρό κοινό. Ομολογώ ότι δεν είδα ποτέ live τις νύχτες κωμωδίας, αλλά απ'όσα έχω δει σε βίντεο δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα: πολύ παιχνίδι με το κοινό για εύκολο γέλιο, πολύ σεξ και σχέσεις, λίγοι καλοί μονόλογοι. Ίσως βέβαια να έβαζα τον πήχη ψηλά, για ένα είδος που στην ελλάδα ήταν τότε σε νηπιακό στάδιο και σήμερα βαριά σε εφηβικό. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι, ακόμα κι αν οι συντελεστές της συγκεκριμένης ιστορίας περηφανεύονται ότι "έφεραν το stand up comedy στην ελλάδα", το καλύτερο παράδειγμα σταντ-απ έρχεται από κάποιον που έχει γίνει γνωστός σαν τραγουδιστής: τον Τζίμη Πανούση. Τα προγράμματα του Πανούση, ουσιαστικά είναι stand up ρουτίνες και μονόλογοι που εναλλάσσονται με τραγούδια, και μ'αυτήν την έννοια δεν είναι 100% γνήσιο stand up. Δεν έχει και πολλή σημασία όμως: ο Πανούσης μπορεί να είναι και άλλα πράγματα, μπορεί να ξεκίνησε από μια ροκ μπάντα, αλλά είναι και stand up κωμικός.
Το παρακάτω βίντεο είναι ένα έξοχο παράδειγμα του πώς παντρεύεται το stand up με τη μουσική.

Έχοντας λοιπόν όλα αυτά στο μυαλό μου, όντας ουσιαστικά προκατειλημμένος με το ελληνικό stand up, με μια άποψη κοντά στο "Τζιμάκος και μετά το χάος", πήγα την Παρασκευή να δω μία γνήσια παράσταση ελληνικού stand up comedy: την "Υπερπαραγωγή" του Δημήτρη Δημόπουλου, στο Passport στον Πειραιά. Πρέπει να ομολογήσω ότι πήγα καχύποπτος και έφυγα ενθουσιασμένος, γιατί κατ'αρχήν λείπανε διάφορα στοιχεία που θα με εκνεύριζαν: δεν άκουσα ούτε κλεμμένα αστεία, ούτε φτηνό χιούμορ, δεν είδα κατάχρηση της δήθεν "διαδραστικότητας" με το κοινό, δεν άκουσα "εύκολα" αστειάκια για την επικαιρότητα. Αντίθετα είδα έναν καλά δουλεμένο και δομημένο μονόλογο, πρωτότυπες ιδέες και καλό ρυθμό. Είναι απολαυστικός ο τρόπος που ο Δημήτρης χειρίζεται τη γλώσσα και τη βάζει στο πρόγραμμά του (άλλωστε λόγω Carlin είμαι φαν της κωμωδίας που παίζει με τη γλώσσα) και είναι ξεκάθαρο το πόσο έχει διαβάσει και έχει δουλέψει τη συγκεκριμένη παράσταση. Κάτι τελευταίο, γιατί είναι βαρετό να μιλάς για κάτι που δεν έχουν δει οι άλλοι, ειδικά για κωμωδία: το stand up μπορεί να έχει από πίσω πολύ περισσότερα πράγματα από μερικές καλές ιδέες κι ένα πηγαίο ταλέντο. Ακόμα και μεγάλοι κωμικοί, σαν αυτούς που βλέπουμε συχνά εδώ, μπορεί να δουλεύουν χρόνια ολόκληρα για να "χτίσουν" δύο ώρες υλικού. Ελάχιστοι μπορούσαν να βγάζουν μία παράσταση μιας ώρας με καινούριο υλικό κάθε δυο τρία χρόνια, σίγουρα ο Carlin και ο Pryor. Ακόμα και ο Bill Hicks επαναλάμβανε συχνά κάποιους μονόλογούς του, δείγμα του πως ακόμα και μια πεντάλεπτη ρουτίνα μπορεί να έχει από πίσω χρόνια εξέλιξης και μελέτης. Μ'αυτήν την έννοια, το να βλέπεις έναν έλληνα stand up κωμικό να δίνει μια παράσταση μιαμισης και βάλε ώρας, χωρίς να επαναλαμβάνει (τουλάχιστον σε εμφανή βαθμό) πολλά κομμάτια από προηγούμενες παραστάσεις του, είναι από μόνο του εντυπωσιακό.
Δυστυχώς η "Υπερπαραγωγή" δεν έχει βιντεοσκοπηθεί αλλά ελπίζω στο μέλλον να γίνει κι αυτό κι έτσι να δούμε κι εδώ κάποια κομμάτια της. Προς το παρόν ένα παλιότερο βίντεο του Δημήτρη Δημόπουλου, από την παράσταση "Αντί Διδακτορικού", όπου επίσης αξιοποιεί άψογα τη γλωσσομάθειά του.
video
Εδώ μπορείτε να δείτε κι άλλα βίντεο του Δημήτρη Δημόπουλου και εδώ το blog του όπου μπορεί να μάθουμε και πληροφορίες για κάποια επόμενη παράσταση.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

R.I.P. Greg Giraldo

Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από το θάνατο του Greg Giraldo και είναι μια καλή ευκαιρία να τον ξαναθυμηθούμε. Οι περισσότεροι στον κόσμο της κωμωδίας θα τον θυμούνται για τις εμφανίσεις του στα roasts ή σαν το αγαπημένο παιδί του Comedy Central που εμφανιζόταν σε όλα τα show, κι είναι τουλάχιστον άδικο. Δεν ξέρω που θα έφτανε αν ζούσε περισσότερο, αλλά ήδη είχε γίνει ένας από τους καλύτερους της γενιάς του: ήταν έξυπνος, αστείος, αξιαγάπητος, με ανεξάντλητο υλικό, συνδύαζε διαφορετικά είδη κωμωδίας και μπορούσε να μιλήσει για κάθε είδους θέμα, από τις σχέσεις, το σεξ και το αλκοόλ, μέχρι τους μετανάστες και την τρομοκρατία. Ο πατέρας του ήταν Κολομβιανός και θα μπορούσε να ακολουθήσει το σύντομο δρόμο για την επιτυχία όπως τόσοι άλλοι, παίζοντας πάνω στην καταγωγή του, αλλά δεν το έκανε. Αν δε φτάνουν όλοι αυτοί οι λόγοι, μου αρκεί που δεν έχω δει ποτέ κάποια εμφάνισή του που να μη γελάσω. Το παρακάτω βίντεο είναι αποσπάσματα από την πρώτη εμφάνισή του στο comedy central presents, το 2000 και δείχνει πόσο καλός ήταν και στα "κοινωνικά" θέματα αφού εδώ μιλάει μεταξύ άλλων για άστεγους, μετανάστες και Ισπανόφωνους...

Bonus ένα μικρό βίντεο από το tribute που γυρίστηκε μετά το θάνατό του: ένας ακόμα λόγος να λατρεύω τον Greg Giraldo, το πως ισοπέδωσε με δυο ατάκες τον αντιπαθητικό Dennis Leary στην εκπομπή Tough Crowd...
video

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Marriage

Προχτές πήγα σ'ένα γάμο, πράγμα που κάνω σπάνια ή καλύτερα σχεδόν ποτέ. Από τον συγκεκριμένο γάμο βέβαια δε θα μπορούσα να λείπω, αλλά αυτό δεν άλλαξε τις απόψεις μου, οπότε είναι καλή ευκαιρία να τις μοιραστώ μέσα από ένα βίντεο του Doug Stanhope (κι ας έχω κουράσει κάποιους με τον συγκεκριμένο).
video


Bonus video από ένα μαύρο κωμικό που δεν έχουμε δει. Επειδή γυναίκες και άντρες, όπως και να το κάνουμε, αντιμετωπίζουν κάπως διαφορετικά το γάμο...
video

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Αφιέρωμα 11η Σεπτέμβρη #4

Οι πιο αρμόδιοι για να δώσουν την απάντηση για όσα συνέβησαν μετά τις 11/9, ήταν βέβαια οι Άραβες που ζουν στις ΗΠΑ και δεν άργησαν πολύ να το κάνουν. Πέρασαν κάποια χρόνια αλλά τελικά μερικοί Αραβο-αμερικάνοι κωμικοί κατάφεραν όχι μόνο να περιοδεύσουν στην Αμερική αλλά και να γνωρίσουν επιτυχία με το tour με το ευρηματικό και επίκαιρο όνομα "Άξονας του Κακού", που ξεκίνησε το 2005. Κάποιοι από αυτούς είχαν συμβάλει ήδη το 2003 για να καθιερωθεί το ετήσιο φεστιβάλ αραβο-αμερικάνικης κωμωδίας που από τότε γίνεται κάθε χρόνο. Στο παρακάτω βίντεο, που περιέχει αποσπάσματα από κάποιες παραστάσεις, μιλούν για την εμπειρία του να είσαι Άραβας κωμικός μετά τις 11/9...
video


Το αφιέρωμα στις 11/9 θα τελειώσει με - ποιόν άλλον; - τον Doug Stanhope!. Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα κανέναν που να μίλησε τόσο σύντομα και τόσο τολμηρά για το θέμα. Μόλις οκτώ μήνες μετά, το Μάιο του 2002 και μάλιστα στο πρώτο του dvd, ο Stanhope έλεγε πράγματα που ακόμα και σήμερα ακούγονται ακραία...
video

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

Αφιέρωμα 11η Σεπτέμβρη #3

Τελικά στις 11 Σεπτέμβρη 2001 δεν ήρθε το τέλος ούτε της ειρωνείας, ούτε του χιούμορ. Με κάποια ενδεικτικά βιντεάκια, βλέπουμε πως σιγά σιγά άρχισε η 11η/9ου να γίνεται αφορμή για χιούμορ, αρχικά σε συμφωνία με το γενικό κλίμα και σε ασφαλή μονοπάτια (με αστειάκια για τους άραβες τρομοκράτες) αλλά αργότερα και πιο τολμηρά. Πέντε μαύροι κωμικοί κι ένας λατίνος μιλούν λοιπόν για θέματα σχετικά (άμεσα ή έμμεσα)με την 11η Σεπτέμβρη κι έτσι μπορούμε να δούμε πώς αντέδρασαν αυτοί που είναι συνήθως θύματα ρατσισμού στη νέα πραγματικότητα.

Ο Mike Britt, λίγους μήνες μετά τις 11/9 σε ένα πετυχημένο αλλά ακίνδυνο αστειάκι, αναρωτιέται γιατί κανείς από τη σχολή πιλότων που πήγαν οι τρομοκράτες δεν τηλεφώνησε στην αστυνομία...
video   

Ο Greg Giraldo, που ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με το θέμα, κοροϊδεύει επίσης τους τρομοκράτες, ξεκινώντας όμως από το Patriot Act, τον υπερ-νόμο που μπήκε σε ισχύ μετά τις 11/9...
video

O Alonzo Bodden βάζει μία μικρή δόση αυτοσαρκασμού, εξηγώντας γιατί οι μαύροι δεν κάνουν αεροπειρατείες...
video

O Chris Rock εξηγεί γιατί δε φοβάται την Αλ Κάιντα...
(Το κτίριο στην Οκλαχόμα που αναφέρει, είναι αυτό που ανατίναξε ο ακροδεξιός τρομοκράτης Τίμοθυ ΜακΒέι το 1995 σκοτώνοντας 167 ανθρώπους - Ο Τζέημς Μπερντ δολοφονήθηκε από τρεις λευκούς ρατσιστές στο Τέξας το 1998)
video

 O Dwayne Kennedy σίγουρα πιο προχωρημένος και τολμηρός, αναφέρεται επίσης στο παράδειγμα του Τίμοθυ ΜακΒέι...
video

Τέλος ο απολαυστικός Dave Chapelle (αγαπημένος πολλών φίλων του blog) διηγείται μια ιστορία αεροπειρατείας...
video