Special #17: Δημήτρης Δημόπουλος - Αντί Διδακτορικού

Επανερχόμαστε μετά από πολύ καιρό για να δούμε το πρώτο μαγνητοσκοπημένο ελληνικό special και διαβάζουμε στο standupcomedy.gr:
"Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις, με μια παράσταση, πως θα μείνουν με τους γονείς τους και θα πληρωθούν ένα μίζερο μισθό, τι άλλο! Κι όλα αυτά,για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»... Και αφού την περιοδεύεσεις όπου μπορείς, τη μαγνητοσκοπείς και την κυκλοφορείς ώστε να τη δουν ακόμα περισσότεροι!

Η πρώτη ελληνική μαγνητοσκοπημένη παράσταση σταντ-απ είναι γεγονός! Το «Αντί Διδακτορικού» του Δημήτρη Δημόπουλου γράφει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία του σταντ-απ κόμεντι στην Ελλάδα ως το πρώτο «σπέσιαλ» Έλληνα κωμικού. Η παράσταση ξεκίνησε στις «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη και από τότε παρουσιάστηκε σε πολλές πόλεις, κατακτώντας πολλές πρωτιές ως η πρώτη σόλο παράσταση σταντ-απ Έλληνα κωμικού που αναμεταδόθηκε ζωντανά από το διαδίκτυο, φιλοξενήθηκε σε φεστιβάλ όπως το Bob Theatre Festival και το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης όπου και μαγνητησκοπήθηκε."

Ο Δημόπουλος ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και την ατυχία που είχε τα γενέθλιά του να πέφτουν μέσα στο Πάσχα και συνεχίζει με τα σχολικά χρόνια, τα μαθήματα αγγλικών και γεμανικών (όπου αξιοποιεί την αγάπη του για τις γλώσσες θυμίζοντας λίγο Eddie Izzard), για να φτάσει στις πανελλήνιες, το πανεπιστήμιο και το φανταριλίκι, αναδεικνύοντας έτσι την ικανότητά του σαν storyteller. Η κυκλοφορία ενός full show στα ελληνικά είναι από μόνη της ορόσημο για το ελληνικό σταντ-απ και επιπλέον το "Αντί Διδακτορικού" δεν έχει να ζηλέψει πολλά από αντίστοιχα special στο εξωτερικό, από άποψη ρυθμού, συνοχής και αστείων. Μάλιστα ο Δημόπουλος καταφέρνει να αντιμετωπίσει και να αξιοποιήσει τα προβλήματα που υπήρχαν στη μαγνητοσκόπηση και το τελικό αποτέλεσμα βλέπεται ευχάριστα ακόμα κι από όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν τρίλεπτα και πεντάλεπτα σταντ-απ βιντεάκια.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν, ελπίζοντας ότι σύντομα θα δούμε μαγνητοσκοπημένο και τον δεύτερο μονόλογό του, την "Υπερπαραγωγή" (που προσωπικά μου άρεσε ακόμα περισσότερο). 

Δυστυχώς (για λόγους που ξέρει καλύτερα ο Δημήτρης) το show θα είναι διαθέσιμο ολόκληρο μόνο για λίγες μέρες ακόμα, οπότε μετά τον Αύγουστο θα μπορείτε να το δείτε κομματιασμένο εδώ. Προσωπικά κι επειδή μιλάμε για special, θα προτιμούσα να το δω κατευθείαν ολόκληρο και όχι όπως βγήκε πριν κάποιους μήνες, δηλαδή σε κομμάτια κάθε εβδομάδα στο Comedylab.

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #2: Δημήτρης Δημόπουλος

Info
Ο Δημήτρης Δημόπουλος ξεκίνησε στην κωμωδία ως σταντ-απ κωμικός το 1996 ως μέλος της ομάδας «Νύχτες Κωμωδίας». Από το 2009 έγραψε και παρουσίασε δύο σόλο παραστάσεις ("Αντί διδακτορικού" και "Υπερπαραγωγή") καθώς και συμμετείχε σε ομαδικές παραστάσεις σταντ-απ σε όλη την Ελλάδα.
Ως ηθοποιός και τραγουδιστής έχει συνεργαστεί με την Εθνική Λυρική Σκηνή, την εταιρεία μουσικού θεάτρου Οι Όπερες των Ζητιάνων, στο ελεύθερο θέατρο και τη μεταγλώττιση.
Πέραν του σταντ-απ, έχει γράψει το λιμπρέτο για τις όπερες «ΑirRossini» και «Yasou Aida!» για το οποίο βραβεύτηκε με το Έπαινο «Κάρολος Κουν» 2012 Δραματουργίας Ελληνικού Έργου από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Έγραψε και σκηνοθέτησε το μιούζικαλ «Δε Λουκ» και τα μουσικοθεατρικά δρώμενα «Νυχτερινά Τραγούδια» και «Das Schubert Diploma».
Ως μεταφραστής έχει εργαστεί στον υποτιτλισμό, τη μεταγλώττιση και το θέατρο.
Την περίοδο 2013-2014 θα συνεχίσει τη συνεργασία του με το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης ως καλλιτεχνικός σύμβουλος, με τη Neuköllner Oper στο Βερολίνο για την επανάληψη της όπερας «AirRossini» και την Εθνική Λυρική Σκηνή που του ανέθεσε την απόδοση στα ελληνικά της οπερέτας «Η Νυχτερίδα».
Γνωρίζει γερμανικά, αγγλικά, ισπανικά και ρώσικα, είναι πτυχιούχος υποκριτικής (Ανωτέρα δραματική σχολή Ίασμος), πτυχιούχος Τμήματος Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΤΕΙ Αθηνών) και απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών.

Q&A

Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;

Δεν το σκέφτηκα, το έκανα. Ήταν το καλοκαίρι του 1995, όταν δούλευα ως συνοδός κλινοθεσίου στους γερμανικούς σιδηροδρόμου που σκέφτηκα πως «αν δω και φέτος πως γίνεται ακρόαση για αυτές τις «Νύχτες Κωμωδίας» που διάβαζα πέρσι στις εφημερίδες, θα πάω!». Χωρίς να ξέρω τι είναι, χωρίς να το έχω δει, ήταν απλώς η μόνη ακρόαση που είχα διαβάσει ποτέ πως γινόταν και έπρεπε κάπως να εκφράσω την ανάγκη μου να είμαι σε μια σκηνή που είχα καταπιέσει όσο ήμουν έφηβος. Η ανακοίνωση για την ακρόαση δημοσιεύτηκε, πήγα, προσπαθώ να μη θυμάμαι τις βλακείες που έκανα, αλλά για κάποιο λόγο η Λουκία Ρικάκη με ενέταξε στην ομάδα που στηνόταν για την πρώτη χρονιά που οι «Νύχτες Κωμωδίας» αποκτούσαν την πρώτη τους μόνιμη στέγη στα Εξάρχεια, στη Θεμιστοκλέους 104. Την πρώτη μου παράσταση την έκανα το 1996 και πρέπει να έπαιξα 2 ή 3 φορές εκείνη τη χρονιά. Πήγαινα όμως συχνά και έβλεπα παραστάσεις, ήταν η μόνη μου ευκαιρία να δω κάτι χωρίς να το πληρώνω. Έμαθα το σταντ-απ πάνω στη σκηνή, εις βάρος του έρμου του κοινού που έπρεπε να με ανεχτεί ανάμεσα σε τόσους κωμικούς που ήταν τότε πολύ καλύτεροι από ό,τι θα φανταζόμουν ποτέ πως θα γίνω.

Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;

 Στην αρχή το υλικό μου προέκυπτε σε μεγάλο βαθμό από τη θεματολογία που θα είχε η βραδιά που θα συμμετείχα στις «Νύχτες Κωμωδίας» και ο κύριος γνώμονας μου ήταν «να αρέσει, να γελάσουν». Και να μη συμπίπτουν τα κείμενά μου με τα κείμενα των άλλων, κάτι πολύ δύσκολο, μιας και όλοι ήμασταν άπειροι συγγραφικά και οι κοινοτοπίες έδιναν και έπαιρναν. Δεν είχα πρόσβαση στη βιβλιογραφία ή τη βιντεογραφία που είχα αργότερα, οπότε ο τρόπος ήταν ένα μπάχαλο! Εμπειρικά ανακάλυπτα τους κανόνες της κωμωδίας στη συγγραφή και την παρουσίαση. Η πρώτη συνειδητή συγγραφική απόφασή μου ήταν το καλοκαίρι του 2004, όταν γνώριζα πως το «100% Κωμωδία», η εκπομπή με μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις από τις «Νύχτες Κωμωδίας» που παρουσιαζόταν στο Star, θα συνεχιζόταν και την επόμενη σεζόν. Τότε αποφάσισα να γράψω τα κείμενά μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνω περιθώρια λογοκρισίας από το κανάλι, ώστε να έχω εγώ τον πλήρη έλεγχο του κειμένου μου. Όταν πάλι το 2008 αποφάσισα να συγκεντρώσω το υλικό που είχα ως τότε και να κάνω ένα μονόλογο, αποφάσισα να μη συμπεριλάβω καθόλου θέματα σχέσεων και σεξ. Ο μονόλογος που προέκυψε, το «Αντί Διδακτορικού», ήταν ένα μάθημα περισσότερο διαχείρισης υλικού, παρά συγγραφής, αφού βασιζόταν σε υλικό που είχε διαμορφωθεί εμπειρικά. Είχα αρχίσει πια να διαβάζω για τους τρόπους γραφής και να βλέπω περισσότερο σταντ-απ, οπότε πια είχα αποκτήσει μια τεχνογνωσία που εφάρμοσα στον επόμενο μονόλογό μου, την «Υπερπαραγωγή». Πλέον το υλικό μου το αντλώ από τα ερεθίσματα που με ενεργοποιούν για να μιλήσω για θέματα που με απασχολούν προσωπικά, από τα πιο αστεία μέχρι και τα πιο σοβαρά. Η αυτοπεποίθηση που απέκτησα με τα χρόνια, μου επιτρέπει πια να μπορώ να ξεπεράσω αστεία του τύπου «έχετε παρατηρήσει πώς...» και να γράφω για αυτά που θέλω εγώ να εκφράσω. Πάντα γυρνώντας στο αρχικό «να αρέσει, να γελάσουν», όχι όμως πια ως φοβία απόρριψης και ανάγκη αναγνώρισης, αλλά ως ουσιαστικό πρίσμα του μέσου της κωμωδίας.

Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;

 Τζορτζ Κάρλιν. Όταν κάθισα και είδα όλες τις μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις του στη σειρά, αισθάνθηκα μια τεράστια επιβεβαίωση πως δεν είναι ανάγκη να είναι όλα μου τα αστεία για «κλανιές-πούτσους-μουνιά»! Δεν είμαι από τους φανατικούς που θυμούνται σε ποιο σπέσιαλ είπε τι, όμως η συνολική εντύπωση που αποκόμισα της εξέλιξης που μπορεί να έχει ένας κωμικός ήταν απελευθερωτική. Ποιοι κωμικοί μου αρέσουν; Καταλήγω στο πως μου αρέσουν οι κωμικοί που παίρνουν ρίσκα, όπως ο Στιούαρτ Λι. Το μεγαλύτερο μάθημα κωμωδίας όμως το πήρα από ένα σωρό άγνωστους κωμικούς που είδα σε παραστάσεις στο Λονδίνο, που έβλεπα τι σημαίνει να αποτυχγάνεις και να συνεχίζεις. Οι μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις που βλέπουμε όλοι, είναι η συστημική επιβράβευση ενός κωμικού που κόπιασε πολύ. Το πραγματικό σταντ-απ είναι μόνο στη σκηνή και μόνο εκεί με συναρπάζει!

Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως ΥΠΑΡΧΕΙ ελληνική σκηνή σταντ-απ. Όταν ο ίδιος αριθμώ τόσα χρόνια ενεργούς δράσης και υπάρχουν συνάδερφοι με περισσότερα ακόμα, γελώ όταν κάθε τρεις και λίγο ορισμένοι ανακαλύπτουν το ελληνικό σταντ-απ τώρα και νομίζουν πως δεν υπήρχε πριν. Αναφέρομαι σε κοινό και κωμικούς. Αμφότεροι δε, είναι πιο ενημερωμένοι πια για το τι συμβαίνει στην αγγλόφωνη σκηνή λόγω διαδικτύου. Όσοι ενδιαφέρονται για το είδος είναι πολύ πιο διαβασμένοι και υποψιασμένοι, το οποίο είναι καλό, μιας και δύσκολα θα δεις Έλληνα κωμικό να βγαίνει πια να παίζει μεταφρασμένα κείμενα του Χικς και του Κάρλιν όπως γινόταν παλιότερα (και αναρωτιόμουν εγώ, πώς μπόρεσαν ενώ ξεκινήσαμε μαζί να γίνουν τόσο καλοί τόσο γρήγορα...) αλλά είναι και κακό, γιατί έχουν μάθει όλοι να καταναλώνουν κωμωδία-κονσέρβα. Το σταντ-απ είναι μια θεατρική τέχνη, και ο καλύτερος χώρος να το χαρείς είναι μια ζωντανή παράσταση. Γι' αυτό θέλω οι κωμικοί που διαβάζουν τώρα, να κλείσουν το ταμπ που έχει το καινούργιο σόου και να κάτσουν να γράψουν. Και το κοινό να δει πού παίζεται η επόμενη παράσταση σταντ-απ στην πόλη του και να πάει. Η ελληνική σκηνή βρίσκεται σε μια πολύ γόνιμη στιγμή, με νέους κωμικούς να θέλουν να παίξουν και τους παλιότερους να διαδίδουν το είδος εκτός των αστικών κέντρων. Είμαι αισιόδοξος, ακόμα και αν κυκλοφορούν διάφοροι που λένε πως κάνουν σταντ-απ και μόνο σταντ-απ δεν είναι αυτό που παρουσιάζουν...

Video

Το παρακάτω βίντεο είναι απόσπασμα από την παράσταση Αντί Διδακτορικού που βιντεοσκοπήθηκε στο Φεστιβάλ Κωμωδίας της Ξάνθης. Σύντομα θα ανέβει ολόκληρη η παράσταση (αφού πρώτα κυκλοφορήσουν ένα δύο βιντεάκια ακόμα) οπότε stay tuned!

Live
O Δημήτρης Δημόπουλος ανακοίνωσε πρόσφατα ότι αφήνει τη σκηνή του σταντ-απ για άγνωστο χρονικό διάστημα και όλοι ελπίζουμε να είναι απλά ένα σύντομο και δημιουργικό διάλειμμα.

Links
Το blog του Δημήτρη Δημόπουλου
Η σελίδα του στο youtube, όπου θα ανέβουν και τα υπόλοιπα βίντεο από το Αντί Διδακτορικού
Παλιότερο post στο blog (το πρώτο σχετικά με το ελληνικό σταντ-απ) με κάτι-σαν-review για την Υπερπαραγωγή και παλιότερο βίντεο του Δημήτρη
Σελίδα στο facebook
Συνέντευξη 1 Συνέντευξη 2

Ελληνικό σταντ-απ: Νέες παραστάσεις (+βίντεο Λάμπρος Φισφής)

Έχουμε κοντά ένα μήνα να ασχοληθούμε με το ελληνικό stand-up και η εβδομάδα που μόλις άρχισε δίνει μια καλή αφορμή αφού είναι γεμάτη παραστάσεις (όπως μπορούμε να δούμε και στο ημερολόγιο που πλέον είναι προσβάσιμο και από το comedylab). Χωρίς πολλά πολλά λόγια μπορούμε να δούμε κι εδώ τι παραστάσεις παίζουν και να φτιάξουμε κάτι σαν χάρτη του stand-up comedy στην Αθήνα σήμερα:
-Τη Δευτέρα οι νικητές του 1ου Φεστιβάλ Αλέξανδρος Τιτκώβ, Βύρωνας Θεοδωρόπουλος και Βασίλης Καραγιαννόπουλος παίζουν στο Vitamina στο Γκάζι, με παρουσιαστή τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο. Στον ίδιο χώρο, αν έχω καταλάβει καλά, θα γίνουν ακροάσεις και για το 2ο Φεστιβάλ που θα γίνει το φθινόπωρο.
-Την Τρίτη, στο Nueva Trova γίνεται το δεύτερο Open Mic με τίτλο "5 λεπτά δόξας". Σε κάθε τέτοιο open mic, δέκα κωμικοί, πρωτοεμφανιζόμενοι αλλά και πιο έμπειροι, ανεβαίνουν στη σκηνή για πέντε λεπτά, ενώ παρουσιαστές είναι η Κατερίνα Βρανά και ο Λάμπρος Φισφής. Αυτή την Τρίτη θα παίξουν μεταξύ άλλων και οι Δημήτρης Δημόπουλος, Δημήτρης Χριστοφορίδης, Βασίλης Καραγιαννόπουλος, Βύρωνας Θεοδωρόπουλος και Αλέξανδρος Τιτκώβ. (Βίντεο του Δημόπουλου μπορείτε να δείτε εδώ ενώ εδώ μπορείτε να διαβάσετε για τις περιπέτειες του στα open mic της Αγγλίας).
-Την Τετάρτη και την Πέμπτη οι τελευταίες παραστάσεις της Κατερίνας Βρανά στο Nixon με τίτλο "Μαραζώνω στην ξενιτιά" (ένα υποτιτλισμένο βίντεο της Κατερίνας από παράστασή της στην Αγγλία είχαμε δει εδώ ενώ περισσότερα μπορεί να μάθει κανείς στο site της ή να δει στο youtube).
-Επίσης την Πέμπτη (και για κάποιες Πέμπτες ακόμα) το τρίο Δημήτρης Χριστοφορίδης, Βύρωνας Θεοδωρόπουλος και Θωμάς Τσαλαπάτης θα είναι στο Dunkel της Πανόρμου, με guest αυτή την Πέμπτη τον Λάμπρο Φισφή.
-Την Παρασκευή και το Σάββατο, o Γιώργος Χατζηπαύλου συνεχίζει την παράστασή του "Δύσκολα τα πράγματα" στο Θέατρο Παραμυθίας (τρέιλερ και βιντεάκια από την παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ).
-Το Σάββατο συνεχίζει και ο Σίλας Σεραφείμ με την παράσταση "Κλεφτά υπάρχουν" στο Μπάντμιντον (βίντεο-απόσπασμα εδώ).
-Τέλος την Κυριακή, ο Κωνσταντίνος Ραβνιωτόπουλος στο Εκστάν στα Πατήσια (βίντεο από παλιότερη παράσταση του Κωνσταντίνου ενώ περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ).
(Update: Κι άλλη παράσταση την Κυριακή: ο Διονύσης Ατζαράκης και ο Κωνσταντίνος Πασσάς στο θέατρο Eliart.)
Όπως καταλαβαίνετε, αν κάποιος έχει υπομονή (και κάποια λεφτά) μπορεί να περάσει την εβδομάδα του βλέποντας stand-up comedy. Εγώ πάλι έχω πολύ λίγο και απ'τα δύο και επιπλέον έχω δει τους περισσότερους απ'αυτούς live το χειμώνα που πέρασε. Αν έπρεπε να προτείνω κάτι απ' όλα αυτά θα ήταν το open mic στο Nueva Trova, όχι μόνο λόγω των παρουσιαστών και των συμμετεχόντων, αλλά και γιατί κάτι τέτοιο πρώτη φορά συμβαίνει στην Ελλάδα. Κι επιπλέον είναι το concept που μπορεί να συνδυάσει εμφανίσεις κάπως πιο έμπειρων κωμικών (συχνά με νέο υλικό) και νέους που μπορεί να αναδειχτούν. Κατά τ' άλλα ελπίζω μέσα από όλες αυτές τις παραστάσεις και τον συναγωνισμό, σιγά σιγά να ανέβει επίπεδο το ελληνικό stand-up, κι αυτό αφορά και το κοινό.
Και μια υποσημείωση για να μην παρεξηγηθώ: παλιότερα είχα γκρινιάξει για την έλλειψη βίντεο από παραστάσεις stand-up στην ελλάδα κι εδώ φαίνεται να υπάρχει μία αντίφαση, αφού ακόμα και τα links που δίνω παραπάνω για διάφορα βίντεο είναι αρκετά. Η διαφορά είναι ότι τα βίντεο που ανεβάζω από ξένους κωμικούς είναι μια επιλογή από εκατοντάδες ώρες παραστάσεων ή τηλεοπτικών εμφανίσεων και συνήθως προέρχονται από επαγγελματικές παραγωγές, υπάρχει δηλαδή μεγάλη δυνατότητα επιλογής. Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι δεν υπάρχουν βίντεο έτσι γενικώς (τέτοια μπορεί να βρει κανείς και μόνος του στο internet) αλλά ότι μπορεί να δω live κάποιες ρουτίνες τις οποίες δεν θα βρω φυσικά βιντεοσκοπημένες. Μ' άλλα λόγια, έχω αποφασίσει και στο ελληνικό stand-up, να έχω τα ίδια κριτήρια που έχω και για το ξένο: (εκτός κάποιων εξαιρέσων) να ποστάρω εδώ κάτι αν μου αρέσει πολύ, ακόμα κι αν οι επιλογές έτσι περιορίζονται...
Μ' αυτά τα δεδομένα και παρ' όλο που δεν είμαι φαν της τηλεόρασης, μπορούμε να δούμε τα κομμάτια stand-up του Λάμπρου Φισφή που έχουν προβληθεί στα τρία πρώτα επεισόδια του "Κάψε το Σενάριο".

Πάλι ελληνικό σταντ-απ (+3 σχετικά και άσχετα bonus videos)

Ευτυχώς, οι ντόπιοι stand-up comedians έχουν αρχίσει και δίνουν πιο συχνά αφορμές για να ασχολούμαστε μαζί τους. Απόψε υπάρχουν δύο ενδιαφέροντα events (όπως μπορείτε να δείτε κι εδώ):  Στο bar Used στο Χαλάνδρι, θα παίξουν οι Θωμάς Τσαλαπάτης, Δημήτρης Χριστοφορίδης και Βύρων Θεοδωρόπουλος (και απ'όσο ξερω θα είναι εκεί κάθε Κυριακή του Γενάρη). Και πάλι στο Κ44 (και πάλι με δωρεάν είσοδο) θα παίξουν οι Φισφής, Δημόπουλος και Βαγιάτας, αυτή τη φορά μαζί με τον Ζήση Ρούμπο και guest τον Γιώργο Χατζηπαύλου.
Η προηγούμενη φορά στο Κ44 (που είχε αναγγελθεί εδώ) ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά για κάθε αντίστοιχο event και είναι ευκαιρία να πούμε δυο λόγια:
-Ο Λάμπρος Φισφής ήταν απολαυστικός σαν παρουσιαστής, παρ'όλο που κάνει εξ'ολοκλήρου observational comedy (κι έχω ξαναπεί ότι δεν είναι το αγαπημένο μου είδος). Ακόμα κι όταν έπιανε κάποια θέματα με τα οποία έχουν ασχοληθεί εκατοντάδες κωμικοί, όπως τα αεροδρόμια, κατάφερνε να το κάνει με το δικό του στυλ και υλικό και να βγάζει γέλιο. Πραγματικά, είχα ακούσει ότι είναι καλός, αλλά έμεινα κατάπληκτος!
-Ο Γιώργος Βαγιάτας μου φάνηκε κάπως αγχωμένος στην αρχή, ίσως να έφταιγε και ότι βγήκε πρώτος αμέσως μετά την εισαγωγή του Φισφή, στην πορεία όμως ανέβηκε. Άλλωστε το concept Αθήνα - επαρχία πάνω στο οποίο έπαιξε αρκετά, με αγγίζει λόγω καταγωγής!
-Η Κατερίνα Βρανά, έχοντας χρόνια στην Αγγλία, έδινε κάποιες στιγμές την εντύπωση ότι πλέον τα ελληνικά είναι η δεύτερη της γλώσσα. Παρ' όλ' αυτά ήταν πολύ καλή και με το κομμάτι της που έχουμε δει κι εδώ, έδειξε ότι με τις κατάλληλες προσθήκες και αλλαγές, ακόμα και να έχεις δει μια ρουτίνα σε βίντεο μπορείς να γελάσεις αν την ξαναδεις.
-Το στυλ του Αλέξανδρου Τιτκώβ είναι κάπως διαφορετικό και γι' αυτό λίγο πιο απαιτητικό για κοινό που δεν έχει μεγάλη σχέση με το stand-up, κι αυτό ίσως φάνηκε κάπως. Τα αστεία του δε δουλεύουν όσο στην αρχή, ίσως γιατί τα έχει δει πολύς κόσμος μέσω comedylab και τώρα περιμένει περισσότερα. Να ένα πρόβλημα των βίντεο αλλά και των συχνών εμφανίσεων, ειδικά μπροστά σε σχετικά απαίδευτο κοινό.
-Τέλος, ο Δημήτρης Δημόπουλος έδωσε ρέστα και έκλεισε ιδανικά τη βραδιά, αφού εκτός των άλλων ηταν και στο κλίμα των ημερών. Είμαι σίγουρος ότι και η Υπερπαραγωγή του, δύο μέρες μετά (στην οποία δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω αλλά έχω αναφερθεί παλιότερα) πήγε πολύ καλά
Την επόμενη μπόρεσα επιτέλους να πάω για πρώτη φορά στο Αγγέλων Βήμα, όπου εμφανίζονται κάθε βδομάδα οι νικητές του Φεστιβάλ και κάποιοι guest. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά μπορώ να πω ότι το όλο concept είναι κάπως φιλόδοξο: μία φορά την εβδομάδα, με εισιτήριο, στη συγκεκριμένη περιοχή και βασικά με πρωτοεμφανιζόμενους. Το σίγουρο είναι ότι η συχνή επαφή με το κοινό θα βοηθήσει τα παιδιά κι ότι ο Ραβνιωτόπουλος που παρουσιάζει την εκδήλωση βοηθάει όσο μπορεί (και απ' ότι κατάλαβα προσπαθεί να ανανεώνει κάπως το υλικό του, πράγμα δύσκολο). Από την άλλη είναι γεγονός ότι ούτε το μικρό κοινό του stand-up (πέρα από τους φίλους των παιδιών) είναι αρκετό για να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα, ούτε και το stand-up στην αθήνα είναι στη φάση που μπορεί να βγάζει τρεις τέσσερις έτοιμους κωμικούς κάθε χειμώνα. Τη συγκεκριμένη μέρα, guest ήταν ο Δημήτρης Χριστοφορίδης, τον οποίο θα ξαναδώ κάποια στιγμή στο used αλλά πρέπει να πω ότι ανυπομονώ να τον δω κάποια στιγμή να κάνει παράσταση μίας ώρας.

Και τώρα η ώρα της γκρίνιας: για κάποιον που δεν έχει δει τις παραστάσεις αυτές, ένα κείμενο σαν το παραπάνω δε λέει σχεδόν τίποτα, αν δεν υπάρχει κάποιο βίντεο να το υποστηρίξει. Και δυστυχώς για κάποιους από τους κωμικούς στους οποίους αναφερόμαστε, τα βίντεο είναι από ελάχιστα εώς ανύπαρκτα. Καταλαβαίνω βέβαια ότι τα βίντεο μπορεί να κάνουν και κακό (είπαμε πριν και για την περίπτωση του Άλεξ), μπορεί να σε αναγκάσουν ακόμα και να πετάξεις κάποια κομμάτια γιατί πλέον τα έχουν δει όλοι και έχεις χάσει το στοιχείο της έκπληξης. Από την άλλη, για κάποιον που μπορεί να έχει μία ώρα υλικό, ένα βίντεο πέντε λεπτών μπορεί να λειτουργήσει ακόμα και σαν γνωριμία με ένα κοινό που καλώς ή κακώς δεν ψήνεται να τον δει live, αν δεν έχει κάποιο δείγμα (κι εννοείται ότι μιλάμε για βιντεοσκοπημένες παραστάσεις και όχι για μαγνητοσκοπημένους μονόλογους, στυλ comedylab).

Αφού λοιπόν δεν έχω βίντεο του Φισφή, κι έχω βάλει ήδη Δημόπουλο, Βρανά και Τιτκώβ και αφού τα βίντεο εδώ είναι κανόνας, πάρτε τρία βιντεάκια που μου ήρθαν στο μυαλό, εκείνο το βράδυ στο Κ44.

Στο πρώτο ο Todd Lynn αναπολεί τα παλιά τηλέφωνα...

Στο δεύτερο, o Kevin James εκνευρίζεται με τον τρόπο που λένε οι άνθρωποι τους αριθμούς των τηλεφώνων και με τα αργά μηνύματα στον τηλεφωνητή.

Last but not least, o Richard Pryor (που έχουμε να δούμε πολύ καιρό) διηγείται τα προβλήματα που έχει αντιμετωπίσει στις δημόσιες τουαλέτες.

<
Εννοείται ότι η παράθεση αυτών των βίντεο δεν αποτελεί καν υπονοούμενο για κάποια περίπτωση joke stealing. Καλώς ή κακώς στο observational comedy, από ένα σημείο και μετά έχουν ειπωθεί όλα: είναι πεπερασμένα αυτά που μπορείς να παρατηρήσεις γύρω σου και από εκεί και πέρα τη διαφορά κάνουν οι λεπτομέρειες. Αν είχα παρατηρήσει κάτι άλλο, θα το έλεγα ανοιχτά.

Ένα τριήμερο ελληνικού σταντ-απ κόμεντι!

Πολλοί φίλοι του blog (κυρίως επαγγελματίες ή ημι-επαγγελματίες κωμικοί!) παραπονιούνται ότι δεν ασχολούμαι αρκετά με το ελληνικό σταντ-απ. Σε πείσμα λοιπόν της κριτικής έφτιαξα αυτό το ημερολόγιο όπου θα μπορείτε να διαβάζετε για όλες τις επόμενες παραστάσεις stand-up comedy (τουλάχιστον στην Αθήνα).
Ειδικά το επόμενο τριήμερο το πρόγραμμα είναι γεμάτο:
-Τη Δευτέρα στο Κ44 εμφανίζονται οι Δημήτρης Δημόπουλος, Λάμπρος Φισφής, Κατερίνα Βρανά, Γιώργος Βαγιατάς και Αλέξανδρος Τιτκώβ σε ένα event που όχι άδικα ονομάζεται All Star Comedy Jam (και με δωρεάν είσοδο).
-Την Τρίτη συνεχίζονται οι παραστάσεις "Τρίτες για γέλια: the open mic" στο Αγγέλων Βήμα, με τους νικητές του 1ου Φεστιβάλ stand-up comedy (για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε εδώ). Αυτή την Τρίτη θα παίξουν οι Βασίλης Καραγιαννόπουλος, Βυρωνας Θεοδωρόπουλος, Αλεξ Τιτκώβ, Χριστινα Απανά με guest το Δημήτρη Χριστοφορίδη και παρουσιαστή τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο.
-Last but not least, την Τετάρτη, πάλι στο Passport, ο Δημήτρης Δημόπουλος θα παρουσιάσει μια εορταστική εκδοχή της "Υπερπαραγωγής" του (κι εδώ δωρεάν είσοδος! - κείμενο με αφορμή την παράσταση "Υπερπαραγωγή" και βιντεάκι του Δημήτρη Δημόπουλου εδώ).
Δυστυχώς για διάφορους λόγους, ακόμα δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθούν βιντεάκια ελλήνων stand-up comedians. Οπότε προς το παρόν θα περιοριστούμε σε ένα βίντεο από τις εμφανίσεις της Κατερίνας Βρανά στην Αγγλία (όπου παρουσιάζει μια πανέξυπνη ιδέα, αξιοποιώντας τα διάφορα στερεότυπα για τα κράτη!).

Finally, ελληνικό σταντ απ κόμεντι: Δημήτρης Δημόπουλος

Μεγάλος αλλά απαραίτητος πρόλογος γιατί πολλοί με έχουν ρωτήσει σχετικά: Γενικά δεν έχω ασχοληθεί με το ελληνικό stand up comedy. Εν μέρει φταίω εγώ, εν μέρει φταίει το γεγονός ότι στην ελλάδα δεν υπάρχει και μεγάλη παράδοση στο είδος. Τη στιγμή που στις ΗΠΑ, ήδη από τη δεκαετία του '80, οι πιο γνωστοί κωμικοί ήταν σταρ επιπέδου hollywood, γέμιζαν μεγάλα θέατρα και πούλαγαν εκατομμύρια δίσκους και αργότερα dvd, εδώ υπάρχει πολύς κόσμος που δε γνωρίζει καν την ύπαρξη του είδους. Στην Αγγλία και στις ΗΠΑ, το stand up comedy είναι μία παράδοση που έχει τις ρίζες της σε μορφές κωμωδίας των αρχών του 20ου αιώνα ή του τέλους του 19ου αιώνα. Στην ελλάδα υπήρχαν βέβαια είδη θεάτρου ή συγκεκριμένοι showmen που τυπικά είχαν κάποια σχέση, κοντινή ή μακρινή, μ'αυτό που λέγεται stand up comedy: Από την επιθεώρηση, τον Χάρρυ Κλυνν και τον Γιώργο Μαρίνο μέχρι τον Ζαχαράτο και τον Λαζόπουλο. Αλλά απ'όσο ξέρω κανείς δεν είχε βγει να πει ότι κάνει stand up comedy ούτε και έγινε γνωστός κυρίως από αυτό. Αυτή είναι και η βασική διαφορά, γιατί κατά τ'άλλα και το αμερικάνικο stand up comedy μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές: μιμήσεις, μαγικά, props, μουσική. Όλα αυτά όμως ήρθαν να προστεθούν και να πλαισιώσουν την αρχική, καθαρή μορφή του να βγαίνει κάποιος με ένα μικρόφωνο και να λέει αστεία μπροστά σε ένα κοινό. Εδώ τα πράγματα γίνανε κατά κάποιο τρόπο ανάποδα: Σε διάφορων ειδών show υπήρχαν στοιχεία stand up comedy, αλλά άργησε πολύ να ξεκινήσει κάποια προσπάθεια για γνήσιο σταντ-απ. Η πιο γνωστή τέτοια προσπάθεια ήταν οι Νύχτες Κωμωδίας της Λουκίας Ρικάκη, που ξεκίνησαν το 1995 και τελικά ανέδειξαν διάφορους κωμικούς, πάντα βέβαια σε ένα σχετικά μικρό κοινό. Ομολογώ ότι δεν είδα ποτέ live τις νύχτες κωμωδίας, αλλά απ'όσα έχω δει σε βίντεο δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα: πολύ παιχνίδι με το κοινό για εύκολο γέλιο, πολύ σεξ και σχέσεις, λίγοι καλοί μονόλογοι. Ίσως βέβαια να έβαζα τον πήχη ψηλά, για ένα είδος που στην ελλάδα ήταν τότε σε νηπιακό στάδιο και σήμερα βαριά σε εφηβικό. Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι, ακόμα κι αν οι συντελεστές της συγκεκριμένης ιστορίας περηφανεύονται ότι "έφεραν το stand up comedy στην ελλάδα", το καλύτερο παράδειγμα σταντ-απ έρχεται από κάποιον που έχει γίνει γνωστός σαν τραγουδιστής: τον Τζίμη Πανούση. Τα προγράμματα του Πανούση, ουσιαστικά είναι stand up ρουτίνες και μονόλογοι που εναλλάσσονται με τραγούδια, και μ'αυτήν την έννοια δεν είναι 100% γνήσιο stand up. Δεν έχει και πολλή σημασία όμως: ο Πανούσης μπορεί να είναι και άλλα πράγματα, μπορεί να ξεκίνησε από μια ροκ μπάντα, αλλά είναι και stand up κωμικός.
Το παρακάτω βίντεο είναι ένα έξοχο παράδειγμα του πώς παντρεύεται το stand up με τη μουσική.

Έχοντας λοιπόν όλα αυτά στο μυαλό μου, όντας ουσιαστικά προκατειλημμένος με το ελληνικό stand up, με μια άποψη κοντά στο "Τζιμάκος και μετά το χάος", πήγα την Παρασκευή να δω μία γνήσια παράσταση ελληνικού stand up comedy: την "Υπερπαραγωγή" του Δημήτρη Δημόπουλου, στο Passport στον Πειραιά. Πρέπει να ομολογήσω ότι πήγα καχύποπτος και έφυγα ενθουσιασμένος, γιατί κατ'αρχήν λείπανε διάφορα στοιχεία που θα με εκνεύριζαν: δεν άκουσα ούτε κλεμμένα αστεία, ούτε φτηνό χιούμορ, δεν είδα κατάχρηση της δήθεν "διαδραστικότητας" με το κοινό, δεν άκουσα "εύκολα" αστειάκια για την επικαιρότητα. Αντίθετα είδα έναν καλά δουλεμένο και δομημένο μονόλογο, πρωτότυπες ιδέες και καλό ρυθμό. Είναι απολαυστικός ο τρόπος που ο Δημήτρης χειρίζεται τη γλώσσα και τη βάζει στο πρόγραμμά του (άλλωστε λόγω Carlin είμαι φαν της κωμωδίας που παίζει με τη γλώσσα) και είναι ξεκάθαρο το πόσο έχει διαβάσει και έχει δουλέψει τη συγκεκριμένη παράσταση. Κάτι τελευταίο, γιατί είναι βαρετό να μιλάς για κάτι που δεν έχουν δει οι άλλοι, ειδικά για κωμωδία: το stand up μπορεί να έχει από πίσω πολύ περισσότερα πράγματα από μερικές καλές ιδέες κι ένα πηγαίο ταλέντο. Ακόμα και μεγάλοι κωμικοί, σαν αυτούς που βλέπουμε συχνά εδώ, μπορεί να δουλεύουν χρόνια ολόκληρα για να "χτίσουν" δύο ώρες υλικού. Ελάχιστοι μπορούσαν να βγάζουν μία παράσταση μιας ώρας με καινούριο υλικό κάθε δυο τρία χρόνια, σίγουρα ο Carlin και ο Pryor. Ακόμα και ο Bill Hicks επαναλάμβανε συχνά κάποιους μονόλογούς του, δείγμα του πως ακόμα και μια πεντάλεπτη ρουτίνα μπορεί να έχει από πίσω χρόνια εξέλιξης και μελέτης. Μ'αυτήν την έννοια, το να βλέπεις έναν έλληνα stand up κωμικό να δίνει μια παράσταση μιαμισης και βάλε ώρας, χωρίς να επαναλαμβάνει (τουλάχιστον σε εμφανή βαθμό) πολλά κομμάτια από προηγούμενες παραστάσεις του, είναι από μόνο του εντυπωσιακό.
Δυστυχώς η "Υπερπαραγωγή" δεν έχει βιντεοσκοπηθεί αλλά ελπίζω στο μέλλον να γίνει κι αυτό κι έτσι να δούμε κι εδώ κάποια κομμάτια της. Προς το παρόν ένα παλιότερο βίντεο του Δημήτρη Δημόπουλου, από την παράσταση "Αντί Διδακτορικού", όπου επίσης αξιοποιεί άψογα τη γλωσσομάθειά του.

Εδώ μπορείτε να δείτε κι άλλα βίντεο του Δημήτρη Δημόπουλου και εδώ το blog του όπου μπορεί να μάθουμε και πληροφορίες για κάποια επόμενη παράσταση.