Μουσική και stand-up comedy #20: Tim Minchin + ανακοινώσεις.

Πριν λίγο καιρό οι αγαπητοί φίλοι Αντώνης Κολοβός και Νίκος Μούσιας μου έκαναν την τιμή να με καλέσουν στην εκπομπή Πτήση 202, όπου διάλεξα τη μουσική με το πολύ ευρύ και χαλαρό πλαίσιο "μουσική και κωμωδία". Την εκπομπή εκείνη μπορείτε να την ακούσετε εδώ:

 

Aυτή η εκπομπή είναι και η καλύτερη αφορμή να καλυφθεί μια σημαντική παράλειψη του blog, ο Αυστραλός Tim Minchin. Στο κομμάτι Prejudice (που ακούγεται στην εκπομπή και μπορείτε να δείτε υποτιτλισμένο εδώ) πατάει με πανέξυπνο τρόπo σε έναν αναγραμματισμό για να παίξει με τις λέξεις, τη δύναμή τους και τη σχέση τους με την προκατάληψη...

Όλοι συμφωνήσαμε ότι η μία ώρα δεν αρκεί για ένα τέτοιο αφιέρωμα, οπότε ανανεώσαμε το ραντεβού μας με τον Νίκο και τον Αντώνη για αυτήν την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου, στις 5 η ώρα, στο Μεταδεύτερο. 

------------------------------------------

Και τώρα στα σοβαρά. Είναι λίγο δύσκολο να διαβάζετε αυτές τις γραμμές και να μην έχετε ακούσει για το διαβόητο άρθρο 8 του "νόμου Λιβάνιου": με δυο λόγια, με το πρόσχημα της ενσωμάτωσης μιας ευρωπαϊκής οδηγίας, δίνεται η διακριτική ευχέρεια σε μπάτσους και δικαστές να κρίνουν ότι το τάδε καλλιτεχνικό έργο "υποκινεί βία" και το δείνα "προσκαλεί δημόσια σε τρομοκρατικές ενέργεις".

Θα μπορούσα να πω πολλά περισσότερα αλλά προς το παρόν αρκούμαι να μεταφέρω την ανακοίνωση της Εργατικής Ομάδας Stand-Up Κωμικών και Ηθοποιών Improv που τα λέει άψογα και επιδεικνύει για μια ακόμη φορά τα αντανακλαστικά της ντόπιας κοινότητας του Stand-Up Comedy:

 Οι απαγορεύσεις που ξεκίνησαν από το δρόμο, περνάνε και στον λόγο. Μετά από μήνες ανεργίας και καλλιτεχνικής απραγίας, έρχονται περικοπές και στα αστεία μας. Την ημέρα που επιβάλλεται lockdown μέσα στο lockdown, η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει ένα νομοσχέδιο που θα περιορίσει σημαντικά την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Ο νόμος Λιβάνιου για τα ΜΜΕ, θα τιμωρεί με φυλάκιση όποιον/α δημοσιεύσει «οπτικοακουστικό υλικό στο διαδίκτυο» το οποίο παρακινεί σε «πράξεις βίας» ή «τέλεσης τρομοκρατικού εγκλήματος». Προφανώς, πρόκειται για ένα νόμο που θα έπρεπε να ανησυχεί τον καθένα και την καθεμία, αλλά θεωρούμε ότι ως κωμικοί είναι ακόμα πιο εύκολο να μπούμε στο στόχαστρο. Σχεδόν όλοι και όλες στον χώρο δρούμε ανεξάρτητα, χωρίς μεγάλες εταιρείες να μας προστατεύουν στα μετόπισθεν. Ανεβάζουμε το υλικό μας στο διαδίκτυο με αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Είναι ζωτικής σημασίας και απολύτως απαραίτητο για την δουλειά/τέχνη μας. Εκεί βρήκαμε ένα καταφύγιο που κανένα άλλο μέσον δε θα μας προσέφερε ποτέ. Αν εξαιρέσουμε τον αλγόριθμο, μιλάμε για μια ελευθερία παρόμοια με αυτή της ζωντανής σκηνής, όπου μόνος κριτής είναι το ίδιο το κοινό. Δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν “μπαμπούλα” ή “μέντορα” να μας νουθετεί πώς να γράψουμε ένα αστείο και πόσο μάλλον να καθοδηγεί τον κόσμο με τι να γελάσει. Τα όρια τα ανακαλύπτουμε, και τα επαναπροσδιορίζουμε, κάθε φορά μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με το κοινό. Και μάλιστα, όσον αφορά την αυτοσχεδιαστική κωμωδία, είναι αδιανόητο να ποινικοποιηθεί ο "αυθορμητισμός" και οι χαρακτήρες που δημιουργούνται επί σκηνής. Η κωμωδία πάντα έπαιζε με τα όρια της κοινωνίας. Θα λέγαμε ότι ο ρόλος των κωμικών, και γενικά των καλλιτεχνών, είναι να τα πιέζουν λίγο παραπέρα κάθε φορά. Λέμε άβολες αλήθειες, εκφραζόμαστε ωμά, και μιλάμε για θέματα ταμπού. Ζώντας σε μια συντηρητική χώρα, όπως η Ελλάδα, τα πράγματα είναι ήδη αρκετά δύσκολα από μόνα τους. Ο καλλιτεχνικός τρομονόμος θα μας πάει κάμποσα χρόνια πίσω (ή πολύ μπροστά, για όποιον και όποια φαντάζεται μια τεχνοκρατική δυστοπία για μέλλον) και θα σφραγίσει επισήμως τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας. Κι ενώ εμείς, εδώ τόσο καιρό, συζητούσαμε με ανοιχτό μυαλό, για την πολιτική ορθότητα ή τα όρια της σάτιρας, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, πατώντας πάνω σε νομοσχέδιο του 2019 του ΣΥΡΙΖΑ, μας λέει στην ουσία ότι θα μπαίνουμε στη φυλακή όταν οι ακροδεξιοί ταγοί της Βουλής και των ΜΜΕ δεν ικανοποιούνται με τα αστεία μας. Ο νόμος είναι επίτηδες τόσο γενικόλογος, ώστε το κράτος να αποφασίζει το ίδιο τι συνιστά, όχι μόνο τρομοκρατία και βία, αλλά και τι υποκίνηση σε αυτά. Στον φανταστικό κόσμο των κειμένων μας πάντως, πολλές φορές έχει πέσει το πολίτευμα, έχουν λιντσαριστεί πολιτικοί, έχει καταστραφεί η κοινωνία, κι έχει επικρατήσει ατελείωτο χάος. Δίνουμε άραγε έμπνευση για καταφυγή σε βία έτσι; Aναρωτιόμαστε αν μια κυβέρνηση, που με το ζόρι δέχεται την κριτική χωρίς να την μετασχηματίσει σε πύρινο πολιτικό λόγο αυτοχτυπήματος στην πλάτη, θα δεχτεί και λίγη σάτιρα ή αν θα αποφασίσει ότι υποκινούμε τη βίαιη αφαίρεση ψήφων της από το εκλογικό σώμα. Γνωρίζουμε ήδη ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί επιλεκτικά στοχεύοντας, όπως πάντα, την εργατική τάξη και τους αδυνάμους. Δε θα το ρισκάρουμε. Θα προτιμήσουμε να μπλοκάρουμε το νομοσχέδιο. Στην Ισπανία, όπου υπάρχει παρόμοια νομοθεσία, ο ράπερ Pablo Hasel ήδη διώκεται για τους αγωνιστικούς του στίχους και επειδή «προσέβαλε το στέμμα». Εμείς ξέρουμε ότι ένας γελωτοποιός αξίζει μόνο όταν απειλείται με αποκεφαλισμό από τον βασιλιά. Ειδάλλως, είναι αυλικός. Δείχνουμε για ακόμη μια φορά την ενότητα της σκηνής μας. Καλούμε σωματεία, καλλιτέχνες, και το κοινό να πάρουν θέση. Καταδικάζουμε την κρατική λογοκρισία και απαιτούμε να αποσυρθεί άμεσα αυτό το “παλαιάς κοπής” αυταρχικό νομοσχέδιο. Στηρίζουμε την κινητοποίηση των σωματείων του πολιτισμού την Πέμπτη 11/2 και ώρα 12:00 στα Προπύλαια. ΚΑΜΙΑ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Special #25: Louis C.K. - Sincerely

Δεν σκόπευα να πέσω τόσο γρήγορα στα βαθιά αλλά το αποφάσισα όταν είδα το νέο special του Louis CK. Μόνο που εδώ πριν προχωρήσουμε θα χρειαστούν πρώτα λίγα λόγια (που θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να είναι περισσότερα). Ξεκινάμε λοιπόν με μερικές βασικές διευκρινίσεις: Αν δεν ξέρετε τι έχει συμβεί με τον Louis C.K. τα τελευταία δυο χρόνια, μάλλον βρεθήκατε εδώ κατά λάθος. Επειδή όμως ποτέ δεν ξέρεις, μπορείτε να διαβάσετε αυτό και το περιβόητο άρθρο-αποκάλυψη στους New York Times όπου παραπέμπει καθώς και τα τόσα σχετικά κείμενα που κυκλοφορούν. Περίπου ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη, ο CK άρχισε να κάνει παραστάσεις ενώ οργάνωσε και μια ευρωπαϊκή περιοδεία. Στα πλαίσια της περιοδείας το καλοκαίρι που μας πέρασε, ήρθε και στην Aθήνα για τρεις sold-out παραστάσεις. Δεν είδα την παράσταση γιατί εκείνη την περίοδο (τι ειρωνεία!) έτυχε να βρίσκομαι στη γενέτειρα του Louis CK. Πιθανόν να είχα πάει κι εγώ αν ήμουν στην Αθήνα, παρακολούθησα όμως όσο μπορούσα από μακρυά τη σχετική συζήτηση που άνοιξε, τις κριτικές, τις ανταποκρίσεις, τα καυγαδάκια, τέλος πάντων όλο το παρασκήνιο. Συμβουλεύτηκα ξανά τώρα εκείνα τα κείμενα και τα σχόλια (πολλά από τα οποία θα βρείτε στα links παρακάτω) για τον επιπλέον λόγο ότι -όπως συνηθίζεται- το special που κυκλοφόρησε τώρα είναι η «τελειοποιημένη» εκδοχή εκείνης της παράστασης, με κάποιες βασικές μεν, αλλά μικρές αλλαγές.

Το ότι ποστάρω εδώ το νέο σπέσιαλ του CK, δε σημαίνει ότι μπορώ να πω ελαφρά τη καρδία ότι «διαχωρίζω τον καλλιτέχνη από το έργο του». Σίγουρα σε ένα βαθμό και σε ένα πρώτο επίπεδο το κάνω σε χίλιες περιπτώσεις (όταν ας πούμε ακούω ή παίζω μουσική) κι εκ των πραγμάτων θα το κάνω κι εδώ. Αλλά ειδικά στο stand-up αυτό έχει κάποιο όριο, όπως περιγράφει πολύ σωστά εδώ ο Θωμάς Ζάμπρας (κείμενο με το οποίο σε γενικές γραμμές συμφωνώ).  Καταλαβαίνω επίσης και σέβομαι το να μην θέλει πια ή να μην μπορεί να γελάσει κάποιος/α με την κωμωδία του. Σωστά λέει εδώ η Χρύσα Κατσαρίνη: «Δυστυχώς ή ευτυχώς, μου είναι τρομερά δύσκολο να διαχωρίσω τον καλλιτέχνη από το έργο του. Δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ και να κρίνω μόνο το κείμενο και την παράσταση χωρίς να σκέφτομαι τις καταγγελίες που έχουν γίνει. Έχει ένα κείμενο όπου λέει πως οι άντρες αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή που υπάρχει για τις γυναίκες. Και μετά τον σκέφτομαι να εκμεταλλεύεται τη δύναμη που έχει για να κλείσει τα στόματα γυναικών που έχει παρενοχλήσει. Προφανώς τα κείμενα συνεχίζουν να είναι πανέξυπνα και πολύ αστεία, αλλά είμαι πολύ πληγωμένη και απογοητευμένη για να γελάσω». Συμφωνώ όμως ακόμα περισσότερο με την απάντηση του Δημήτρη Δημόπουλου από το ίδιο άρθρο: «Όπως με κάθε έργο τέχνης, αλλιώς το διαβάζεις γνωρίζοντας περισσότερα για τον ίδιο τον δημιουργό. Τώρα, αν με ρωτούσες αν θα απέρριπτα ολοκληρωτικά το έργο του μετά τις αποκαλύψεις, η απάντηση είναι πως «όχι». Aπλώς θα έχω ένα γνώμονα ανάγνωσής του που δεν είχα πριν». Βρίσκω τέλος πολλά κοινά με την οπτική του Δομήνικου από το shake’n’bake (που μας συνδέει και η αγάπη για το nba) που τελειώνει παραφράζοντας τον ίδιο τον C.K.: «Φυσικά (of course). Φυσικά (of course) και ο Louis CK έκανε κάτι πολύ άσχημο. Αλλά ίσως (but maybe) μετά τη διαπόμπευση του ονόματος του και την ολοσχερή πτώση του να αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία» - παρ’όλο που δε θα’θελα να μιλάω με όρους «ευκαιρίας» για έναν εκατομμυριούχο που μέχρι πρόσφατα απολάμβανε τα προνόμια της θέσης του στη βιομηχανία του θεάματος.

Όπως και να’χει, αυτή τη δεύτερη ευκαιρία, την πήρε ο C.Κ. μόνος του. Πέρα από την ατέρμονη συζήτηση για το αν έδειξε ειλικρινή μεταμέλεια ή αν επέστρεψε πολύ νωρίς, το πρώτο σπέσιαλ μετά το σκάνδαλο θα είχε μοιραία μεγάλο ενδιαφέρον: πώς διαχειρίζεται ένα τέτοιο come back ένας κωμικός που μόλις πριν δύο χρόνια ήταν ίσως και στην κορυφή παγκοσμίως στο είδος του και βάδιζε προς το πάνθεον των καλύτερων όλων των εποχών; Είχα ήδη στο μυαλό μου τις (ενίοτε σκληρές) κριτικές για την εμφάνιση στην Αθήνα από ανθρώπους που γενικά εμπιστεύομαι (εδώ, εδώ κι εδώ) οπότε είδα το σπέσιαλ διστακτικά και με σκεπτικισμό. Στην πορεία με κέρδισε, όχι μόνο γιατί είχα καιρό να γελάσω τόσο αλλά και γιατί με έβαλε να σκεφτώ πολύ. Μου επιβεβαίωσε επίσης για μια ακόμη φορά ότι πρόκειται για μια κωμική ιδιοφυΐα. Ο C.K. ξέρει ότι όλοι εμείς έχουμε έναν επιπλέον «γνώμονα ανάγνωσης» για αυτά που λέει και παίζει μ’ αυτό. Όχι μόνο όταν αντιμετωπίζει τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» αλλά σε ολόκληρη την παράσταση – σε ένα παράδειγμα μόνο: δεν μπορεί να μην ξέρει τι μας έρχεται στο μυαλό όταν μας βάζει να σκεφτούμε τον Θεό να αυνανίζεται. Μόνο που δεν αντιμετωπίζει απλά το συγκείμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης και των καταγγελιών του metoo αλλά και το σχετικό ή ευρύτερο συγκείμενο της κωμωδίας σε μια εποχή πολιτικής ορθότητας. Τελικά η κεντρική ιδέα του special είναι αυτή που τονίζεται στην ανακοίνωση της κυκλοφορίας του: «Νιώθω πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι στον κόσμο. Αυτοί που θέλουν να γελάσουν όταν τα πράγματα γίνονται σκατά. Βασικά, όσο πιο σκατά γίνονται τα πράγματα, όσο πιο σοβαρό, όσο πιο σκοτεινό, όσο πιο τρομακτικό, πιο φρικτό είναι κάτι, τόσο πιο σημαντικό είναι να γελάσεις μέσα από αυτό αλλά και σε αυτό κατευθείαν. Η άλλη ομάδα ανθρώπων νιώθει ότι είναι σημαντικό να αφήσεις το γέλιο σε δύσκολες στιγμές και να δώσεις σε σοβαρά και επίπονα πράγματα τον σεβασμό και την ησυχία που τους αξίζει. Όπως και να’ χει, για όσους έχουν ανάγκη να γελάσουν, ελπίζω να βοηθήσει το νέο μου σόου. Όσοι δεν μπορείτε να γελάσετε τώρα σας εύχομαι όση ηρεμία μπορείτε να έχετε αυτήν τη σκατένια ώρα».

Μ’ αυτήν την έννοια, ο Louis στήνει όλη την παράσταση προσπαθώντας να μας πείσει ότι μπορούμε να γελάσουμε με οτιδήποτε, από το Άουσβιτς και την παιδοφιλία μέχρι τη νεκρή μητέρα του. Στην προσπάθειά του αυτή βαδίζει διαρκώς στο όριο και δεν είναι πάντα το ίδιο εύστοχος. Ο CK μοιάζει αρκετά θυμωμένος για να ισορροπήσει ανάμεσα στον κυνισμό και την ευαισθησία. Δείχνει όμως ότι θα το πετύχει στα επόμενα βήματά του. Προς το παρόν «τεστάρει την ηθική μας πυξίδα», την υποκρισία μας, τις αντιφάσεις μας και το κάνει αριστοτεχνικά, άλλωστε αυτό έκανε πάντα, περισσότερο στα special και λιγότερο στις σειρές που έφτιαξε. Υπάρχει ένα αποκαλυπτικό σημείο ως προς αυτό, που απορώ γιατί δεν αναφέρεται πουθενά: σε διάφορα bits αποτίει φόρο τιμής ξανά στον αγαπημένο του George Carlin. Ειδικά το αστείο με το εβραϊκό καπελάκι είναι στα όρια του plagiarism και είναι αρκετά έξυπνος και διαβασμένος για να το ξέρει. Μοιάζει όμως μ’ αυτόν τον τρόπο να ρωτάει: τι θα έκανε και τι θα έλεγε ο Carlin μέσα σ’ αυτό το νέο τοπίο για την κωμωδία; Δεν έχω απάντηση παρά μόνο τη βεβαιότητα ότι δεκάδες από τα αστεία του Carlin δεν θα «πέρναγαν» σήμερα. Είμαι σίγουρος πως θα έβαζε όμως το ερώτημα: πώς επιτίθεσαι στην liberal υποκρισία χωρίς να υποτάσσεσαι στο alt-right; Πώς υπερασπίζεσαι τις βάσεις της πολιτικής ορθότητας (όπως κάνει εδώ υπέροχα ο Stewart Lee) και ταυτόχρονα την αποδομείς με χιούμορ; Οι (δύσκολες) απαντήσεις μένει να δοθούν, αλλά αυτό το special δίνει κάποιες ιδέες, εκτός από το να προσφέρει το τόσο απαραίτητο γέλιο σε μια σκατένια εποχή.

*Το ποστ αυτό αφιερώνεται στους φίλους μου από το Μετέχνιο και ειδικά στον Πάνο που είχε γενέθλια προχτες

(Για υπότιτλους, πατήστε το cc)

Special #24: Bill Bailey’s Remarkable Guide To The Orchestra

Έχουν περάσει ακριβώς 4 χρόνια από την τελευταία ανάρτηση αυτού εδώ του blog, οπότε αξίζουν λίγα λόγια για την (προσωρινή;) επανεμφάνισή του. Όταν ξεκίνησα το 2011, το stand-up comedy ήταν απλά ένα "περίεργο" και (ειδικά στην ελλάδα) παρεξηγημένο χόμπυ. Βασικό μου κίνητρο ήταν να μοιραστώ με φίλους τα βιντεάκια που μετέφραζα και σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ότι αυτό το blog θα αποκτήσει το κοινό που απέκτησε στην πορεία. Παράλληλα (και όχι εντελώς άσχετα) με το blog, μεγάλωσε σιγά σιγά και η κοινότητα του ελληνικού stand-up. Είχα τη χαρά να δω από κοντά τα πρώτα φεστιβάλ και τα πρώτα βήματα κωμικών που σήμερα είναι σχεδόν διάσημοι και να βάλω ένα λιθαράκι σ' αυτό που άνετα μπορούσε να ονομαστεί "άνοιξη" του ελληνικού σταντ-απ.

Περιέργως, για προσωπικούς λόγους αλλά όχι μόνο, απομακρύνθηκα από τη φάση και αραίωσα τις αναρτήσεις, την εποχή που το σταντ-απ μετατρεπόταν σε κανονική σκηνή με τα όλα της. Σήμερα αυτή η διαδικασία έχει κατά κάποιο τρόπο ολοκληρωθεί: είναι δεκάδες οι κωμικοί που ζουν από τη δουλειά τους, πολλά τα σπέσιαλ (βίντεο και ηχητικά), υπάρχουν comedy club και μαγαζιά που κάνουν τακτικά παραστάσεις ενώ τα βίντεο που ανεβαίνουν στα social media εχουν χιλιάδες views. Επιπλέον, έχουν αρχίσει να έρχονται για παραστάσεις γνωστοί κωμικοί απ'έξω ενώ οποιοσδήποτε μπορεί να διαλέξει από δεκάδες υποτιτλισμένα special για να παρακολουθήσει στο Netflix.

Με όλα αυτά τα δεδομένα (για τα οποία θα μπορούσα να πω πολλά περισσότερα), η χρησιμότητα αυτού του blog (αλλά και οι ευθύνες που απορρέουν από αυτό) δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή που ήταν το "μοναδικό αποκλειστικό μέσο για το stand-up comedy" στην ελλάδα. Παρ'όλα αυτά το stand-up μου είχε λείψει (όπως κι οι άνθρωποι που γνώρισα μέσα απ'αυτό) και καιρό τώρα σκεφτόμουν να επανέλθω αλλά δεν το έπαιρνα απόφαση ή δεν είχα το χρόνο. Η καραντίνα ήταν καταλύτης και σ' αυτό το επίπεδο. Δεν ξέρω αν θα έχω την όρεξη και το χρόνο να συνεχίσω όταν επιστρέψει η όποια κανονικότητα αλλά το σίγουρο είναι ότι θα είναι πιο εύκολο να τροφοδοτώ που και που τη γωνιά αυτή του internet με υλικό που ήδη υπάρχει, χωρίς να χρειάζεται τόση δουλειά από μεριάς μου. 

Στο προκείμενο τώρα: η μουσική (είτε σαν καθημερινή ενασχόληση, είτε σαν δουλειά) ήταν ο βασικός λόγος που με έχει κρατήσει μακρυά από το stand-up, οπότε τι πιο ταιριαστό να επιστρέψω με κάτι σχετικό. Πίσω λοιπόν στο 2008 και τον αξιαγάπητο Bill Bailey που πάντα χρησιμοποιούσε τη μουσική στα σόου του αλλά εδώ καταφεύγει σε μια ολόκληρη ορχήστρα. Το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα εκπαιδευτικό και διασκεδαστικό, μεγαλοπρεπές και ευχάριστο, ένας πραγματικά απίθανος οδηγός. 

p.s.1 Πολλά από τα βίντεο που αναζητούσατε όλο αυτόν τον καιρό είναι ξανά online στο Vimeo. Επίσης καλώς εχόντων των πραγμάτων, το blog θα μεταφερθεί σύντομα σε κάποια άλλη πλατφόρμα - δεκτές συμβουλές και βοήθεια ως προς αυτό...

p.s.2 Ευχαριστώ τον Βασίλη για τις μεταφραστικές του συμβουλές και τον Αλέξη που τα τελευταία χρόνια κάθε τόσο μου θύμιζε ότι αξίζει να ξανασχοληθώ με το blog αυτό.

 https://vimeo.com/406914709

This machine kills racism

Η πολύμηνη σιωπή του blog σπάει με ένα ιδιαίτερο βίντεο: το compilation που προβλήθηκε στις αρχές Δεκέμβρη στο Παπουτσάδικο στο Χαϊδάρι και πριν ένα μήνα, στις 2 Μαρτίου, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Αρχιτεκτονικής, με τίτλο "This machine kills racism".

Το compilation συγκεντρώνει κάτω από την γενική ταμπέλα του αντιρατσισμού μια σειρά από θέματα: από τη δουλεία και τον ρατσισμό εναντίον των μαύρων, μέχρι την ισλαμοφοβία και τους νεοναζί. Γι' αυτό το λόγο θυμόμαστε αρκετά βίντεο που έχουμε ξαναδεί όπως το γνωστό bit του Carlin για την εθνική υπερηφάνεια, το special του Stanhope για τους μετανάστες που γυρίστηκε στην Αγγλία, τις καταπληκτικές ιστορίες του Dave Chapelle και την παρουσίαση του Axis of evil, της ομάδας αμερικάνο-αράβων κωμικών μετά την 11η Σεπτέμβρη. Υπάρχουν εδώ όμως και κάποια καινούρια βίντεο όπως αυτά των νέων αγαπημένων μου πολιτικοποιημένων κωμικών, του Hari Kondabolu και του Aamer Rahman. Και κυρίως υπάρχει ένα μεγάλο απόσπασμα από το επεισόδιο του Comedy Vehicle του BBC όπου ο Stewart Lee ισοπεδώνει το ακροδεξιό UKIP και την αντι-μεταναστευτική του ρητορική. Αυτό το κομμάτι ήταν και το βασικό κίνητρο για να φτιάξω αυτό το compilation, αφού εκτός από εύστοχο και καλοφτιαγμένο, είναι και τραγικά επίκαιρο...

George Carlin - Death

Επτά χρόνια (και κάτι ώρες) μετά το θάνατο του George Carlin, τον θυμόμαστε με μία παλιά του ρουτίνα για τον θάνατο από το 1978 (σε μετάφραση Alexander Paranoid)

(Η "αναστήλωση" του blog έχει σχεδόν ολοκληρωθεί και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ανέβηκαν ξανά σχεδόν όλα τα βίντεο. Εδώ είναι ο νέος λογαριασμός στο youtube)

Special#23: Dave Chapelle - Killin' Them Softly

Πολύμηνη η αποχή του blog, τέτοια που ένας αναγνώστης σκέφτηκε να ρωτήσει μέσω mail αν ζω (και τον ευχαριστώ για το ενδιαφέρον του). Χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις και δικαιολογίες, σκέφτηκα να αρχίσω πάλι να ποστάρω κάποια πράγματα που σχεδίαζα έτσι κι αλλιώς και το καλύτερο κίνητρο μου το έδωσε το youtube που ως γνωστόν γαμιέται και γι'αυτό μου έσβησε για δεύτερη φορά το λογαριασμό με τα δεκάδες βίντεο και τους εκατοντάδες subscribers που έχασαν ένα από τα αγαπημένα τους κανάλια (συγκινητικό!). Σιγά σιγά το blog θα ξαναβρεί την κανονική του μορφή χάρη σε έναν εναλλακτικό λογαριασμό που είχα, περισσότερα βίντεο ανεβασμένα εδώ και περισσότερο vimeo.

Μέχρι τότε θα αρκεστούμε σε ένα από τα καλύτερα special που επιτέλους έχουμε την ευκαιρία να δούμε ολόκληρο χάρη (πάλι) στον Βαγγέλη που το ανέβασε στο κανάλι "stand-up comedy in greek". Έχουμε δει και παλιότερα εδώ κι εδώ δύο (σούπερ επίκαιρα) αποσπάσματα του συγκεκριμένου special όπου ο Dave Chapelle μιλάει για τη σχέση του με την αστυνομία, καθώς και την απολαυστική ιστορία αεροπειρατείας που διηγείται εδώ. Για το υπόλοιπο special, ο λόγος στον Βαγγέλη και στην περιγραφή που έχει ανεβάσει για το βίντεο: "Ο Dave Chappelle επιστρέφει στην γενέτειρα του,Ουάσιγκτον,και προσπαθεί να μας εξηγήσει μερικά θέματα που καίνε,όπως τις φυλετικές διαφορές μεταξύ λευκών και μαύρων,τον ρατσισμό που έχει την κακή του πλευρά όπως αυτός εκδηλώνεται απο την αστυνομική βία αλλά και την καλή του σε περιπτώσεις όπως μία αεροπειρατεία όπου ποτέ δέν υπάρχουν μαύροι όμηροι,και τις κακές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων,κάτι για το οποίο είναι υπέυθυνες οι γυναίκες αλλά και τα περιοδικά.

Ρίχνει μία προφητική ματιά στην πολιτική επικαιρότητα της εποχής,προσπαθώντας να εξηγήσει πόσο λάθος θα ήταν να εκλεγεί πρόεδρος ο Τζόρτζ Μπούς Τζούνιορ και φαντάζεται τον Λευκό Οίκο εάν τον διοικούσαν ένας μαύρος,ένας Μεξικανός και ένας Κουβανός.Ακόμα,στο καλύτερο μέρος αυτού του σπέσιαλ, κάνει και έναν απολογισμό της θητείας του Μπίλ Κλίντον που πιό πολύ θα τον θυμούνται για την Μόνικα Λεβίνσκι παρά για τις πολιτικές του θέσεις."

Το post είναι αφιερωμένο στην Τ. που αγαπάει Chapelle, ζει στην γενέτειρά του και πρέπει κάπως να περάσει το χρόνο της μέχρι να έρθει στα μέρη μας...

Aamer Rahman - Freedom of speech

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με την πολύνεκρη επίθεση στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας Charlie Hebdo και όσα ακολούθησαν έχουν προκαλέσει τη συνηθισμένη ακατάσχετη φλυαρία στα social media. Για τους περισσότερους το γεγονός έχει εκληφθεί σαν επίθεση στην ελευθερία του λόγου και την σάτιρα, πράγμα που είναι απλουστευτικό, παραπλανητικό και ύποπτο. Αν άρθρα σαν αυτό δεν είναι αρκετά πειστικά, και μόνο το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα καθάρματα του πλανήτη ηγήθηκαν της πορείας πένθους στο Παρίσι θα έπρεπε να προβληματίσει τους όψιμους υπερασπιστές της σάτιρας. Δεν είναι εδώ ο χώρος να πούμε περισσότερα για το ίδιο το θέμα, αλλά αναφορικά με την ελευθερία του λόγου, ο αυστραλιανός (μουσουλμάνος) κωμικός Aamer Rahman τα λέει μια χαρά και σ' αυτό το bit αλλά και στο twitter όπου λίγες ώρες μετά την επίθεση έγραψε το αυτονόητο: ότι σάτιρα είναι να προκαλείς την εξουσία και όχι να υποτιμάς τους καταπιεσμένους. Κάτι σχετικό είχαμε γράψει παλιότερα με αφορμή την υπόθεση του Γέροντα Παστίτσιου, παρουσιάζοντας το πιο αηδιαστικά βλάσφημο βίντεο που κυκλοφορεί εδώ μέσα:  Ειδικά για τους φιλελεύθερους υπερασπιστές της ελευθερίας της έκφρασης: συνηθίζουν να τη θυμούνται όταν κάποιοι "τριτοκοσμικοί" μουσουλμάνοι διαμαρτύρονται για τις προσβολές ενάντια στον προφήτη τους. Μοιάζουν με εκείνους τους λευκούς γαιοκτήμονες που διασκέδαζαν με τα minstrel shows και τη διακωμώδηση των μαύρων σκλάβων στην Αμερική του 19ου αιώνα. Γιατί κι ένας χαζός μπορεί να σκεφτεί ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν δοκιμάζεται σε βάρος των κάθε φορά "άλλων", αλλά όταν αφορά αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας. Δεν υπάρχει έτσι γενικά και αόριστα "ελευθερία της έκφρασης": η ελευθερία μιας μαλακισμένης αθλήτριας να γράφει κακόγουστα ρατσιστικά ανέκδοτα στο twitter, η ελευθερία ενός ακροδεξιού σκηνοθέτη να γυρίζει μια b-movie για τον Μωάμεθ στις ηπα και η ελευθερία ενός 27χρονου να κοροϊδεύει τον γέροντα παϊσιο στα Ψαχνά Ευβοίας δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Έχουν γίνει σε διαφορετικό πλαίσιο, κάτω από διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετική στόχευση και όποιος κάνει πως δεν το καταλαβαίνει, είναι τουλάχιστον ύποπτος.

(credits στην Karvou Naki που πόσταρε πρώτη το παρακάτω βίντεο στο fb)

Όποιος θέλει να μάθει λίγο περισσότερα για την ιστορία του Charlie Hebdo και για τον τρόπο που ασκούσε την "ελευθερία της έκφρασης" τα τελευταία χρόνια, μπορεί να διαβάσει το πολύ ενδιαφέρον ιστορικό του περιοδικού στο (αδελφό site) sangay.gr.

Special #22: Dylan Moran - Yeah yeah yeah

Ιδανικό αντίδοτο στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, ο κυνισμός και το μπλαζέ ύφος του Dylan Moran. Έχουμε δει και παλιότερα ορισμένα αποσπάσματα από αυτό το special του 2011, όπως το κομμάτι περί πίστης, θρησκείας και επιστήμης ή τα σχόλια του για τον Πούτιν, τον Μπερλουσκόνι και τον Ομπάμα. Τώρα μπορούμε να δούμε ολόκληρο το special που έχει δημοσιευτεί ήδη στο blog grcomedy με υπότιτλους δια χειρός Βαγγέλη. Ιδού κι ένα μικρό απόσπασμα από την παρουσίαση του βίντεο: "Ο Dylan Moran ασχολείται με τα αγαπημένα του θέματα για άλλη μία φορά: Γήρανση,θρησκεία,παιδιά,σχέσεις,ο διαχωρισμός των κοινωνικών τάξεων και οποιαδήποτε ενοχλητική λεπτομέρεια μπορεί να απαρτίζει την ζωή ενός ενήλικα.. Πρωταγωνιστές σε αυτό το σπέσιαλ είναι οι Σκοτσέζοι ''οι οποίοι ανακάλυψαν το στοματικό διάλυμα με γεύση μπέικον'',οι πιτσιρικάδες ''που χορεύουν λές και τους χτυπάει κάποιος με τέιζερ'',μια χοντρή κυρία που μέθυσε και έφαγε για πρωϊνό ''ένα μπέρκερ κίνγκ και ένα ΜακΝτόναλτς (ίσως εννοούσε όλο το μαγαζί)'' και φυσικά,ποιός άλλος; Ο άντρας. Όχι κάποιος συγκεκριμένος,αλλά όλοι οι άντρες που ''νομίζουν οτι είναι κούλ''.... Στο ακριβώς αντίθετο στρατόπεδο βρίσκονται οι γυναίκες οι οποίες ''είναι σαν τα ρεβύθια που κρύβουν απο μέσα έναν ψυχοπαθή''.Οι γυναίκες οι οποίες παλεύουν να αποκτήσουν τα δικαιώματα τους αλλά δέν θα το καταφέρουν ποτέ όσο ''θα γκρινιάζει η μία για την άλλη.''... Αυτά και άλλα πολλά που εν τέλει κάνουν τον Dylan Moran να αναρωτιέται ''Ποιός μπορεί να κοιμηθεί;Εάν είσαι ένα σωστά μεγαλωμένο άτομο στον 21ο αιώνα,πώς μπορείς να χαλαρώσεις;''

Special #21: Comedy Central presents Jeremy Hotz

Ένας ακόμα κωμικός που δεν έχουμε ξαναδεί κι ένα ακόμα special, δια χειρός Βύρωνα Θεοδωρόπουλου. Ο Jeremy Hotz έχει ένα πολύ ιδιαίτερο, γκρινιάρικο στυλ και έχει γίνει γνωστός για το ότι ξεκινάει κάθε bit με το πόσο μίζερο είναι ένα μέρος ή ένα πράγμα. Γι' αυτό έδωσε και στο dvd του τον τίτλο "What a miserable DVD this is". Εδώ μπορούμε να δούμε την εμφάνισή του στο Comedy Central το 2000.

Special #20: Comedy Central presents Ron White

O Ron White υπήρξε μέλος του Blue Comedy Collar Tour, της ομάδας που έκανε θραύση με τις παραστάσεις της στον αμερικάνικο Νότο. Αντίθετα όμως με τα redneck αστεία του Jeff Foxworthy και τις χοντράδες του Larry the Cable Guy, o White έχει το δικό του ξεχωριστό στυλ που δεν παραπέμπει στο φωνακλάδικο στυλ των νότιων, ένα είδος deadpan με το ουίσκυ στο χέρι. Μπορεί να μην είναι ο κωμικός που θα σε κάνει να σκασεις στα γέλια, αλλά είναι ένας καταπληκτικός storyteller. Εδώ διηγείται με απολαυστικό τρόπο, μία από τις καλύτερες ιστορίες του, για όταν τον πέταξαν έξω από ένα μπαρ και προλαβαίνει σε 20 λεπτά να πει μια εισαγωγική ιστορία για να καταλήξει σε μια άλλη. Από το ίδιο special προέρχεται κι ένα καταπληκτικό αστείο που έχουμε δει παλιότερα, που αποδεικνύει ότι και ο πιο straight νότιος μπορεί να ανακαλύψει ότι είναι gay. Τη μετάφραση και αυτού του special έχει κάνει ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος, που όταν δεν παίζει στο Gazi Comedy Club κι όταν δεν οργανώνει open mic στον Άνθρωπο, βοηθάει αυτό εδώ το blog να συνεχίσει.

Special #19: Dave Chapelle - For what it's worth

Πριν ένα περίπου χρόνο ο Dave Chapelle επέστρεψε στο stand-up comedy μετά από την οκτάχρονη απουσία του που προκάλεσε πολλά σχόλια και εικασίες. Σε αναμονή λοιπόν κάποιου νέου special, θα δούμε το περίφημο For what it's worth που γυρίστηκε στο Σαν Φρανσίσκο το 2004 (το βίντεο έχει μεταφράσει κι ανεβάσει ο Βαγγέλης στο κανάλι "stand-up comedy in greek"). Το special περιλαμβάνει τα σχόλια του Chapelle για διάφορους celebrities που αναμίχτηκαν σε σκάνδαλα, όπως ο R. Kelly, ο Kobe Bryant και ο Michael Jackson που μπορεί να φαίνονται ανεπίκαιρα, έχει όμως και τις καταπληκτικές σουρεαλιστικές ιστορίες που διηγείται ο Chapelle. Απ' αυτές ξεχωρίζουν η λεωφορειοπειρατεία ενός άστεγου και η συνάντηση του Chapelle με τους Ινδιάνους (που έχουμε δει παλιότερα εδώ). Φυσικά δε λείπουν τα πιο πολιτικά ή "φυλετικά" bits όπως αυτό για τον George Washington και τους σκλάβους (που έχουμε δει εδώ) αλλά η καλύτερη στιγμή του special είναι όταν ο Chapelle αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν το Aids να προήλθε από τις μαϊμούδες (που είχαμε δει σε μετάφραση του Κύριου Δάχτυλου εδώ).

Live at the Apollo: Dara O'Briain, Greg Davies, Stewart Francis

Ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος εκτός από αγαπημένος κωμικός και φίλος, εξελίσσεται και σε βασικό συνεργάτη του blog αφού μετέφρασε και μας παρουσιάζει ένα επεισόδιο του βρετανικού show "Live at the Apollo", δίνοντας μας έτσι την ευκαιρία να δούμε για πρώτη φορά τρεις γνωστούς κωμικούς που μάλιστα εκπροσωπούν τρία διαφορετικά στυλ. Παρουσιαστής εδώ είναι ο (αγαπημένος του Βύρωνα) Dara O' Briain που έγινε γνωστος σαν παρουσιαστής του "Mock the week" και με το έξυπνο observational θα ενθουσιάσει τους οπαδούς των video games. Ο Greg Davies έχει έναν μοναδικό τρόπο να λέει ιστορίες και να μπλέκει σουρεαλιστικά τη διήγησή του: εδώ αφηγείται την περιπέτειά του με το thai massage. Τέλος ο Καναδός Stewart Francis θυμίζει αρκετά Jimmy Carr αλλά είναι σίγουρα πιο συμπαθής, ενώ η ευστροφία των one-liners και των λογοπαίγνιών του φαίνεται κι από το γεγονός ότι μεσολαβούν δυο τρία δευτερόλεπτα μέχρι να γίνουν κατανοητά...

Special #18: Louis C.K. - Chewed up

Έχουμε ήδη δει δύο ολόκληρα special του Louis C.K.: το αξεπέραστο Hilarious και το Live at the Beacon Theater. Χάρη στον Βαγγέλη και το κανάλι "stand-up comedy in greek" που έφτιαξε στο youtube, μπορούμε να δούμε πλέον και το δεύτερο special του Louis C.K., το "Chewed up" που κυκλοφόρησε το 2008. Το dvd είναι αφιερωμένο στον George Carlin που πέθανε λίγους μήνες πριν την κυκλοφορία του και πράγματι τα πρώτα λεπτά του special μοιάζουν με tribute στον Carlin αφού ο Louis  ασχολείται με τις "κακές" λέξεις που δεν μπορούμε να λέμε: faggot, cunt, nigger. Στη συνέχεια μιλάει για την ηλικία του, τη σχέση του με τους γιατρούς και το πάχος του με το εξομολογητικό και αυτο-υποτιμητικό στυλ που έγινε από τότε το σήμα κατατεθέν του.
Περίπου στη μέση του special υπάρχει το περίφημο bit "I love being white" όπου ο Louis ξεκινάει προβοκατόρικα για να αναδείξει το πόσο προνομιούχοι ήταν και είναι οι λευκοί. Το δεύτερο μισό είναι και το πιο δυνατό αφού βλέπουμε για πρώτη φορά την σκληρή ειλικρίνεια του Louis C.K. που μιλάει για το πώς τον εξοργίζουν οι κόρες του. Το αγαπημένο μου bit από το συγκεκριμένο special είναι όμως η ιστορία που διηγείται για μια κοπέλα που έλεγε "όχι" και δεν το εννοούσε (που μπορείτε να δείτε κι εδώ σε μετάφραση alexander paranoid).

R.I.P. Robin Williams

Έστω και καθυστερημένα (ελέω διακοπών) θα αποτίσουμε ένα μικρό φόρο τιμής σε έναν από τους μεγαλύτερους stand-up κωμικούς (αλλά και ηθοποιούς) που όπως τόσοι άλλοι έπασχε από κατάθλιψη και αυτοκτόνησε πριν λίγες μέρες. Ο Robin Williams δεν ξεχώριζε τόσο για το υλικό του ή την πρωτοτυπία των αστείων του αλλά για την απίστευτη ενέργεια που είχε στη σκηνή, τις αυτοσχεδιαστικές ικανότητές του και το πηγαίο ταλέντο να κάνει τους άλλους να γελούν. Ένα καλό δείγμα αυτού του ταλέντου μπορούμε να δούμε στη συνέντευξή του στην πασίγνωστη εκπομπή Inside the Actors Studio από την οποία έχουν περάσει τα μεγαλύτερα αστέρια του Χόλυγουντ, αλλά και κωμικοί όπως ο George Carlin και ο Dave Chapelle. Η ίδια η παρουσία στην εκπομπή είναι μεγάλη τιμή για έναν ηθοποιό και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Robin Williams δείχνει ότι το αξίζει αφού μετατρέπει τη συνέντευξη σε show. Ο πολύπειρος και συνήθως σοβαρός James Lipton δυσκολεύεται να αρχίσει τη συνέντευξη και στα πρώτα 10 λεπτά που θα δούμε εδώ μετά βίας καταφέρνει να κάνει δύο ερωτήσεις.
Ευχαριστώ τον Φαίδωνα που μου πρότεινε το βίντεο αρκετό καιρό πριν, το έχω δει δεκάδες φορές από τότε και πραγματικά είναι από τα πιο αστεία βίντεο που έχω δει ever. Αξίζει να δει κάποιος ολόκληρη τη συνέντευξη, όπως και το special που έχουμε ανεβάσει χάρη στη μετάφραση του Alexander Paranoid. Επίσης σε παλιότερες αναρτήσεις του blog μπορούμε να δούμε τον Robin Williams να σατιρίζει τον Ομπάμα, να φαντάζεται διαφημίσεις για φούντα, ενώ δύο βιντεάκια του είδαμε και στην πρώτη αναφορά στο αφιέρωμα "Από το stand-up στο Hollywood".

Dave Chapelle #6

Τους τελευταίους μήνες έχουμε ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το ελληνικό σταντ-απ, οπότε είναι ώρα να επιστρέψουμε στα μεταφρασμένα βιντεάκια. Χάρη στον υποτιτλισμό του Alexander Paranoid θα δούμε τον Dave Chapelle να ασχολείται με το θέμα που είναι η σπεσιαλιτέ του άλλου μεγάλου μαύρου κωμικού, του Chris Rock. Γυναίκες εναντίον αντρών λοιπόν και ο Dave Chapelle συναντάει τον μεγάλο Σταύρο Τσιώλη που δια στόματος Κοντογιαννίδη ρωτάει "γιατί ο Φερδινάνδος Πόρσε ανακάλυψε την Πόρσε;"

Πλέον όπως μπορείτε να δείτε πάνω από τον τίτλο του blog, υπάρχουν συγκεντρωμένα σε μία σελίδα τα μεταφρασμένα special, τα αφιερώματα και το αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ που θα συνεχιστεί.

Special #17: Δημήτρης Δημόπουλος - Αντί Διδακτορικού

Επανερχόμαστε μετά από πολύ καιρό για να δούμε το πρώτο μαγνητοσκοπημένο ελληνικό special και διαβάζουμε στο standupcomedy.gr:
"Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές επιστρέφουν ένας-ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις, με μια παράσταση, πως θα μείνουν με τους γονείς τους και θα πληρωθούν ένα μίζερο μισθό, τι άλλο! Κι όλα αυτά,για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»... Και αφού την περιοδεύεσεις όπου μπορείς, τη μαγνητοσκοπείς και την κυκλοφορείς ώστε να τη δουν ακόμα περισσότεροι!

Η πρώτη ελληνική μαγνητοσκοπημένη παράσταση σταντ-απ είναι γεγονός! Το «Αντί Διδακτορικού» του Δημήτρη Δημόπουλου γράφει ένα καινούργιο κεφάλαιο στην ιστορία του σταντ-απ κόμεντι στην Ελλάδα ως το πρώτο «σπέσιαλ» Έλληνα κωμικού. Η παράσταση ξεκίνησε στις «Νύχτες Κωμωδίας» της Λουκίας Ρικάκη και από τότε παρουσιάστηκε σε πολλές πόλεις, κατακτώντας πολλές πρωτιές ως η πρώτη σόλο παράσταση σταντ-απ Έλληνα κωμικού που αναμεταδόθηκε ζωντανά από το διαδίκτυο, φιλοξενήθηκε σε φεστιβάλ όπως το Bob Theatre Festival και το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης όπου και μαγνητησκοπήθηκε."

Ο Δημόπουλος ξεκινάει από τα παιδικά του χρόνια και την ατυχία που είχε τα γενέθλιά του να πέφτουν μέσα στο Πάσχα και συνεχίζει με τα σχολικά χρόνια, τα μαθήματα αγγλικών και γεμανικών (όπου αξιοποιεί την αγάπη του για τις γλώσσες θυμίζοντας λίγο Eddie Izzard), για να φτάσει στις πανελλήνιες, το πανεπιστήμιο και το φανταριλίκι, αναδεικνύοντας έτσι την ικανότητά του σαν storyteller. Η κυκλοφορία ενός full show στα ελληνικά είναι από μόνη της ορόσημο για το ελληνικό σταντ-απ και επιπλέον το "Αντί Διδακτορικού" δεν έχει να ζηλέψει πολλά από αντίστοιχα special στο εξωτερικό, από άποψη ρυθμού, συνοχής και αστείων. Μάλιστα ο Δημόπουλος καταφέρνει να αντιμετωπίσει και να αξιοποιήσει τα προβλήματα που υπήρχαν στη μαγνητοσκόπηση και το τελικό αποτέλεσμα βλέπεται ευχάριστα ακόμα κι από όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν τρίλεπτα και πεντάλεπτα σταντ-απ βιντεάκια.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν, ελπίζοντας ότι σύντομα θα δούμε μαγνητοσκοπημένο και τον δεύτερο μονόλογό του, την "Υπερπαραγωγή" (που προσωπικά μου άρεσε ακόμα περισσότερο). 

Δυστυχώς (για λόγους που ξέρει καλύτερα ο Δημήτρης) το show θα είναι διαθέσιμο ολόκληρο μόνο για λίγες μέρες ακόμα, οπότε μετά τον Αύγουστο θα μπορείτε να το δείτε κομματιασμένο εδώ. Προσωπικά κι επειδή μιλάμε για special, θα προτιμούσα να το δω κατευθείαν ολόκληρο και όχι όπως βγήκε πριν κάποιους μήνες, δηλαδή σε κομμάτια κάθε εβδομάδα στο Comedylab.

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #8: Βύρων Θεοδωρόπουλος

Info
Ο Βύρων, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα
Σπούδασε στο ΕΜΠ Εφαρμοσμένα Μαθηματικά.
Έχει γράψει ένα μικρό λεξικό μαθηματικών εννοιών για μαθητές
και ηχογράφησε με την indie rock μπάντα Fingers Crossed ένα δίσκο. Αμφότερα διανέμονται δωρεάν online. Αυτόν τον καιρό, διδάσκει μαθηματικά σε παιδιά γυμνασίου-λυκείου
μεταφράζει και δημιουργεί βίντεο μαθηματικών εθελοντικά για την Ακαδημία του Khan στα Ελληνικά από το 2011. Παίζει μπάσσο στους Satelights και παρουσιάζει την εκπομπή  e-κειότητα στο Radiobubble. Τα τελευταία 2 χρόνια έχει δώσει πάνω από 120 παραστάσεις stand up comedy σε διάφορους χώρους της Αθήνας και της επαρχίας και παράλληλα διοργανώνει τα open mic "Ναι! Εσένα περιμέναμε" για νέους κωμικούς.

Q&A

1. Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;

Το 2011 έψαξα να δω αν υπάρχει stand up comedy παράσταση στην Αθήνα και έπεσα πάνω στην πρόσκληση για το διαγωνισμό του Πολύτροπου τέχνης
Και μετά από όχι και πολύ σκέψη κατέληξα ότι είτε το κάνω στα 28 μου είτε κλαίγομαι στα 50 μου.
Μετά την πρώτη παράσταση κατάλαβα ότι είναι μεν η καλύτερη δουλειά στον κόσμο αλλά ζεις και πεθαίνεις κάθε 10 δευτερόλεπτα

2. Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;
Πολύ σπάνια γράφω ένα αστείο μόνο του.
Τις περισσότερες φορές κάνω μία παρατήρηση σε αυτά που βλέπω γύρω μου ή σε αυτά που βλέπω μέσα μου αισθάνομαι ότι κάπου εκεί έχει ένα αστείο και το σκαλίζω
Παλεύω να βρω ακριβώς το λόγο που μου φαίνεται αστείο
Δοκιμάζω, συγκρίνω, συγκρούω εικόνες μεταξύ τους μέχρι να δω κάτι που να αξίζει. Μετά η τέχνη είναι στην αφαίρεση, κάτι που δεν το έχω ακόμα.
Άλλες φορές διατυπώνω κάτι παράλογο, κάτι ανατρεπτικό σα δήλωση και προσπαθώ να βρω την οπτική που το κάνει να φαίνεται απολύτως φυσιολογικό.
Δοκιμάζω τα αστεία σε κωμικούς, σε φίλους, σε γονείς σε ταξί όπου βρω

3. Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;
Θα ήθελα να έχω επηρεαστεί από τους
Carlin, Pryor, eddie Izzard, Patrice O Neil, Jerry Seinfeld,
Louis CK, Bill Burr, Bernie Mac, Jeremy Hotz, Dara Obriain, Stewart Lee,
Bill Bailey, Doug stanhope, Milton Jones, Stewart Francis Eddie Murphy και άλλους τόσους...
και να κάνω μία κωμωδία με την σκατίλα του Stanhope, τη γλυκύτητα του Dara O'Βrian
to delivery του todd barry, με αυτοσχεδιασμούς του Izzard με την εργατικότητα του louis CK και άλλα τέτοια ιδανικά...
αλλά μάλλον έχω επηρεαστεί περισσότερο από:
Τζίμμη Πανούση, Φουσέκη, Αποστόλη, τον μπαμπά μου, τη μαμά μου,
την αδερφή μου και το Στάθη, τον παππού μου,
το θείο μου τον Κωστή που επαναλμβάνει το punchline την ώρα που γελάει
επίσης σίγουρα έχω επηρεαστεί από τους φίλους μου
Γέρος, Μέκιος, Ninja Βράχος, Κόουπ, Delarus, Αλέξανδρος Δανδουλάκης, ο Μόγγολος, Στεόλ (ο Ιταλός), Μπεόλ, Τσομητσέολ,  ο Αρχηγός, ο Κόουπ, το Τοτέμ και το Πατριαρχείο, Μτσο
ο Μεσσίας του Ιταλού, το πορδοβολητάκι
και αυτή η κουράδα ο Νικόλας που λέει αν κάνεις ή δεν κάνεις.
όλες τις γυναίκες που γέλασαν με ένα αστείο έστω και από ευγένεια...
και φυσικά κωμικούς σαν το Λάμπρο Φισφή το Δημήτρη Χριστοφορίδη, τον Διονύση Ατζαράκη τον Αλέξανδρο Τιτκώβ και τον Αριστοτέλη Ρήγα που έχω κάνει από 30 παραστάσεις με τον καθένα καθώς και δεκαπλάσιες κουβέντες για την κωμωδία γενικά και για τα αστεία μας ειδικότερα

4. Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
Τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον 40 άτομα δοκιμάσαμε stand up για πρώτη φορά, και οι περισσότεροι συνεχίσαμε και για δεύτερη και για τρίτη και για δέκατη παράσταση
Τα open mic για νέους κωμικούς έχουν πολλές συμμετοχές, από ανθρώπους που αγαπάνε το stand up comedy και έχουν καλές ιδέες
Αν συνεχίσουμε με τέτοιο ρυθμό και δουλεύουμε σωστά, κάνουμε καλές παραστάσεις θα μπορούμε σε μερικά χρόνια να έχουμε μία αξιόλογη σκηνή.

Video
Το παρακάτω βίντεο με το περίφημο "140" είναι από τη βραδιά stand-up comedy που οργανώσαμε στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Μπερντέ πριν από ενάμιση μήνα.

Live
Στις 6/6 ο Βύρωνας θα παίξει στο comedy stage του Plissken festival μαζί με τους Διονύση Ατζαράκη και Δημήτρη Χριστοφορίδη και με παρουσιαστή τον Λάμπρο Φισφή.

Links
Facebook
Youtube
Συνέντευξη στο rocknlol.gr
Συνέντευξη στον Γιώργο Χατζηπαύλου για το Stand up for U

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #7: Δημήτρης Χριστοφορίδης

Info
Γεννήθηκε στην ΟΒα Βέροιας το 1982 από γονείς δημόσιους υπάλληλους. O θρύλος λέει ότι κατά την διάρκεια της γέννας η εικόνα του Λένιν δάκρυσε. Θορυβημένοι οι γονείς του τον έταξαν στο ΠΑΣΟΚ και έτσι μόλις 15 ημερών παθαίνει σηψαιμικό επεισόδιο. Την γλυτώνει χάρις το πολυνομοσχέδιο Γεννηματά. Τώρα είναι κάπως καλύτερα.Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα περνάει σε ένα βουνό της Δράμας όπου εκπονεί την πρώτη του μελέτη πάνω στον Μαρξισμό-Λενινισμό με τίτλο « Αριστερά και πλατυποδία ». Τον διαγράφουν από τους «Νέους Πρωτοπόρους» σαν ρεφορμιστή και έτσι καταφεύγει στην πόλη.Εκεί ασχολείται με την μαλακία και την προσευχή και αρνείται να ενταχθεί στο σύστημα αξιών του περίγυρού του, σχηματίζοντας παράνομες οργανώσεις πηχτής βλακείας.
Συλλαμβάνεται στα ηλεκτρονικά και βασανίζεται απάνθρωπα για 10 χρόνια από την
οικογένεια του, το σχολείο και τους φίλους του.Το 1998 επιστρέφει στην Βέροια, κάνει την πρώτη καλλιτεχνική απόπειρα αυτοκτονίας όπου και αποτυγχάνει παταγωδώς. Συνεχίζει τις απόπειρες στην Θεσσαλονίκη, σαν τροτσκιστής, και αποτυγχάνει διαδοχικά στο θέατρο και στο τραγούδι ανακαλύπτοντας την κλίση του στην αποτυχία.
Γνωρίζει την πρώτη του γυναίκα, την παντρεύεται γιατί είχε τα χείλη της Τζολί και την χωρίζει γιατί είχε τα μάτια του Στάλιν. Συνεχίζει το συγγραφικό του έργο και το 2005 εκδίδει το καλύτερο του ίσως μυθιστόρημα με τίτλο «τρίπλα σε τηλεφωνικό θάλαμο» όπου του επιφέρει μια αναγνώριση και ένα δεσμό με μια κομμώτρια. Γοητευμένος, γυρνάει την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, « στον Αριστερισμό της Παρθένου ». θάβεται από το καλλιτεχνικό κατεστημένο αλλά αναγνωρίζεται από το κίνημα Μάη – Ιούνη.Το 2008 κατεβαίνει στην Αθήνα για να γίνει καλλιτέχνης αλλά εξ’ αιτίας μιας ρήξης χιλιαστών καταλήγει κινηματογραφιστής και stand up comedian. Γνωρίζει πολύ σημαντικούς ανθρώπους στα επαγγελματικά και τον ίδιο τον Στάλιν στα ερωτικά.
Ζει «κοσμοκαλόγερος» στα Πατήσια.

Q&A

1. Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;

Για τραγουδιστής πήγαινα αλλά έχω πολύ κακή φωνή. Ξεκίνησα από τις συνελεύσεις φοιτητών στο ΤΕΙ Θεσσαλονίκης.

2. Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;
Το ερέθισμα έρχεται απο κάπου πολύ σκοτεινά. Ας πούμε ένας άνθρωπος που το βράδυ κλείνει υπολογιστή και φώτα και λίγο τυφλά πάει προς το κρεβάτι του να κοιμηθεί. Για λίγα δευτερόλεπτα προχωράει μόνος μέσα στο σκοτεινό διαμέρισμα και νιώθει έναν φόβο που όταν πέφτει στο κρεβατάκι του αυτός ο φόβος φεύγει και τρίβει τα πόδια του μέσα στο πάπλωμα απο ασφάλεια και ευχαρίστηση. Απο κει ξεκινάνε τα αστεία, απο κείνα τα δευτερόλεπτα αγνού φόβου.
Την επόμενη μέρα σηκώνεσαι με την ανάμνηση του φόβου και κάνεις ένα brainstorming. το ακούς και βγάζεις κάποιες ιδέες που τις ξαναδουλεύεις πάνω στο χαρτί. και μένουν 2-3 αστεία που τα δοκιμάζεις στο επόμενο open mic αγωνιώντας πως θα πάνε. Αυτά τα γαμημένα πάνε τέλεια. λες ΠΑΜΕ ΡΕ ΖΑΜΕΛ ΚΩΜΙΚΑΡΑ. Αλλά την δεύτερη φορά που τα λες πάνε σκατά. λες ντάξει έτυχε. την τρίτη πάνε ακόμα χειρότερα. απογοητεύεσαι οικτρά λες δεν είμαι εγώ για τέτοια ας κάνω 5 παιδιά και ας αρχίσω να βάφω κάγκελα. τα Ξαναδοκιμάζεις και τεταρτη φορά. Είναι ακόμα χειρότερη. Παίρνεις τηλέφωνο τους εξής : Θεοδωρόπουλο, Ατζαράκη, Ρήγα ( με αυτή την σειρά) και κλαίγεσαι οτι είσαι ο χειρότερος κωμικός στον κόσμο. Αυτοί σου λένε όχι ρε μαλάκα έχεις γράψει τόσα αστεία γαμάς. παίρνεις λίγο κουράγιο και την πέμπτη φορα που τα δοκιμάζεις πάνε καλύτερα.

3. Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;Louis ck, Eddie Izzard, Dylan Moran, Richard Pryor, Αλέξανδρος Πάτκας, Ηλίας Σταματόπουλος, Γιάννης Καραμπετιάν, Θανάσης Βασιλείου και πολλοί άλλοι.

4. Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
το κατα δύναμην

Video

(Μέχρι τώρα ο Δημήτρης απέφευγε επιμελώς να ανεβάσει κάποιο βίντεο στο youtube αλλά τον πετύχαμε σε ευάλωτη στιγμή και αποφάσισε να δώσει στο κοινό - αποκλειστικά από εδώ! - ένα βίντεο με το επτάλεπτο που έκανε σε ένα πρόσφατο open mic, με ως επί το πλείστον καινούρια και όχι δοκιμασμένα αστεία)

Live
Στις 30/5 ο Δημήτρης Χριστοφορίδης θα παρουσιάσει τη δεύτερη βραδιά stand-up στο Next Door στην Αγία Παρασκευή και την Κυριακή 1/6 θα παίξει σαν guest στο open mic του Γιώργου Χατζηπαύλου στον Μπούφο, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης.

Links
Facebook
Συνέντευξη στο rocknlol.gr
Συνέντευξη στον Γιώργο Χατζηπαύλου για το Stand up for U

Βραδιά Stand-Up Comedy στον Μπερντέ

Πριν λίγες μέρες το blog αυτό έκλεισε τρία χρόνια ζωής και είναι η ιδανική στιγμή (τώρα που έχει ξεκινήσει έστω και με αργούς ρυθμούς το αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ) να γίνει πράξη μια ιδέα που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου εδώ και μήνες. Χάρη λοιπόν στον φιλόξενο (και ιδανικό πιστεύω για τέτοια παράσταση) Μπερντέ, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την πρώτη αυτοοργανωμένη βραδιά stand-up comedy, το Σάββατο 26 Απριλίου στις 21:00. Την παράσταση θα παρουσιάσει ο Βύρωνας Θεοδωρόπουλος και θα παίξουν οι Στέφανος Γιδάρης, Θωμάς Ζάμπρας, Αριστοτέλης Ρήγας, Άγγελος Σπηλιόπουλος, Αλέξανδρος Τιτκώβ (κι ίσως αν έχουμε όρεξη και άλλοι). Όσοι τους έχετε δει, ξέρετε ότι θα περάσετε καλά. Όσοι πάλι δεν τους έχετε δει κι επιπλέον είστε φαν μόνο των υποτιτλισμένων βίντεο, έχετε μία καλή ευκαιρία να αναμετρηθείτε με την προκατάληψη και την καχυποψία απέναντι στο ελληνικό σταντ-απ.
Προς το παρόν αξίζει μια κουβέντα παραπάνω για το συγκεκριμένο line-up του οποίου η επιλογή δεν είναι τυχαία: δεν είναι μόνο ότι οι συγκεκριμένοι κωμικοί δένουν μεταξύ τους (ή ότι το υλικό κάποιων απ' αυτούς μπορεί να "κολλάει" σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο). Δεν είναι επίσης ότι μόνο αυτοί δέχτηκαν να παίξουν, ότι είναι θαμώνες του Μπερντέ ή ότι είναι του γούστου μου (που είναι) και είμαστε φίλοι. Αυτά μπορεί να ισχύουν λιγότερο ή περισσότερο, σημασία έχει όμως ότι οι συγκεκριμένοι κωμικοί ίσως (ή καλύτερα θα ήταν ευχής έργον να) αποτελέσουν στο μέλλον αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί "εναλλακτική" σκηνή σταντ-απ. Δεν θα'θελα να βάλω διαχωριστικές γραμμές ή ταμπέλες, ειδικά τη στιγμή που η ίδια η σκηνή ("mainstream" και μη) είναι ακόμα πολύ φρέσκια. Όμως το να υπάρξει κάποια στιγμή αυτή η "alternative" σκηνή (με όλη τη συζήτηση που σηκώνει ο όρος) και το κοινό που της ταιριάζει (τουλάχιστον με κριτήριο και άποψη για το χιούμορ), είναι μια φιλοδοξία για την οποία θα άξιζε να δουλέψει (και) αυτό εδώ το blog. Αν πάλι αυτά ακούγονται μεγαλεπήβολα, πρώιμα ή άσχετα, μπορείτε απλά να έρθετε το Σάββατο στον Μπερντέ και να γελάσουμε (και γιατί όχι, να βάλουμε μπροστά το επόμενο live).

Special #16: Robin Williams - Live on Broadway

Έχουμε καιρό να δούμε κάποιο special και ο Alexander Paranoid μας έδωσε πάλι τη λύση αφού ανέβασε το Live on Broadway του Robin Williams με υπότιτλους του (ή της) mits-de-pap.
Το show γυρίστηκε το 2002 στη Νέα Υόρκη, λίγους μήνες μετά την 11η Σεπτέμβρη, οπότε περιλαμβάνει και κάποια αστεία για την ψύχωση της ασφάλειας (και ειδικά τις επιθέσεις με άνθρακα) αλλά και για τους ίδιους τους τρομοκράτες. Το ατού του Robin Williams δεν είναι βέβαια το περιεχόμενο, τα πρωτότυπα αστεία ή τα punchlines αλλά η τρομερή ενέργεια που βγάζει στη σκηνή για δύο ώρες, η κινησιολογία του, οι εκφράσεις που παίρνει, οι προφορές και οι μιμήσεις του, όλα αυτά που τον ανέδειξαν χωρίς αμφιβολία σε έναν από τους καλύτερους σύγχρονους κωμικούς, όχι μόνο στο stand-up αλλά και στον κινηματογράφο.
Ο Robin Williams προσωπικά δεν συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου stand-up κωμικούς (αν κι εδώ έχουμε δει κάποια αποσπάσματα από τα πιο πρόσφατα special) αλλά είναι γεγονός ότι μπορεί να γίνει εξωφρενικά αστείος καθώς και συμπαθής. Για όποιον δεν πειστεί από το δίωρο αυτό show, σύντομα θα παρακολουθήσουμε κι ένα κομμάτι από μία από τις πιο αστείες συνεντεύξεις που έχουν προβληθεί ever.