Lewis Black - Starbucks

Ένα από τα ιστορικά μνημεία του πολιτισμού μας που παραδόθηκαν στις φλόγες και στις άγριες ορέξεις των βανδάλων (χωρίς λόγο και αιτία, τη μέρα που η οικονομία μας σώθηκε), ήταν και το Starbucks στην πλατεία Κοραή. Θα άξιζε ένα δάκρυ για αυτή την απώλεια, αλλά λόγω του είδους του blog, θα θρηνήσουμε με ένα χαμόγελο.
Στις ΗΠΑ τα Starbucks είναι κάτι σαν το Γρηγόρη εδώ, είναι δηλαδή παντού (γι'αυτό και δεν πειράζει αν καεί και κανένα, όχι όπως εδώ που γίνεται είδηση). Και αυτό το φαινόμενο σχολιάζει ο Lewis Black εδώ...

Bill Maher - Χρεωκοπία

Το κλίμα των ημερών τα έχει πλακώσει όλα και τώρα που οι σκέψεις για μετανάστευση γίνονται πιο έντονες, καλό είναι να θυμηθούμε ότι το ελλαδιστάν δεν είναι η μόνη χρεωκοπημένη χώρα, μόνο η πιο γραφική. Η άλλη διαφορά είναι ότι στις ΗΠΑ ας πούμε, δεν είχαν την πολυτέλεια να χρεώσουν τα δεινά τους σε κάποιον ξένο δάκτυλο.
Να πώς σχολίαζε λοιπόν ο Bill Maher πριν κανένα χρόνο την αμερικάνικη χρεωκοπία...

Κι επί της ευκαιρίας, σε παλιότερο special, ο Maher σχολιάζει το πού φτάνουν τα κοριτσάκια της μεσαίας τάξης για να συνεχίσουν να καταναλώνουν σε καιρό κρίσης...

Marc Maron - The Big Work

Όταν πέθανε ο George Carlin, αναρωτιόμουν αν υπάρχει κάποιος κωμικός που στο μέλλον να μπορεί να καλύψει (εν μέρει) το κενό του, τουλάχιστον στο επίπεδο της "κοινωνικής κριτικής". Σίγουρα ο Lewis Black και ο Bill Maher ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία, αλλά αν κάποιος έψαχνε κάτι λιγότερο mainstream, θα έπεφτε πάνω στον Marc Maron. Η θητεία του στην εναλλακτική σκηνή της Νέας Υόρκης και το γεγονός ότι μεγαλώνοντας κι αυτός εμφανίζεται πιο θυμωμένος και πιο πικρόχολος, έφερναν στο μυαλό τον Carlin. Δυστυχώς όμως ο Maron περισσότερο είναι ραδιοφωνικός παραγωγός και λίγοτερο stand-up comedian, άλλωστε είναι δημιουργός ενός από τα πιο γνωστά podcast. Παρά τις δεκάδες εμφανίσεις του σε τηλεοπτικά late night shows, δεν έχει κυκλοφορήσει κάποιο special μιας ώρας. Παρ' όλ' αυτά συνεχίζω να ελπίζω, αφού το τελευταίο του άλμπουμ είναι σύμφωνα με το laughspin.com το καλύτερο του 2011 (μπροστά και από την ηχητική version του Hilarious!).
Έχουμε πάρει παλιότερα μια γεύση από την εμφάνιση του Maron στο Comedy Central. Στο ίδιο show, εξηγεί γιατί σήμερα είναι πολύ πιο λογικό να είσαι καταθλιπτικός, παρά ευτυχισμένος

George Carlin - Random anger

Ο καιρός είναι απλά απαράδεκτος, όρεξη για ζωή δεν υπάρχει, η εποχή είναι ιδανική για απαισιοδοξία και απογοήτευση. Εν ολίγοις, ο ζόφος προελαύνει, μήπως ήρθε η ώρα να δούμε λίγο Carlin;
Οι καλύτερες ίσως στιγμές του George Carlin ήταν όταν γκρίνιαζε για τα διάφορα μικρά και ασήμαντα, αλλά ενδεικτικά δείγματα της αμερικάνικης (και γενικά της δυτικής) κουλτούρας. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το παρακάτω βίντεο, που φέρνει στο μυαλό το κορυφαίο παραλήρημά του.

Για το συγκεκριμένο κομμάτι συμβουλεύτηκα και τη μετάφραση του Raiden που έχει ανεβάσει στο greekddl υπότιτλους για το special "Back in town"

Adam Ferrara - One day at a time!

Κάποιες φίλες του blog διαμαρτύρονται πάλι για τις δόσεις μισογυνισμού και σεξισμού, πράγμα που σημαίνει ότι το blog πετυχαίνει έναν από τους στόχους του: να εξάπτει τα πάθη! Μέχρι να ισορροπήσουν τα πράγματα, ας πούμε με δείγματα αυτοσαρκασμού αντρών κωμικών, ας δούμε ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα κυριαρχίας της γυναίκας μέσα στη σχέση: ο αξιαγάπητος Adam Ferrara περιγράφει τα βάσανά του με τη φίλη του με την οποία συζεί και αποκαλύπτει (στο καλύτερο αστείο της ρουτίνας) πώς αποκτούν οι άντρες φαλάκρα!

By the way thanks στο πολύ χρήσιμο allgreekblogs για αυτήν την ξεχωριστή αναφορά.

Eddie Izzard #2

Όσοι είδατε το Hilarious του Louis C.K. ξέρετε ήδη ότι ο τίτλος δεν είναι χαρακτηρισμός για το ίδιο το show, αλλά αφορά τον τρόπο που χρησιμοποιείται η συγκεκριμένη λέξη ή άλλες εξίσου υπερβολικές (όπως το amazing) με ασήμαντες αφορμές. Κάτι παρόμοιο λέει εδώ κι ο Eddie Izzard, μόνο που αναφέρεται στη λέξη awesome...

Και επί της ευκαιρίας, θα έχετε ακούσει ότι η Google άλλαξε την "πολιτική απορρήτου" και τους "όρους παροχής υπηρεσιών", κάτι που σίγουρα θα επηρεάσει και αυτό το ταπεινό blog. Ωστόσο αποκλείεται να διαβάσω τους "όρους και τις προϋποθέσεις" αφού, όπως λέει κι ο Eddie, κανείς και ποτέ δεν τους διαβάζει...

Special #2: Louis C.K. - Hilarious

Όπως είχα υποσχεθεί εδώ, ήρθε η ώρα για τη δεύτερη ολόκληρη παράσταση που ανεβαίνει στο blog (μετά το No refunds του Doug Stanhope).
Είμαι σίγουρος ότι όσοι διστάζουν ή βαριούνται να δουν πάνω από 10 λεπτά stand-up, θα έχουν αλλάξει γνώμη μετά το Hilarious, που έχει χαρακτηριστεί από το περιοδικό Punchline σαν μία από τις πιο δυνατές παραστάσεις stand-up στην ιστορία. Ειδικά για τον Louis C.K. ισχύει ότι αν δεν δεις ολόκληρα τα special για να "μπεις στον κόσμο του", δεν καταλαβαίνεις γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους κωμικούς της εποχής μας. Με μια πρώτη ματιά κάνει observational comedy και μιλάει για τη βαρετή ζωή ενός χωρισμένου μεσήλικα με δύο παιδιά. Στην πραγματικότητα πάει πολύ πιο βαθιά και "ξεγυμνώνει" την ψυχή του (γι' αυτό ο φίλος μου ο Άλεξ λέει ότι κάνει observational comedy of the soul). Μ' αυτή την έννοια, η οδυνηρή ειλικρίνεια του Louis C.K. τον φέρνει μάλλον στον αντίποδα του πνευματώδους, αλλά επιφανειακού (από άποψη συναισθημάτων) στυλ του Seinfeld και πολύ πιο κοντά στον Carlin ή στον Pryor.
Θα μπορούσα να πω πολύ περισσότερα άλλα
α. δεν έχω όρεξη (γιατί όπως λέει κι ο Louis, ξέρω αρκετά για τη ζωή για να μην έχω καμία αισιοδοξία ή πάλι με τα λόγια του, "αισιόδοξος σημαίνει ηλίθιος") και
β. γιατί θα φλυαρήσω προσπαθώντας να πω απλά: δείτε το οπωσδήποτε!