Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #2: Δημήτρης Δημόπουλος

Info
Ο Δημήτρης Δημόπουλος ξεκίνησε στην κωμωδία ως σταντ-απ κωμικός το 1996 ως μέλος της ομάδας «Νύχτες Κωμωδίας». Από το 2009 έγραψε και παρουσίασε δύο σόλο παραστάσεις ("Αντί διδακτορικού" και "Υπερπαραγωγή") καθώς και συμμετείχε σε ομαδικές παραστάσεις σταντ-απ σε όλη την Ελλάδα.
Ως ηθοποιός και τραγουδιστής έχει συνεργαστεί με την Εθνική Λυρική Σκηνή, την εταιρεία μουσικού θεάτρου Οι Όπερες των Ζητιάνων, στο ελεύθερο θέατρο και τη μεταγλώττιση.
Πέραν του σταντ-απ, έχει γράψει το λιμπρέτο για τις όπερες «ΑirRossini» και «Yasou Aida!» για το οποίο βραβεύτηκε με το Έπαινο «Κάρολος Κουν» 2012 Δραματουργίας Ελληνικού Έργου από την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Έγραψε και σκηνοθέτησε το μιούζικαλ «Δε Λουκ» και τα μουσικοθεατρικά δρώμενα «Νυχτερινά Τραγούδια» και «Das Schubert Diploma».
Ως μεταφραστής έχει εργαστεί στον υποτιτλισμό, τη μεταγλώττιση και το θέατρο.
Την περίοδο 2013-2014 θα συνεχίσει τη συνεργασία του με το Φεστιβάλ Κωμωδίας Ξάνθης ως καλλιτεχνικός σύμβουλος, με τη Neuköllner Oper στο Βερολίνο για την επανάληψη της όπερας «AirRossini» και την Εθνική Λυρική Σκηνή που του ανέθεσε την απόδοση στα ελληνικά της οπερέτας «Η Νυχτερίδα».
Γνωρίζει γερμανικά, αγγλικά, ισπανικά και ρώσικα, είναι πτυχιούχος υποκριτικής (Ανωτέρα δραματική σχολή Ίασμος), πτυχιούχος Τμήματος Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΤΕΙ Αθηνών) και απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών.

Q&A

Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;

Δεν το σκέφτηκα, το έκανα. Ήταν το καλοκαίρι του 1995, όταν δούλευα ως συνοδός κλινοθεσίου στους γερμανικούς σιδηροδρόμου που σκέφτηκα πως «αν δω και φέτος πως γίνεται ακρόαση για αυτές τις «Νύχτες Κωμωδίας» που διάβαζα πέρσι στις εφημερίδες, θα πάω!». Χωρίς να ξέρω τι είναι, χωρίς να το έχω δει, ήταν απλώς η μόνη ακρόαση που είχα διαβάσει ποτέ πως γινόταν και έπρεπε κάπως να εκφράσω την ανάγκη μου να είμαι σε μια σκηνή που είχα καταπιέσει όσο ήμουν έφηβος. Η ανακοίνωση για την ακρόαση δημοσιεύτηκε, πήγα, προσπαθώ να μη θυμάμαι τις βλακείες που έκανα, αλλά για κάποιο λόγο η Λουκία Ρικάκη με ενέταξε στην ομάδα που στηνόταν για την πρώτη χρονιά που οι «Νύχτες Κωμωδίας» αποκτούσαν την πρώτη τους μόνιμη στέγη στα Εξάρχεια, στη Θεμιστοκλέους 104. Την πρώτη μου παράσταση την έκανα το 1996 και πρέπει να έπαιξα 2 ή 3 φορές εκείνη τη χρονιά. Πήγαινα όμως συχνά και έβλεπα παραστάσεις, ήταν η μόνη μου ευκαιρία να δω κάτι χωρίς να το πληρώνω. Έμαθα το σταντ-απ πάνω στη σκηνή, εις βάρος του έρμου του κοινού που έπρεπε να με ανεχτεί ανάμεσα σε τόσους κωμικούς που ήταν τότε πολύ καλύτεροι από ό,τι θα φανταζόμουν ποτέ πως θα γίνω.

Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;

 Στην αρχή το υλικό μου προέκυπτε σε μεγάλο βαθμό από τη θεματολογία που θα είχε η βραδιά που θα συμμετείχα στις «Νύχτες Κωμωδίας» και ο κύριος γνώμονας μου ήταν «να αρέσει, να γελάσουν». Και να μη συμπίπτουν τα κείμενά μου με τα κείμενα των άλλων, κάτι πολύ δύσκολο, μιας και όλοι ήμασταν άπειροι συγγραφικά και οι κοινοτοπίες έδιναν και έπαιρναν. Δεν είχα πρόσβαση στη βιβλιογραφία ή τη βιντεογραφία που είχα αργότερα, οπότε ο τρόπος ήταν ένα μπάχαλο! Εμπειρικά ανακάλυπτα τους κανόνες της κωμωδίας στη συγγραφή και την παρουσίαση. Η πρώτη συνειδητή συγγραφική απόφασή μου ήταν το καλοκαίρι του 2004, όταν γνώριζα πως το «100% Κωμωδία», η εκπομπή με μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις από τις «Νύχτες Κωμωδίας» που παρουσιαζόταν στο Star, θα συνεχιζόταν και την επόμενη σεζόν. Τότε αποφάσισα να γράψω τα κείμενά μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνω περιθώρια λογοκρισίας από το κανάλι, ώστε να έχω εγώ τον πλήρη έλεγχο του κειμένου μου. Όταν πάλι το 2008 αποφάσισα να συγκεντρώσω το υλικό που είχα ως τότε και να κάνω ένα μονόλογο, αποφάσισα να μη συμπεριλάβω καθόλου θέματα σχέσεων και σεξ. Ο μονόλογος που προέκυψε, το «Αντί Διδακτορικού», ήταν ένα μάθημα περισσότερο διαχείρισης υλικού, παρά συγγραφής, αφού βασιζόταν σε υλικό που είχε διαμορφωθεί εμπειρικά. Είχα αρχίσει πια να διαβάζω για τους τρόπους γραφής και να βλέπω περισσότερο σταντ-απ, οπότε πια είχα αποκτήσει μια τεχνογνωσία που εφάρμοσα στον επόμενο μονόλογό μου, την «Υπερπαραγωγή». Πλέον το υλικό μου το αντλώ από τα ερεθίσματα που με ενεργοποιούν για να μιλήσω για θέματα που με απασχολούν προσωπικά, από τα πιο αστεία μέχρι και τα πιο σοβαρά. Η αυτοπεποίθηση που απέκτησα με τα χρόνια, μου επιτρέπει πια να μπορώ να ξεπεράσω αστεία του τύπου «έχετε παρατηρήσει πώς...» και να γράφω για αυτά που θέλω εγώ να εκφράσω. Πάντα γυρνώντας στο αρχικό «να αρέσει, να γελάσουν», όχι όμως πια ως φοβία απόρριψης και ανάγκη αναγνώρισης, αλλά ως ουσιαστικό πρίσμα του μέσου της κωμωδίας.

Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν;

 Τζορτζ Κάρλιν. Όταν κάθισα και είδα όλες τις μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις του στη σειρά, αισθάνθηκα μια τεράστια επιβεβαίωση πως δεν είναι ανάγκη να είναι όλα μου τα αστεία για «κλανιές-πούτσους-μουνιά»! Δεν είμαι από τους φανατικούς που θυμούνται σε ποιο σπέσιαλ είπε τι, όμως η συνολική εντύπωση που αποκόμισα της εξέλιξης που μπορεί να έχει ένας κωμικός ήταν απελευθερωτική. Ποιοι κωμικοί μου αρέσουν; Καταλήγω στο πως μου αρέσουν οι κωμικοί που παίρνουν ρίσκα, όπως ο Στιούαρτ Λι. Το μεγαλύτερο μάθημα κωμωδίας όμως το πήρα από ένα σωρό άγνωστους κωμικούς που είδα σε παραστάσεις στο Λονδίνο, που έβλεπα τι σημαίνει να αποτυχγάνεις και να συνεχίζεις. Οι μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις που βλέπουμε όλοι, είναι η συστημική επιβράβευση ενός κωμικού που κόπιασε πολύ. Το πραγματικό σταντ-απ είναι μόνο στη σκηνή και μόνο εκεί με συναρπάζει!

Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;

Αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως ΥΠΑΡΧΕΙ ελληνική σκηνή σταντ-απ. Όταν ο ίδιος αριθμώ τόσα χρόνια ενεργούς δράσης και υπάρχουν συνάδερφοι με περισσότερα ακόμα, γελώ όταν κάθε τρεις και λίγο ορισμένοι ανακαλύπτουν το ελληνικό σταντ-απ τώρα και νομίζουν πως δεν υπήρχε πριν. Αναφέρομαι σε κοινό και κωμικούς. Αμφότεροι δε, είναι πιο ενημερωμένοι πια για το τι συμβαίνει στην αγγλόφωνη σκηνή λόγω διαδικτύου. Όσοι ενδιαφέρονται για το είδος είναι πολύ πιο διαβασμένοι και υποψιασμένοι, το οποίο είναι καλό, μιας και δύσκολα θα δεις Έλληνα κωμικό να βγαίνει πια να παίζει μεταφρασμένα κείμενα του Χικς και του Κάρλιν όπως γινόταν παλιότερα (και αναρωτιόμουν εγώ, πώς μπόρεσαν ενώ ξεκινήσαμε μαζί να γίνουν τόσο καλοί τόσο γρήγορα...) αλλά είναι και κακό, γιατί έχουν μάθει όλοι να καταναλώνουν κωμωδία-κονσέρβα. Το σταντ-απ είναι μια θεατρική τέχνη, και ο καλύτερος χώρος να το χαρείς είναι μια ζωντανή παράσταση. Γι' αυτό θέλω οι κωμικοί που διαβάζουν τώρα, να κλείσουν το ταμπ που έχει το καινούργιο σόου και να κάτσουν να γράψουν. Και το κοινό να δει πού παίζεται η επόμενη παράσταση σταντ-απ στην πόλη του και να πάει. Η ελληνική σκηνή βρίσκεται σε μια πολύ γόνιμη στιγμή, με νέους κωμικούς να θέλουν να παίξουν και τους παλιότερους να διαδίδουν το είδος εκτός των αστικών κέντρων. Είμαι αισιόδοξος, ακόμα και αν κυκλοφορούν διάφοροι που λένε πως κάνουν σταντ-απ και μόνο σταντ-απ δεν είναι αυτό που παρουσιάζουν...

Video

Το παρακάτω βίντεο είναι απόσπασμα από την παράσταση Αντί Διδακτορικού που βιντεοσκοπήθηκε στο Φεστιβάλ Κωμωδίας της Ξάνθης. Σύντομα θα ανέβει ολόκληρη η παράσταση (αφού πρώτα κυκλοφορήσουν ένα δύο βιντεάκια ακόμα) οπότε stay tuned!

Live
O Δημήτρης Δημόπουλος ανακοίνωσε πρόσφατα ότι αφήνει τη σκηνή του σταντ-απ για άγνωστο χρονικό διάστημα και όλοι ελπίζουμε να είναι απλά ένα σύντομο και δημιουργικό διάλειμμα.

Links
Το blog του Δημήτρη Δημόπουλου
Η σελίδα του στο youtube, όπου θα ανέβουν και τα υπόλοιπα βίντεο από το Αντί Διδακτορικού
Παλιότερο post στο blog (το πρώτο σχετικά με το ελληνικό σταντ-απ) με κάτι-σαν-review για την Υπερπαραγωγή και παλιότερο βίντεο του Δημήτρη
Σελίδα στο facebook
Συνέντευξη 1 Συνέντευξη 2

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ #1: Γιώργος Χατζηπαύλου

(Επιτέλους, μετά από διάφορες καθυστερήσεις, αρχίζουμε το αφιέρωμα στους έλληνες stand-up comedians με έναν από τους πιο παλιούς και συνεπείς κωμικούς, τον Γιώργο Χαυζηπαύλου.)

Info

Το 2001 ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το stand up comedy (όρθια κωμωδία). Αφορμή ήταν η παράσταση Νύχτες Κωμωδίας που είδε στο Κέντρο Λόγου και τέχνης, η οποία του κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθεί επαγγελματικά με το stand up comedy και να παρουσιάσει τη δουλειά του δημόσια. Σύντομα πέρασε από οντισιόν στις Νύχτες Κωμωδίας και εντάχθηκε γρήγορα στο δυναμικό του μοναδικού έως τότε comedy club στην Αθήνα.
Το 2003 αποφάσισε μαζί με το Σίλα Σεραφείμ να συστήσουν ένα δικό τους κωμικό σχήμα κι έτσι προκύπτει μία συνεργασία 3 ετών με το House of Art. Οι παραστάσεις του διδύμου στο House of Art σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία και το 2006 δέχθηκαν πρόταση από τον ΑΝΤ1 να συμμετείχαν στη δημιουργία ενός σκετς σόου, με τίτλο "Σκερτσάκια", στα οποία εκτός από συμμετοχή ως ηθοποιός, έχει και την επιμέλεια των κειμένων μαζί με τον Σίλα. Την επόμενη χρονιά (2008, τα "Σκερτσάκια" άλλαξαν όνομα σε "Σφηνάκια" και φιλοξενήθηκαν από την τηλεόραση του Alpha. Παράλληλα, το δίδυμο συνέχισε τις παραστάσεις σε θέατρα εντός και εκτός Αθήνας.
Το 2007 μετέφερε μαζί με τον Σίλα την παράσταση "Stand Up Comedy" στο Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας Γιώργος Κιμούλης. Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα όπου το είδος αυτό παρουσιάστηκε μόνιμα από μία θεατρική σκηνή.
Τη σεζόν 2011-2012 παρουσίασε στο θέατρο Παραμυθίας την παράσταση "Δύσκολα τα πράγματα" και τις επόμενες δύο σεζόν, μέχρι και τώρα, το "(Ακόμα πιο) Δύσκολα τα πράγματα". Η συγκεκριμένη παράσταση ήταν στις 10 καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς στο θεατρικό απολογισμό του ΒHMAGAZINO. Είναι επίσης δημιουργός της διαδικτυακής σειράς One night stand up στο Comedylab καθώς και της τηλεοπτικής σειράς "Η μάχη των φύλων" στον Alpha, ενώ γράφει χιουμοριστικά κείμενα σε site όπως το Ποντίκι και το ιντερνετικό περιοδικό City code. 

Q&A
1. Πώς σκέφτηκες να ασχοληθείς με το stand-up; Πώς και πότε ξεκίνησες να κάνεις;
Βλέποντας το 2001 μία παράσταση στις Νύχτες Κωμωδίας ένιωσα ότι μου ταιριάζει σαν είδος τέχνης, κυρίως γιατί εμπεριέχει το κείμενο που αποτελούσε πάντα ενασχόλησή μου στον ελεύθερο χρόνο που είχα. Επιπλέον σαν είδος κωμωδίας παρέχει απόλυτη ελευθερία στον κωμικό να σκηνοθετήσει τον εαυτό του ώστε το αποτέλεσμα να εξαρτάται πάντα από τον ίδιο κι αυτό παρέχει καλλιτεχνική ελευθερία. Εκείνη την περίοδο αναζητούσα ένα χόμπι ή μια ενασχόληση σχετική με κάποια τέχνη που να συνδυάζει την αγάπη μου για την κωμωδία. Οπότε ήταν προφανής επιλογή.

2. Από πού αντλείς το υλικό σου και ποιους τρόπους χρησιμοποιείς για να γράφεις τα κείμενά σου;
Η καθημερινότητα, όσο κι αν ακούγεται πολύ γενικό, είναι τεράστια πηγή ιδεών. Με τα χρόνια βέβαια έχω εντοπίσει ότι απολαμβάνω περισσότερο να γράφω κείμενα για άντρες, γυναίκες και τη σχέση τους, για τον τρόπο που αλλάζει η εποχή και πώς αυτό επηρεάζει τη ζωή μας. Υπάρχουν πολλά κείμενα που αφορούν σε άλλα θέματα αλλά τα κρατάω για μελλοντική χρήση καθώς τα τελευταία 3 χρόνια οι παραστάσεις μου έχουν μια κεντρική ιδέα – τις σχέσεις - και όλα χτίζονται γύρω από αυτήν. Ένα κείμενο ξεκινά από μία ιδέα. Σημειώνω όσο πιο πολλά πράγματα μπορώ, αστεία ή σοβαρά κι έπειτα τα βάζω σε μια λογική σειρά. Κατόπιν το λέω δυνατά κι εκεί προκύπτουν κι άλλες σκέψεις. Προστίθενται στο κείμενο και στη συνέχεια αρχίζω να αφαιρώ όσα θεωρώ ότι δεν χρειάζονται. Στη συνέχεια είτε το ηχογραφώ είτε το βιντεοσκοπώ και δουλεύω πάνω σε μια πιο τελική μορφή του. Το επόμενο στάδιο είναι η παρουσίαση σε κοινό. Συνήθως φίλους, υπό συνθήκες παράστασης όμως. Τέλος κάνω κάποιες δοκιμαστικές παραστάσεις κι εκεί βλέπω τι λειτουργεί και τι όχι. Κρατάω τα καλά μέρη και προστίθεται στο κείμενο που θα έχω στην παράσταση στο θέατρο.

3. Από ποιους (ξένους) κωμικούς έχεις επηρεαστεί ή ποιοι σου αρέσουν; 
Όταν ξεκίνησα δεν υπήρχε το youtube και η δυνατότητα να βλέπεις ξένους επαγγελματίες του είδους. Οπότε παρακολουθούσα όλους τους κωμικούς στις Νύχτες Κωμωδίας. Έπαιζα μία φορά την εβδομάδα, αλλά πήγαινα κάθε μέρα για να βλέπω. Οπότε οι επιρροές μου αρχικά ήταν όλα τα παιδιά του comedy club. Στη συνέχεια ανακάλυψα τον Jerry Seinfeld και μου άρεσε ο τρόπος σκέψης και οργάνωσης του υλικού του αλλά εκείνος που παρότι ασχολήθηκε λίγα χρόνια με το είδος ήταν σημαντικό μέρος γνώσης για μένα είναι ο Γούντι Άλλεν. Πέραν αυτών υπάρχουν αρκετοί stand up comedians που μου αρέσουν αλλά θεωρώ πολύ χρήσιμο να μελετά κανείς και κωμικούς πέραν του stand up comedy. Διότι το είδος αυτό ενσωματώνει πολλές μορφές έκφρασης, τεχνικών και κινησιολογίας και μπορείς ή πρέπει να “διαβάζεις” τους τρόπους που έκαναν κωμωδία οι μεγάλοι Έλληνες και ξένοι κωμικοί στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Ακόμα και οι δραματικοί ρόλοι μπορούν να δώσουν ιδέες.

4. Ποια η γνώμη σου για την ελληνική σκηνή stand-up comedy και την εξέλιξή της;
Για αρκετά χρόνια οι Έλληνες κωμικοί του είδους ήταν λίγοι και συγκεκριμένοι. Τα τελευταία χρόνια πολλά νέα παιδιά ασχολούνται με το είδος κι αυτό σημαίνει ότι μελλοντικά, αν συνεχίσουν και δουλεύουν ώστε να βελτιώνονται συνεχώς, σίγουρα θα υπάρχει μια πολυπληθέστερη ομάδα κωμικών. Αν αυτό συνδυαστεί με ακόμα μεγαλύτερη καλή διάθεση από χώρους να φιλοξενούν τέτοιες παραστάσεις ίσως σύντομα στο μέλλον να μιλάμε για ελληνική σκηνή stand up comedy.

Video
(Τα αποσπάσματα προέρχονται από την παράσταση "Δύσκολα τα πράγματα" και υπάρχουν στο σχετικό μίνι ντοκυμαντέρ του comedylab)

Live

Την ερχόμενη Παρασκευή 31/1 και το Σάββατο 1/2 είναι οι δύο τελευταίες παραστάσεις του "(Ακόμα πιο) Δύσκολα τα πράγματα" στο θέατρο Εν Αθήναις στο Γκάζι. Μέχρι το Πάσχα, ο Γιώργος Χατζηπαύλου θα κάνει περιοδεία εκτός Αθήνας.

Links

Το προσωπικό site του Γιώργου Χατζηπαύλου.

Η σελίδα στο youtube με περισσότερα βιντεάκια.

Σελίδα στο facebook

Συνέντευξη 1 Συνέντευξη 2  

George Carlin - Stuff

Αυτές τις μέρες πακετάρω για να μετακομίσω (εξου και οι καθυστερήσεις στο αφιέρωμα) και σκέφτομαι για άλλη μια φορά πόσα πράγματα έχω και αναρωτιέμαι γιατί. Και μετά θυμάμαι αυτό το καταπληκτικό bit του Carlin από το Comic Relief του 1986 για να συνειδητοποιήσω ότι εκτός από τις βασικές ανάγκες, το σπίτι είναι απλά ένα μέρος για να έχεις τα πράγματά σου...

Αφιέρωμα στο ελληνικό σταντ-απ: intro (+βίντεο από το νικητή του 3ου φεστιβάλ Stand-Up Comedy)

Πριν λίγες μέρες πραγματοποιήθηκε το 3ο Φεστιβάλ Stand-Up Comedy στο Γκάζι (αλλά και το Φεστιβάλ Κωμωδίας στην Ξάνθη) και είναι η ιδανική αφορμή για να ασχοληθούμε ξανά με το ελληνικό σταντ-απ που το έχουμε παρατήσει καιρό.Έχω την εντύπωση ότι από πλευράς "διαγωνιζόμενων" το επίπεδο στο φεστιβάλ ήταν χειρότερο από πέρυσι, ειδικά αν σκεφτεί κάποιος ότι περίπου οι μισοί που συμμετείχαν είχαν σχετική εμπειρία. Ο νικητής πάντως ήταν ευχάριστη έκπληξη (παρ'όλο που δεν ξέρω αν είναι περισσότερο ηθοποιός ή stand-up comedian). Εδώ μπορούμε να δούμε το bit που είπε (ελαφρώς αλλαγμένο) στο φεστιβάλ (αφού και το comedylab δεν έχει ανεβάσει ακόμα τα βίντεο).

Όπως και να'χει το φεστιβάλ τείνει να γίνει θεσμός και πιστεύω ότι και φέτος θα εκπληρώσει έναν από τους στόχους του που είναι να αναδεικνύει κάθε χρόνο δυο τρεις νέους κωμικούς. Τα πράγματα άλλωστε έχουν προχωρήσει πολύ από τότε που πραγματοποιήθηκε το 1ο φεστιβάλ και πλέον ίσως να μπορούμε να μιλάμε για "σκηνή" ελληνικού stand-up. Όλο και περισσότεροι - ηθοποιοί και μη, επαγγελματίες και ερασιτέχνες - δοκιμάζουν την τύχη τους στο σταντ-απ και όλο και περισσότερα μαγαζιά φιλοξενούν παραστάσεις. Είναι πολλά που συνέβαλαν σ' αυτήν την "άνοιξη": τα φεστιβάλ που ήδη αναφέραμε τα οποία εκτός των άλλων έφεραν σε επαφή παλιότερους κωμικούς που έπαιζαν στις Νύχτες Κωμωδίας με νεώτερους, η βοήθεια κωμικών με εμπειρία στο εξωτερικό όπως ο Λάμπρος Φισφής και η Κατερίνα Βρανά, τα open mic που δίνουν ευκαιρίες και εμπειρίες σε πρωτοεμφανιζόμενους (και οργανώνονται και αυτές τις μέρες, βλέπε εδώ κι εδώ), η τηλεόραση και κυρίως το Κάψε το Σενάριο που είχε επιτυχία ειδικά στις πιο νεαρές ηλικίες, το internet και το youtube που έκαναν γνωστούς διάφορους νεώτερους όπως ο Άλεξ Τιτκώβ ή ο Cain, το comedylab με τα καλά του και τα κακά του, οι σταθερές παραστάσεις παλιών κωμικών (όπως ο Χατζηπαύλου και ο Σίλας Σεραφείμ και πιο αραιά ο Δημόπουλος) και άλλα που ξεχνάω. Φυσικά, ακριβώς γιατί είναι εύκολο να διοργανωθούν παραστάσεις, καθώς το stand-up γίνεται "μόδα" (έστω και για ένα μικρό ακόμα κοινό) και δεδομένης της μικρής παράδοσης στην ελλάδα, γίνεται και πεδίο για γραφικότητες, "πειραματισμούς" και αρπαχτές. Κάπως έτσι πιάνουν το μικρόφωνο παρηκμασμένες "διασημότητες" (όπως ο Τρύφωνας Σαμαράς και η Χριστίνα Παππά!) ή τηλεπερσόνες (Μουτσινάς) κι από την άλλη διάφοροι που γίνονται ιντερνετικά γνωστοί προσπαθούν να "εξαργυρώσουν" την επιτυχία τους (και να ζήσουν από κοντά τα "views") με "stand-up comedy" παραστάσεις. Φαντάζομαι ότι κάποια στιγμή κι εφ'όσον η "άνοδος" συνεχιστεί, θα είναι πιο καθαρό τι είναι και τι δεν είναι stand-up comedy. Είναι και μία από τις φιλοδοξίες αυτού του blog, που αφορά εκ των πραγμάτων λίγους. Επειδή υποθέτω ότι κάποιοι από τους αναγνώστες του blog ή από αυτούς που παρακολουθούν σταθερά Αμερικάνους ή Άγγλους κωμικούς δεν έχει επαφή με το ελληνικό σταντ-απ (όπως δεν είχα κι εγώ μέχρι πριν δύο χρόνια) και - αντίστροφα - ότι αρκετοί από αυτούς που τυχαίνει να παραβρεθούν σε κάποιο σχετικό event δεν ξέρουν καν περί τίνος πρόκειται, θα ήταν ενδιαφέρον να προσπαθήσει κανείς για να αλλάξει αυτό.
Έχοντας όλα αυτά κατά νου και πριν μπουν μπροστά άλλες ιδέες (π.χ. reviews από παραστάσεις ή βιντεο-συζητήσεις με κωμικούς) σκέφτηκα ότι μπορεί και πρέπει να γίνει μια πρώτη παρουσίαση των ελλήνων stand-up comedians, με video όταν υπάρχει, πληροφορίες για παραστάσεις και δυο λόγια από τον καθένα. Το αφιέρωμα αυτό θα κρατήσει κάποιο καιρό, αφού πλέον αυτοί που κάνουν stand-up είναι αρκετοί (κι αφού τελευταία η συχνότητα των post έχει αραιώσει). Θα παρουσιαστούν όσοι κωμικοί δέχτηκαν να απαντήσουν στις λίγες (και κάπως κλισέ) ερωτήσεις που τους έστειλα που θα είναι κοινές για όλους. Ελπίζω ότι στην πορεία θα έχουμε και περισσότερες απαντήσεις και το αφιέρωμα θα καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της "σκηνής".

(Εννοείται ότι η σειρά της παρουσίασης δεν είναι αξιολογική αλλά θα έχει ίσως μόνο κάποια σχέση με τα χρόνια παρουσίας του καθένα. Εννοείται επίσης ότι πολλούς απ' αυτούς τους έχω δει live και έχω την προσωπική μου γνώμη και τις προτιμήσεις μου αλλά τελικά αποφάσισα ότι θα ήταν άδικο και παρεξηγήσιμο να την μοιραστώ στα πλαίσια αυτού του αφιερώματος. Επιφυλάσσομαι για μελλοντικά κείμενα ή reviews.)

R.I.P. Nelson Mandela (Chris Rock)

Μόνο ο Chris Rock θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το παράδειγμα του Νέλσον Μαντέλα μιλώντας για το γάμο (και μάλιστα να το κάνει με σεβασμό). Έτσι επέλεξε να τελειώσει το καταπληκτικό special "Never Scared" του 2005...

Marc Maron #2

Ευτυχώς υπάρχουν οι καλοί φίλοι (και άτυποι συνεργάτες) του blog, για να βοηθάνε με τις προτάσεις τους, όταν δεν υπάρχει χρόνος ή έμπνευση. Αυτή τη φορά, ο Γρηγόρης aka Utopian Persona (στον οποίο χρωστάμε τη μετάφραση των δύο τελευταίων special του Carlin) έστειλε δύο βιντεάκια του Marc Maron, για τον οποίο έχουμε γράψει και παλιότερα.
Στο πρώτο βίντεο, που είναι του 1993, ο Maron έχει κάποιες συμβουλές "αυτοβοήθειας"...

Στο δεύτερο βίντεο (από το 1998), ασχολείται με την αμηχανία του να νοικιάζεις ταινίες πορνό και με τη σεξουαλική διαστροφή και μεταξύ άλλων σατιρίζει κάτι που αργότερα θα γινόταν κοινοτοπία: τα ερασιτεχνικά βίντεο...

Doug Stanhope - Drink to have a good time

Όπως έχω πει και παλιότερα, το blog αυτό φιλοδοξεί όχι μόνο να παρουσιάζει βίντεο από παλιότερες παραστάσεις αλλά να κρατάει και μια στοιχειώδη επαφή με πράγματα που κυκλοφορούν αυτή την περίοδο. Μία ακόμα υπόσχεση που δυσκολεύομαι να κρατήσω: εδώ και εβδομάδες, ένας από τους αγαπημένους μας, ο Doug Stanhope, έχει κυκλοφορήσει νέο special, το "Beer Hall Putch" και ακόμα δεν έχουμε δει καν ένα απόσπασμα. Ευτυχώς υπάρχει το group στο fb όπου διάφοροι βλέπουν και σχολιάζουν (μεταξύ άλλων) καινούρια special όπως αυτό κι ευτυχώς υπάρχει και η σελίδα του MrAlexiv14 στο youtube και ο Alexander Paranoid που μετέφρασε το βίντεο και μας έδωσε μια γεύση από φρέσκο Stanhope (παρ'όλο που αυτό του στοίχισε το παλιό κανάλι στο youtube!). Εδώ θα δούμε λοιπόν το άνοιγμα του special, όπου ο Doug υπερασπίζεται για μια ακόμη φορά το αλκοόλ και εξηγεί γιατί δεν είναι κακό να πίνεις για να περάσεις καλά...