420: Greg Proops, Robin Williams, Bill Hicks

Σήμερα ήταν 20 Απριλίου, και όπως μπορεί να ξέρουν κάποιοι από σας είναι η μέρα που τουλάχιστον στην Αμερική έχει εξελιχθεί σαν γιορτή της αντικουλτούρας. Μ' άλλα λόγια οι άνθρωποι μαζεύονται και "καταναλώνουν κάνναβη" (λες και τις υπόλοιπες μέρες κάνουν κάτι άλλο) και διαδηλώνουν για τη νομιμοποίησή της. Τρία βιντεάκια λοιπόν για να τιμήσουμε κι εμείς τη μέρα αυτή.

Στο πρώτο ο Greg Proops δείχνει τον "πλούτο" των επιχειρημάτων για την απαγόρευση της φούντας...

Ο Robin Williams φαντάζεται πώς θα ήταν οι διαφημίσεις αν η φούντα ήταν νόμιμη...

 Τέλος, ο Bill Hicks (του οποίου την άποψη για το θέμα έχουμε δει πρώτη φορά εδώ) λέει γιατί η νομιμοποίηση της μαριχουάνας θα έκανε τον κόσμο καλύτερο...

Special #13: Louis C.K. - Live at the Beacon Theater

Πρόσφατα, μέσα στον Μάρτιο, ο Louis C.K. έπαιξε στο Hammersmith Apollo του Λονδίνου κι εκεί είχαν την τύχη να τον δουν live και μερικοί φίλοι του blog (ανάμεσα στους οποίους τουλάχιστον δύο ζευγάρια που τον έμαθαν απο'δω μέσα). Το επόμενο Σάββατο, το νέο special του Louis C.K. με τίτλο "Oh my god" θα προβληθεί στο HBO, οπότε σύντομα θα μπορέσουμε να πάρουμε κι εμείς μια γεύση. Μέχρι τότε, μπορούμε να δούμε το περσινό του special, αφού οι εκκλήσεις μου για βοήθεια στις μεταφράσεις εισακούστηκαν και ο Πάντι Τσάκε, κατά κόσμον Παντελής, μου έστειλε τους υπότιτλους. Ιδανικός τρόπος λοιπόν να γιορτάσουμε τα δύο χρόνια που κλείνει σήμερα το blog.

Έχουμε δει παλιότερα κάποια καταπληκτικά κομμάτια από αυτό το special: ένα μικρό bit για το πώς οι λευκοί έχουν φερθεί στους Ινδιάνους αλλά και στη γη· την καλύτερη περιγραφή για το πώς νιώθει κάποιος όταν την ακούει από τους μπάφους· και το κλείσιμο του special που αποτελεί για μένα επιτομή του φεμινισμού και λέει γιατί οι άντρες είναι κακοί στο σεξ, παρ'όλο που το σκέφτονται συνέχεια. Απ' αυτά που δεν έχουμε δει, ξεχωρίζει σίγουρα η επική ιστορία για ένα συμμαθητή της κόρης του που μισεί τόσο πολύ ο Louis C.K., ώστε σκέφτεται έναν απίστευτο τρόπο να τον εκδικηθεί... 

Billy Connolly - Wildebeest and joke

Αργία σήμερα κι επιτέλους βρήκα το χρόνο και την όρεξη να ανεβάσω κάτι. Επόμενος στη λίστα από την (αιώνια) ψηφοφορία και ίσως αδικημένος από το blog, ο Billy Connolly. Εδώ περιγράφει με τον ανεπανάληπτο τρόπο του μια σκηνή από ντοκυμαντέρ για τα άγρια ζώα της Αφρικής, το πώς τα θηλυκά λιοντάρια κυνηγάνε τις αντιλόπες της Αφρικής (που λέγονται γκνου). Είναι τόσο παραστατικός και απολαυστικός που θα μπορούσα να τον ακούω για ώρες (αν καταλάβαινα πάντα την προφορά!).

Φυσικά ο Billy Connolly είναι απίστευτος ακόμα κι όταν λέει ένα σχετικά γνωστό, καμένο ανέκδοτο...

Hari Kondabolu - Feminist dick joke (+ bonus Patton Oswalt)

Χτες ήταν η μέρα της γυναίκας και είναι καλή αφορμή να δούμε (μετά από καιρό και καθυστερημένα) ένα βιντεάκι. Ο αγαπημένος μου Hari Kondabolu καταφέρνει πάντα να είναι πολιτικά σωστός αλλά και αστείος...

Αλλά επειδή το βίντεο είναι μικρό κι επειδή είμαι και αντιδραστικός, να δούμε και κάτι σαρκαστικό για τον μεταμοντέρνο φιλελεύθερο φεμινισμό από τον Patton Oswalt...

Special #12: Bill Hicks - Relentless

Ένας από τους βασικούς σκοπούς του blog είναι κάποια στιγμή να υπάρχουν υποτιτλισμένα τα περισσότερα special τουλάχιστον των σπουδαιότερων κωμικών. Ευτυχώς σ΄αυτό το project βοηθάνε διάφοροι κι έτσι χάρη στους υπότιτλους του kitharistas87 χάρη στον denomizotakh, μπορούμε να δούμε ένα ακόμα special του Bill Hicks, το Relentless (μετά τα One night stand και Revelations). Έχουμε ήδη δει κάποια κομμάτια του συγκεκριμένου special: το bit για τη δουλειά όπου ο Hicks προτείνει ένα τρόπο να απαντάς στο αφεντικό σου· φυσικά το κομμάτι για το κάπνισμα όπου αναφέρεται και στον εφευρέτη του jogging που πέθανε τρέχοντας· το μικρό κομμάτι για τη θρησκεία, όπου αναρωτιέται γιατί οι χριστιανοί φοράνε σταυρό· και βέβαια ένα μεγαλύτερο bit για τη μουσική και τα ναρκωτικά.
Κατά τ' άλλα στο Relentless, ο Hicks σχολιάζει το θέμα με το οποίο έχει εμμονή, τον πόλεμο στο Ιράκ (περίπου στα 5 λεπτά) ενώ αργότερα συνδέει τη διαφήμιση με την πορνογραφία. Τέλος, στο ίδιο special υπάρχει το ανεπανάληπτο κομμάτι για τις πίπες (38:00) και ένα ακόμα επικό κλείσιμο με μια "θετική" ιστορία για το lsd...

Lewis Black - Happy Valentine's day

Ξέρετε τι μέρα είναι σήμερα και πρέπει να πω ότι δέχομαι πιέσεις να "γιορτάσω". Και στις εκνευριστικές κατηγορίες που λέγαμε τέτοια μέρα πέρυσι (με απολαυστικό βίντεο Kevin James) πρέπει να προσθέσω όσους γιορτάζουν τον Άγιο Βαλεντίνο για το "cult της ημέρας".

Η απάντηση θα είναι η χαρακτηριστική γκρίνια του Lewis Black, που εξηγεί γιατί εγκαταλείπει τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και κυρίως γιατί δεν θα ξαναπάρει δώρο.

Special #11: Stewart Lee - 90's Comedian

Επιτέλους η προβολή έγινε και ελπίζω όσοι ήρθαν να πέρασαν καλά. Για μια ακόμη φορά διάφοροι φίλοι και γνωστοί διαμαρτυρήθηκαν ότι η προβολή δεν αναγγέλθηκε έγκαιρα και μάλλον έχουν δίκιο. Όσοι δεν κατάφεραν λοιπόν να έρθουν, θα αναγκαστούν να απολαύσουν τον Stewart Lee χωρίς παρέα! Και επειδή όσοι έχασαν την προβολή, έχασαν και τη μικρή εισαγωγή καθώς και τη μικρή κουβεντούλα που ακολούθησε, μπορούν να διαβάσουν αυτή την ενδιαφέρουσα κριτική από την ιστοσελίδα Chortle για να μπουν στο νόημα πριν δουν το βίντεο:
"Οι περισσότεροι κωμικοί που θεωρούν τον εαυτό τους επικίνδυνο, κάνουν πολύ φασαρία γύρω απ' αυτό. Φωνάζουν, ουρλιάζουν και εκφοβίζουν το κοινό με την οργισμένη, δικαιολογημένη αγανάκτησή τους. Άλλωστε, αυτό είναι που έκανε (μερικές φορές) και ο Bill Hicks και ήταν τόσο καλός σ' αυτό. Αλλά στη ζωή, τα πιο επικίνδυνα πράγματα δεν "φωνάζουν", το πιο φονικό τους όπλο είναι ότι είναι κρυφά.
Κι εκεί μπαίνει ο Stewart Lee. Δεν κάνει φασαρία. Σουλατσάρει στη σκηνή, χωρίς να ανησυχεί για την παρουσία του κοινού. Μιλάει αργά, σκόπιμα, δεν φοβάται τις παύσεις, ή τη σιωπή ή το να εμφανιστεί ευάλωτος. Κι όμως κάτω απ' αυτό το ήρεμο παρουσιαστικό, είναι πιθανόν ο πιο άφοβος και τολμηρός κωμικός σήμερα. Δεν φοβάται να πάει το stand-up σε σοβαρά δυσάρεστες περιοχές, αναγκάζοντας το κοινό να γελάσει κόντρα στα βασικά ένστικτα ευπρέπειας. Πολλοί "προκλητικοί" κωμικοί προσπαθούν να πουν το ανείπωτο. Ο Lee το κάνει πραγματικά, με αποστομωτικό στυλ.
Ο Lee βρέθηκε στο στόχαστρο φέτος, όχι για το stand-up αλλά για το "Jerry Springer: The Opera". Ένα διασκεδαστικό, καλά δομημένο έργο που παίζει με τις ιδέες του παράδεισου, της κόλασης και των "εξομολογητικών" σόου. Οι περισσότεροι που το είδαν, θα έβρισκαν λίγα να τους προσβάλλουν, εκτός ίσως από τη βωμολογία, για την οποία είχαν προειδοποιηθεί. Αλλά ο Lee διώχθηκε από χριστιανικές οργανώσεις, έλαβε δεκάδες χιλιάδες θανάσιμες απειλές και είδε ένα project για το οποίο ήταν περήφανος, να εξατμίζεται.
Αυτή είναι η απάντησή του. Και σίγουρα δεν είναι το να γυρίσει και το άλλο μάγουλο. Αντίθετα, έφτιαξε την πιο αηδιαστικά βλάσφημη ρουτίνα που θα συναντήσετε ποτέ, εξωθώντας στα όριά της την ανοχή και του πιο ανοιχτόμυαλου και άπιστου θεατή. Η πρόκληση κόβει την ανάσα καθώς αποσπά θύελλες ένοχων γέλιων από ένα απρόθυμο κοινό που καταδικάζει κι αυτό τον εαυτό του στην κόλαση. Ο ίδιος ο Lee δηλώνει ότι το "σκληρό" αυτό υλικό τον έκανε να νιώθει άβολα, κι είναι εύκολο να δείτε το γιατί. Αυτό είναι που τον κάνει τόσο εκπληκτικά θαρραλέο, αφού γλιστράει με τόλμη πέρα από την "comfort zone" κάθε λογικού ανθρώπου. 
Είναι υλικό βαρέων βαρών. Ο Lee δεν είναι το "ελαφρύ ναρκωτικό" για να αρχίσεις την κωμωδία, αλλά το "κρακ" για αυτούς που δεν τη βρίσκουν πια με την εύκολη κωμωδία του Peter Kay ή του Joe Pasquale - το άλλο αντικείμενο του μίσους του Lee, πέρα από τη χριστιανική εκκλησία. Ακόμα και στις πιο προσιτές ρουτίνες στην αρχή, πριν καταπιαστεί με το Χριστό, όπου ασχολείται με τις βόμβες της 7ης Ιουλίου και με το αγαπημένο του θέμα, το θάνατο ενός πολυαγαπημένου ειδώλου (πέρυσι η Νταϊάνα, φέτος ο Πάπας).
Σ' αυτά τα σχετικά λιγότερο εμπρηστικά θέματα, διατηρεί την εξαιρετική αίσθηση του παραλόγου, που υπογραμμίζεται όμορφα με το έξοχα ζυγισμένο delivery, που αργά και σταθερά φανερώνει νέα επίπεδα στο υλικό του. Ανάμεσα σε όλη την κουβέντα που προκαλεί αναπόφευκτα ο Lee για το υλικό του που δοκιμάζει τα όρια, ξεχνιέται εύκολα ότι η δουλειά του είναι επίσης ξεκαρδιστική - ο τέλειος συνδυασμός βαρύγδουπων θεμάτων, επιδέξιου συγχρονισμού και αλλόκοτων γραμμών που φανερώνουν μια ακαταμάχητη δύναμη. Ένας τέτοιος συνδυασμός, κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Αυτό είναι σίγουρα το πιο εντυπωσιακό, έξυπνο και σοκαριστικά αστείο stand-up στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, αν όχι σ' όλο τον κόσμο."