This machine kills racism

Η πολύμηνη σιωπή του blog σπάει με ένα ιδιαίτερο βίντεο: το compilation που προβλήθηκε στις αρχές Δεκέμβρη στο Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι και πριν ένα μήνα, στις 2 Μαρτίου, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αρχιτεκτονικής, με τίτλο "This machine kills racism".

Το compilation συγκεντρώνει κάτω από την γενική ταμπέλα του αντιρατσισμού μια σειρά από θέματα: από τη δουλεία και τον ρατσισμό εναντίον των μαύρων, μέχρι την ισλαμοφοβία και τους νεοναζί. Γι' αυτό το λόγο θυμόμαστε αρκετά βίντεο που έχουμε ξαναδεί όπως το γνωστό bit του Carlin για την εθνική υπερηφάνεια, το special του Stanhope για τους μετανάστες που γυρίστηκε στην Αγγλία, τις καταπληκτικές ιστορίες του Dave Chapelle και την παρουσίαση του Axis of evil, της ομάδας αμερικάνο-αράβων κωμικών μετά την 11η Σεπτέμβρη. Υπάρχουν εδώ όμως και κάποια καινούρια βίντεο όπως αυτά των νέων αγαπημένων μου πολιτικοποιημένων κωμικών, του Hari Kondabolu και του Aamer Rahman. Και κυρίως υπάρχει ένα μεγάλο απόσπασμα από το επεισόδιο του Comedy Vehicle του BBC όπου ο Stewart Lee ισοπεδώνει το ακροδεξιό UKIP και την αντι-μεταναστευτική του ρητορική. Αυτό το κομμάτι ήταν και το βασικό κίνητρο για να φτιάξω αυτό το compilation, αφού εκτός από εύστοχο και καλοφτιαγμένο, είναι και τραγικά επίκαιρο...

Aamer Rahman - Freedom of speech

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με την πολύνεκρη επίθεση στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo και όσα ακολούθησαν έχουν προκαλέσει τη συνηθισμένη ακατάσχετη φλυαρία στα social media. Για τους περισσότερους το γεγονός έχει εκληφθεί σαν επίθεση στην ελευθερία του λόγου και την σάτιρα, πράγμα που είναι απλουστευτικό, παραπλανητικό και ύποπτο. Αν άρθρα σαν αυτό δεν είναι αρκετά πειστικά, και μόνο το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα καθάρματα του πλανήτη ηγήθηκαν της πορείας πένθους στο Παρίσι θα έπρεπε να προβληματίσει τους όψιμους υπερασπιστές της σάτιρας. Δεν είναι εδώ ο χώρος να πούμε περισσότερα για το ίδιο το θέμα, αλλά αναφορικά με την ελευθερία του λόγου, ο αυστραλιανός (μουσουλμάνος) κωμικός Aamer Rahman τα λέει μια χαρά και σ' αυτό το bit αλλά και στο twitter όπου λίγες ώρες μετά την επίθεση έγραψε το αυτονόητο: ότι σάτιρα είναι να προκαλείς την εξουσία και όχι να υποτιμάς τους καταπιεσμένους. Κάτι σχετικό είχαμε γράψει παλιότερα με αφορμή την υπόθεση του Γέροντα Παστίτσιου, παρουσιάζοντας το πιο αηδιαστικά βλάσφημο βίντεο που κυκλοφορεί εδώ μέσα:  Ειδικά για τους φιλελεύθερους υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης: συνηθίζουν να τη θυμούνται όταν κάποιοι "τριτοκοσμικοί" μουσουλμάνοι διαμαρτύρονται για τις προσβολές ενάντια στον προφήτη τους. Μοιάζουν με εκείνους τους λευκούς γαιοκτήμονες που διασκέδαζαν με τα minstrel shows και τη διακωμώδηση των μαύρων σκλάβων στην Αμερική του 19ου αιώνα. Γιατί κι ένας χαζός μπορεί να σκεφτεί ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν δοκιμάζεται σε βάρος των κάθε φορά "άλλων", αλλά όταν αφορά αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας. Δεν υπάρχει έτσι γενικά και αόριστα "ελευθερία της έκφρασης": η ελευθερία μιας μαλακισμένης αθλήτριας να γράφει κακόγουστα ρατσιστικά ανέκδοτα στο twitter, η ελευθερία ενός ακροδεξιού σκηνοθέτη να γυρίζει μια b-movie για τον Μωάμεθ στις ηπα και η ελευθερία ενός 27χρονου να κοροϊδεύει τον γέροντα παϊσιο στα Ψαχνά Ευβοίας δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Έχουν γίνει σε διαφορετικό πλαίσιο, κάτω από διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετική στόχευση και όποιος κάνει πως δεν το καταλαβαίνει, είναι τουλάχιστον ύποπτος.

(credits στην Karvou Naki που πόσταρε πρώτη το παρακάτω βίντεο στο fb)

Όποιος θέλει να μάθει λίγο περισσότερα για την ιστορία του Charlie Hebdo και για τον τρόπο που ασκούσε την "ελευθερία της έκφρασης" τα τελευταία χρόνια, μπορεί να διαβάσει το πολύ ενδιαφέρον ιστορικό του περιοδικού στο (αδελφό site) sangay.gr.